บทที่ 77 ป้ายเหล็กเว้นโทษตาย เรื่องราวบานปลายใหญ่โต

ห้องทรงพระอักษร

คนของจวนโหวทุกคนคุกเข่าอยู่บนพื้น ป้ายเหล็กเว้นโทษตายวางเด่นอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษรของฮ่องเต้

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเคร่งขรึม ทอดพระเนตรเซี่ยจิ้นอันและหญิงสาวผู้อ่อนแอคนหนึ่งที่ถูกศาลต้าหลี่จับตัวมาคุกเข่าอยู่บนพื้น พลางนึกดูแคลนอยู่ในใจ

น้องเก้าบอกว่า ก่อนที่ซื่อจื่อแห่งจวนโหวจิ่งอันจะแต่งงานก็แอบเลี้ยงภรรยานอกจวนไว้ บัดนี้ถึงขั้นนำป้ายเหล็กเว้นโทษตายออกมาช่วยบิดาของหญิงผู้นี้ เกรงว่านางคงเป็นภรรยานอกจวนของเซี่ยจิ้นอันเป็นแน่

คนพรรค์นี้ คู่ควรกับการมีภรรยาที่ดีอย่างหลิวหว่าน และมีบุตรสาวที่ดีอย่างหว่านหว่านได้อย่างไร

ช่างเป็นการใช้ของมีค่าอย่างเสียของแท้ๆ

"เซี่ยจิ้นอัน จวนโหวจิ่งอันของพวกเจ้าบังอาจท้าทายเกียรติของราชวงศ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ้าคิดว่าบิดาเจ้าที่ความผิดยังไม่สะสางซึ่งอยู่ไกลถึงชายแดนจะคุ้มกะลาหัวพวกเจ้าได้หรือ คนชั้นต่ำไม่รู้ประสีประสา อย่าบอกนะว่าเจ้าเองก็ไม่รู้ความด้วย!"

นี่เป็นป้ายเหล็กเว้นโทษตายที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ท่านอาหญิงซู่ซู่ หากมิใช่เพราะในตอนนั้นหลิวหว่านถือป้ายนี้แต่งเข้าจวนโหว

พระองค์คงสั่งริบทรัพย์ประหารล้างจวนโหวจิ่งอันไปนานแล้ว

จวนโหวจิ่งอันจะมีโอกาสได้สร้างความชอบลบล้างความผิดได้อย่างไร

แล้วพวกมันจะมีชีวิตอยู่มาริอ่านเหิมเกริมบนหัวราชวงศ์เช่นนี้หรือ ถึงกับกล้านำสิ่งของของอดีตฮ่องเต้ไปช่วยชีวิตฆาตกรคนหนึ่ง!

ฮ่องเต้ยิ่งคิดก็ยิ่งกริ้ว ขว้างฎีกาใส่ศีรษะของเซี่ยจิ้นอันเต็มแรง จนศีรษะของเซี่ยจิ้นอันแตก เลือดไหลอาบหน้าทันที

เขาคุกเข่าละล่ำละลักแก้ตัวอยู่บนพื้น นึกไม่ถึงเลยว่าตนเองจะถูกหลิวสือส่งตัวมาเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาทเช่นนี้!

หลิวสือแค่นเสียงเย็น "นี่เป็นของของท่านอาข้า ข้าไม่มีทางยอมให้พวกเจ้าย่ำยีเช่นนี้เด็ดขาด!"

เซี่ยจิ้นอันถลึงตาใส่เขา

หลิวสือถลึงตากลับ เพื่ออนุคนหนึ่ง ถึงกับเหยียบย่ำพี่สาวและท่านอาของเขาเช่นนี้ ดูท่าพี่เขยผู้นี้ก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

สวี่โหรวโหรวไหนเลยจะเคยพบเจอสถานการณ์ยิ่งใหญ่เช่นนี้ นางรู้เพียงแค่ว่า หากมิใช่คนตระกูลหลิวใส่ร้าย บิดาของนางไม่มีทางต้องติดคุก

และหากมิใช่คนตระกูลหลิวตรงหน้านี้จับพวกตนมาที่นี่ ฝ่าบาทย่อมไม่มีทางล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด

ตระกูลหลิวคิดจะกวาดล้างตระกูลสวี่ของนางให้สิ้นซาก นางเกลียดหลิวหว่านเข้าไส้

"ฝ่าบาท… ป้ายเหล็กเว้นโทษตายเป็นหลิวหว่านมอบให้หม่อมฉันเพคะ เป็นหลิวหว่านที่ให้หม่อมฉันนำไปช่วยท่านพ่อ ฝ่าบาทโปรดทรงพระปรีชาด้วยเพคะ!"

น้ำเสียงของนางสั่นเครือ ตัวสั่นเทาไม่หยุด

ใช่แล้ว โยนความผิดทั้งหมดให้หลิวหว่านก็สิ้นเรื่อง

"เหลวไหล! พี่สาวข้าทะนุถนอมสิ่งของของท่านอาราวกับแก้วตาดวงใจ จะยอมยกให้อนุเล็กๆ อย่างเจ้าได้อย่างไร เจ้ากล้าใส่ร้ายพี่สาวข้าหรือ!"

หลิวสือชี้หน้านางด่ากราด

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้แจ้งแก่ใจ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่สาวกับท่านอานั้นสนิทสนมประหนึ่งแม่ลูก อย่าว่าแต่ป้ายเหล็กเว้นโทษตายเลย

แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้ธรรมดาที่ท่านอาทิ้งไว้ พี่สาวก็ไม่เคยยกให้ผู้อื่น

"ท่านบอกว่าหลิวหว่านรักและทะนุถนอมป้ายทอง หากนางไม่ได้ให้ แล้วข้าจะได้มาได้อย่างไร"

เมื่อสวี่โหรวโหรวพูดกับหลิวสือ น้ำเสียงของนางจึงไม่ตื่นตระหนกเท่าเดิม

หลิวสือโกรธจนพูดไม่ออก

ที่แท้การที่เขานำตัวคนมาส่งเบื้องพระพักตร์ กลับเป็นการเปิดโอกาสให้พวกมันใส่ร้ายพี่สาวเช่นนี้หรือ

เขามันน่าตายจริงๆ

ขณะที่เขายังไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร ขันทีด้านนอกก็ขานรายงาน

"ทูลฝ่าบาท ฮูหยินซื่อจื่อหลิวหว่านขอเข้าเฝ้าอยู่หน้าประตูพ่ะย่ะค่ะ"

หลิวหว่านอุ้มลูกน้อย ได้ยินประโยคนี้จากนอกประตูก็ยิ้มเยาะอย่างขมขื่น

นางประเมินสวี่โหรวโหรวสูงเกินไปจริงๆ

สวี่โหรวโหรวเคยสาบานไว้ว่า หากเกิดเรื่องนางจะแบกรับไว้เพียงผู้เดียว

มาบัดนี้ กลับโยนความผิดนี้มาใส่หัวนาง

เช่นนั้นแล้ว

นางก็ไม่จำเป็นต้องปรานีอีกต่อไป

เมื่อได้รับพระบรมราชานุญาต นางก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในห้องทรงพระอักษร ปรายตามองคนของจวนโหวจิ่งอันที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยแววตาเย็นชา

ในใจผุดความคิดอันน่าสะพรึงกลัวขึ้นมา

"ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่าจวนโหวจิ่งอันถูกไต่สวน หม่อมฉันใคร่อยากทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นเพคะ" นางแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"เจ้าดูเอาเองเถิด!"

ฮ่องเต้ผลักป้ายเหล็กเว้นโทษตายตรงหน้าออกไป ขันทีน้อยก็รีบประคองลงมาให้หลิวหว่านดูทันที

หลิวหว่านหยิบขึ้นมาดู สีหน้าพลันซีดเผือด

นางรีบวางเด็กน้อยลง ให้เซี่ยหว่านหว่านคลานไปอยู่ข้างๆ แล้วคุกเข่าลงอย่างแรง!

"นี่คือป้ายเหล็กเว้นโทษตายที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ท่านอาของหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ทราบเลยเพคะว่าเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้!"

หลิวสือรีบอธิบาย "พี่หญิง เป็นพี่เขยกับอนุชั้นต่ำผู้นี้ นำป้ายเหล็กเว้นโทษตายมาช่วยสวี่โปที่วางยาพิษลุงหลี่ น้องเห็นเข้าพอดีจึงจับตัวพวกมันมาขอรับ"

"พี่หญิง ท่านรีบทูลฝ่าบาทเร็วเข้า ว่ามิใช่ท่านที่มอบป้ายทองออกไป!"

ฮ่องเต้ก็ตรัสถามด้วยสุรเสียงเย็นชาเช่นกัน "เจ้ามอบป้ายทองให้อนุชั้นต่ำผู้นี้หรือ"

หลิวหว่านทำสีหน้าราวกับสิ้นอาลัยตายอยาก นางจ้องมองสวี่โหรวโหรว คล้ายมองเห็นแววตาภาคภูมิใจในดวงตาคู่นั้น

"ทูลฝ่าบาท ป้ายทองมิใช่หม่อมฉันมอบให้อนุผู้นี้เพคะ แต่นางขโมยไป!"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา

สวี่โหรวโหรวก็ตื่นตระหนก

คนอย่างหลิวหว่านรังเกียจการโกหกมาโดยตลอดมิใช่หรือ

เหตุใดนางถึงไม่ยอมรับว่าเป็นคนมอบป้ายทองออกมาเอง

เซี่ยจิ้นอันเองก็ร้อนรนใจ เขาร้องถามขึ้น "ฮูหยิน เจ้าอย่าได้พูดจาส่งเดช ป้ายทองนี้เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเจ้าเป็นคนหยิบออกมากับมือ!"

หยิบส่งให้เขากับมือ

"ใช่ ข้าหยิบออกมาตอนจัดเก็บข้าวของ และวางไว้ในห้องมาตลอด ไม่รู้ว่าถูกผู้ใดขโมยไป ซื่อจื่อ หากมิใช่อนุสวี่ขโมยไป หรือว่าเป็นท่านกันล่ะ"

หลิวหว่านแค่นยิ้มเยือกเย็นตอบกลับไป

สายตาที่นางมองเซี่ยจิ้นอันในยามนี้ เย็นชาจนน่ากลัว

ไม่มีไออุ่นหรือความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่อีกเลย

เซี่ยจิ้นอันย่อมไม่กล้ายอมรับเด็ดขาด หากความผิดนี้ตกมาอยู่ที่ตน จวนโหวก็เป็นอันต้องพังพินาศ

เขาจึงกล่าวว่า "ไม่ใช่ข้า!"

"ไม่ใช่ท่าน แล้วเหตุใดท่านจึงมาพร้อมกับอนุสวี่ได้เล่า" หลิวสือซักไซ้

เซี่ยจิ้นอันคิดไม่ถึงว่าน้องภรรยาผู้นี้จะรับมือยากเพียงนี้

ยังดีที่เขาเหลือทางถอยให้ตนเองไว้ นั่นคือให้สวี่โหรวโหรวเป็นคนนำป้ายทองออกมาเอง

เขาจึงเอ่ยว่า "ข้าเพียงแต่มากับโหรวโหรวเพื่อเยี่ยมนางและบิดา ข้าเองก็นึกไม่ถึงว่าในมือนางจะมีป้ายทอง…"

มุมปากของหลิวหว่านยกยิ้มเย็น

ในเมื่อเซี่ยจิ้นอันเดินตามแนวคิดของนาง เช่นนี้นางก็จัดการได้ง่ายขึ้นมากแล้ว

นางหันไปถามจงโหย่วเยี่ยนที่เอาแต่ก้มหน้าโขกศีรษะไม่พูดไม่จาอยู่ด้านหลัง

"นายหญิงใหญ่ หลายวันก่อน ข้าเคยรายงานเรื่องข้าวของมีค่าในเรือนข้าสูญหายกับท่านใช่หรือไม่"

จงโหย่วเยี่ยนเงยหน้าขึ้น สบสายตาเข้ากับหลิวหว่าน

ที่แท้ วันที่อนุสวี่สาบาน หลิวหว่านจงใจกันนางออกไป ก็เพื่อการนี้เอง

นางจึงกล่าวว่า "ใช่แล้ว ตอนนั้นของที่หายไปมิได้มีเพียงป้ายเหล็กเว้นโทษตาย แต่ยังมีของมีค่าอย่างอื่นอีกด้วย"

"นั่นเป็นเรื่องแรกที่ข้าต้องจัดการหลังขึ้นเป็นนายหญิงใหญ่ การที่ป้ายทองสูญหายเป็นความผิดมหันต์ ข้าไม่กล้าทำให้เรื่องเอิกเกริก จึงเอาเงินส่วนตัวชดใช้ค่าสิ่งของมีค่าให้เจ้าไปก่อน แล้วแอบส่งคนไปสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ"

"จนกระทั่งวันนี้ สาวใช้ของข้าเพิ่งมารายงานว่า ในห้องของอนุสวี่ค้นพบผ้าล้ำค่าสองพับ เป็น…"

"เป็นอันใดหรือ" หลิวสือถามอย่างร้อนรน

จงโหย่วเยี่ยนก้มหน้าลงอย่างสงบ "เป็นผ้าต่วนสู่จิ่นที่กรมการทอแห่งสู่จงส่งเข้าวังเป็นเครื่องบรรณาการ ทั้งยังเป็นงานปักสองหน้าแห่งเจียงหนานเจ้าค่ะ"