บทที่ 76 อยากแต่งหว่านหว่านเป็นไท่จื่อเฟย

ภายในตำหนักจิ่นซิ่ว

เซี่ยเชียนหลินได้สติกลับมา เสื้อผ้าบนตัวเดิมทีก็เปรอะเปื้อนอยู่แล้ว ยามนี้ถูกฉีกทึ้งจนยิ่งขาดรุ่งริ่งดูไม่ได้

ทว่าบนใบหน้าหล่อเหลาเยาว์วัยกลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่

“หว่านหว่าน ต่อไปข้าก็เป็นสายเลือดของเจ้า เป็นผู้พิทักษ์ของเจ้าแล้วใช่หรือไม่”

เซี่ยหว่านหว่านคิดว่าเขาจะกลับคำ จึงรีบยันกายลุกขึ้นยืนแล้วโบกไม้โบกมือ “เป็ง…เป็งเกียรติของเจ้าน่า”

เซี่ยเชียนหลินยิ้มออกมาอย่างโล่งอก ความรู้สึกเหมือนเดินเฉียดประตูนรกมาหนหนึ่งทำให้เขาขนหัวลุก และยิ่งทวีความเลื่อมใสในตัวเจ้าตัวน้อยตรงหน้ามากขึ้นไปอีก

นางไม่ใช่คนพิลึกพิลั่นอะไรเลย

นางเป็นเทพเซียนจุติลงมาต่างหาก

“ได้ ดี ได้เลย เป็นเปิ่นกง…เป็นเกียรติของข้าเอง”

ในเมื่อพวกเขากลายเป็นสายเลือดเดียวกันแล้ว เช่นนั้นเขาก็จะปกป้องนางไปชั่วชีวิต

“กิง…หมูสับ…”

เซี่ยหว่านหว่านจ้องมองเขาตาแป๋ว พลางลูบท้องน้อยๆ ที่ป่องกลมของตน แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“เจ้าเพิ่งกินข้าวเสร็จไปไม่ใช่หรือ เด็กดี พวกเราค่อยกินทีหลังนะ ข้าพาเจ้าไปหักกิ่งปะการังก่อนดีกว่า”

เซี่ยเชียนหลินลุกขึ้นยืน หมายจะอุ้มนางออกไป

ใครจะรู้ว่าเซี่ยหว่านหว่านจะสะบัดหน้าหนีอย่างแง่งอน แล้วคลานต้วมเตี้ยมออกไปด้วยตัวเอง

ปากก็บ่นพึมพำไปตลอดทาง

“ขี้เหนียว…ขี้เหนียวจัง…”

“แม้แต่หมูสับ…ก็ม่ายห้าย…”

“รู้งี้…หนูม่าย…ช่วยเจ้าหรอก…”

เซี่ยเชียนหลินยิ้มเจื่อน เขาเดินออกไปเรียกหวังโข่วโข่วเข้ามา

หวังโข่วโข่วเห็นสภาพของเขาเช่นนี้ก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

ครั้นหันไปเห็นเซี่ยหว่านหว่านที่ยังมีชีวิตชีวา คลานกระดุ๊กกระดิ๊กไปมา แข้งขาก็ยิ่งอ่อนยวบ ร้องลั่นว่า “ผีหลอก!” แล้วก็เป็นลมหมดสติไปทันที

ตำหนักซู่ฮุย

หลายคนนั่งอยู่เบื้องล่างฮ่องเต้ กำลังสนทนาเรื่องการแต่งงานขององค์ชายใหญ่

เมื่อเห็นว่าไทเฮาลูกสาวบ้านโน้นก็ไม่พอพระทัย ลูกสาวบ้านนี้ก็ไม่ถูกพระทัย

หลิวหว่านก็รู้สึกลำบากใจยิ่งนัก

แม่สื่อคนนี้ทำหน้าที่ยากเหลือเกิน หากคิดจะอาศัยเรื่องนี้สร้างผลงานเพื่อให้ฝ่าบาททรงยอมรับคำขอของตน คงไม่ง่ายเสียแล้ว

ไทเฮาตรัสย้ำแล้วย้ำอีกว่าจะหาคนที่เหมือนกับนาง แต่ในใต้หล้านี้จะมีสตรีใดเหมือนนางได้เล่า

คงไม่ใช่ว่าจะให้นางหย่าร้างแล้วอุ้มลูกมาแต่งงานใหม่กับองค์ชายใหญ่หรอกนะ ฟังดูแล้วออกจะน่าขนลุกไปสักหน่อย

เซี่ยซือเหิงมองไทเฮานิ่งๆ แววตาส่งไอสังหารออกมาจนซ่อนไว้ไม่มิด

ไทเฮากุมมือหลิวหว่านไว้ พลางตรัสถึงข้อดีขององค์ชายใหญ่ไม่หยุดหย่อน แม้จะแต่งกับสตรีที่อายุมากกว่าเขาสักหน่อยก็ยังได้

ฮ่องเต้ทรงประทับเงียบไม่กล้าส่งเสียง ลิ่งไท่เฟยจึงปอกผลไม้ส่งให้พระองค์

ขณะที่หลิวหว่านเกือบจะคล้อยตามคำพูดของไทเฮาอยู่นั้น หวังโข่วโข่วด้านนอกก็วิ่งผลุนผลันเข้ามารายงานด้วยความลนลาน

“แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พระสนมทั้งหลาย องค์รัชทายาททรงพบสิ่งชั่วร้ายเข้าแล้ว!”

ทุกคนสะดุ้งผุดลุกขึ้นยืนทันที แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักบูรพา

หลังจากหมอหลวงพันแผลที่ฝ่ามือให้เซี่ยเชียนหลินเสร็จ ครั้นเห็นฮ่องเต้นำขบวนเสด็จมา จึงรีบคุกเข่าลงทำความเคารพ

ฮ่องเต้ทรงโบกพระหัตถ์ให้เขาออกไป

เซี่ยหว่านหว่านกอดกิ่งปะการังกิ่งใหญ่ไว้แล้วค่อยๆ คลานดุ๊กดิ๊กออกไป หลิวหว่านรีบตามไปทันที ไทเฮาและลิ่งไท่เฟยก็เดินตามหลังไปติดๆ

ภายในห้องจึงเหลือเพียงฮ่องเต้และจิ่วอ๋อง

“หลินเอ๋อร์ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“เสด็จพ่อ ในตำหนักจิ่นซิ่วมีสิ่งชั่วร้าย หมายจะแย่งชิงร่างของลูก เป็นหว่านหว่านที่ช่วยชีวิตลูกไว้พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเชียนหลินเล่าเรื่องราวทั้งหมด เพียงแต่ปกปิดเรื่องที่ตนสามารถได้ยินเสียงในใจของหว่านหว่านเอาไว้

เขากลัวว่าเสด็จพ่อจะมองว่าหว่านหว่านเป็นตัวประหลาดแล้วเอาผิดนาง

จึงทูลเพียงว่าเลือดของหว่านหว่านสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้

เซี่ยซือเหิงก็พยักหน้าเช่นกัน “เสด็จพี่ ก่อนหน้านี้โรคขาของเสด็จแม่ข้า ก็ถูกวิญญาณสาวใช้ของม่านเฟยในอดีตฮ่องเต้กดทับไว้ ก็ได้หว่านหว่านลงมือนี่แหละ ถึงได้ขับไล่วิญญาณร้ายตนนั้นไปได้”

เมื่อนึกถึงตอนที่เจ้าตัวน้อยหอบเอาหัวผีสาวมาส่งมอบให้เขา

เซี่ยซือเหิงก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

บุตรสาวของเขา จะต้องเป็นเทพเซียนกลับชาติมาเกิดอย่างแน่นอน

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์ “เจิ้นรู้อยู่ตลอดว่าหว่านหว่านไม่ธรรมดา”

เจ้าตัวน้อยคนนั้น ยังทำให้พระองค์หล่อเหลาขึ้นตั้งเยอะ

ดังนั้น พระองค์จึงทรงเชื่อคำพูดของเซี่ยเชียนหลินและเซี่ยซือเหิง

“อดีตฮ่องเต้เข้าฝันบอกเจิ้น ชาติกำเนิดของหว่านหว่านเกี่ยวพันกับโชคชะตาของแคว้นต้าเซี่ย ดังนั้นพวกเจ้าต้องเข้าใจ เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด หากแคว้นหนานเหมยรู้เข้าล่ะก็…”

หากลงมือกับเด็กเพียงคนเดียว แคว้นต้าเซี่ยคงจบสิ้นเป็นแน่

อดีตฮ่องเต้ยังทรงเข้าฝันกำชับพระองค์เป็นพิเศษอีกว่า หากหว่านหว่านเป็นอะไรไป พระองค์จะปีนขึ้นมาจากปรโลกเพื่อลากเจิ้นลงไปด้วยกันอย่างแน่นอน

ฮ่องเต้ทรงคิดแล้วก็ขนลุกไปทั้งศีรษะ

ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

เซี่ยเชียนหลินเงยหน้าอันเยาว์วัยแต่แน่วแน่ขึ้นแล้วกราบทูลว่า “เสด็จพ่อ ลูกอยากจะทูลขอพระองค์เรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

“เรื่องใดรึ” ฮ่องเต้ตรัสถาม

“หว่านหว่านใช้เลือดช่วยชีวิตลูก ลูกก็ต้องปกป้องนางไปชั่วชีวิต!”

เซี่ยเชียนหลินกล่าวจบก็หันไปมองท่านอาเก้า

เขากล่าวต่อว่า “ดังนั้น เพื่อให้ลูกสามารถปกป้องหว่านหว่านได้ชั่วชีวิต”

“ขอเสด็จพ่อโปรดพระราชทานสมรสให้ลูกกับหว่านหว่านด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“ลูกยินดีรอจนหว่านหว่านเติบใหญ่แล้วแต่งกับนาง ให้นางได้เป็นไท่จื่อเฟย วันหน้าจะได้เป็นมารดาแห่งแผ่นดินของแคว้นต้าเซี่ย!”

ฮ่องเต้แทบจะหงายหลังล้มตึง “เจ้า เจ้า เจ้า เจ้าพูดอะไรนะ”

“ลูกอยากแต่งกับหว่านหว่าน ให้นางเป็นไท่จื่อเฟยพ่ะย่ะค่ะ!” เซี่ยเชียนหลินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังจริงใจ

ฮ่องเต้ทรงเอี้ยวพระศออย่างแข็งทื่อ หันไปดูสีหน้าของเซี่ยซือเหิง “เจ้าได้ยินแล้วนะ เขาเป็นคนพูดเอง ไม่เกี่ยวกับเจิ้นเลยสักนิด”

เซี่ยซือเหิงยังคงแย้มยิ้ม ทว่า…

ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากสายตานั้นเข้มข้นยิ่ง ราวกับกำลังมองคนตายก็ไม่ปาน

“เสด็จพี่ พระองค์ออกไปก่อนเถิด”

ฮ่องเต้ทรงยกพระหัตถ์ขึ้น “หลินเอ๋อร์ยังมีบาดแผลติดตัวอยู่นะ เจ้าต้อง…รู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง”

“ข้ารู้ดี!” เซี่ยซือเหิงกัดฟันกรอด น้ำเสียงเย็นเยียบสามคำนั้นทำเอาสองพ่อลูกสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ฮ่องเต้ทรงสาวเท้าวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว อวี้กงกงที่อยู่นอกประตูก็รีบช่วยปิดประตูลงทันที

“ฝ่าบาท เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ” อวี้กงกงทูลถาม

ฮ่องเต้ทรงปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วยกมือไหว้ฟ้า “เป็นลูกชายไม่รักดีสองคนของเจิ้นเองที่ไม่กลัวตาย ไม่ใช่เจิ้นนะ!”

“เสด็จพ่อบรรพบุรุษ เจิ้นไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิดนะพ่ะย่ะค่ะ!”

อวี้กงกงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ภายในห้องมีเสียงเด็กน้อยร้องโหยหวนและเสียงร่ำไห้ดังเล็ดลอดออกมา

ดูท่าคงจะโดนซัดไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ฮ่องเต้ทรงก้าวพระบาทเดินจากไป พลางพึมพำไปตลอดทางว่า

“หึๆ ตีเขาแล้วก็ห้ามมาตีเจิ้นอีกล่ะ”

ในลานเรือน หลิวหว่านกำลังอุ้มเจ้าตัวน้อย ปล่อยให้หมอหลวงช่วยทำแผลให้นาง

ด้านข้างมีลิ่งไท่เฟยและไทเฮาประทับนั่งอยู่ ทั้งสองพระองค์จ้องมองบาดแผลบนนิ้วของนางด้วยความปวดใจยิ่ง

“เด็กน้อยผู้น่าสงสาร นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เนี่ย” ลิ่งไท่เฟยร้อนใจจนขมวดคิ้วแน่น

“เป็นสิ่งชั่วร้ายตาบอดตนใดกล้ามาทำร้ายหว่านหว่าน ช่างน่าชังนัก บาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

“หากหมอหลวงมาช้ากว่านี้อีกนิด แผลก็คงจะสมานตัวหายดีไปแล้ว!”

“ใครก็ได้! ไปถ่ายทอดคำสั่งให้อัญเชิญไต้ซือหยวนทงเข้าวัง สั่งให้เขาไปสืบดู! หากสืบหาไม่ได้ ก็ลงไปถามพญายมในปรโลกนู่นเลย!”

ไทเฮาผู้สง่างามมาโดยตลอด ยามนี้กลับทรงพิโรธจนขนลุกชันไปทั้งตัว

ริมฝีปากที่เคยเปล่งวาจาสูงส่ง บัดนี้กลับพ่นคำพูดที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าวันหิมะตกเสียอีก

เหล่าข้ารับใช้ตกใจจนรีบวิ่งไปนิมนต์ไต้ซือหยวนทงทันที

ใบหน้าของเซี่ยหว่านหว่านเปรอะเปื้อนมอมแมม เสื้อผ้าก็ทั้งสกปรกทั้งขาดวิ่น ขาดก็เพียงแค่ถือชามสักใบ ก็กลายเป็นขอทานผู้น่าเวทนาได้แล้ว

นางซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของท่านแม่ ดวงตากลมโตดื้อรั้นไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา

น่าสงสารจับใจเหลือเกิน

สตรีทั้งสามคนในที่นั้นต่างใจสลายไปตามๆ กัน

พากันผลัดกันอุ้มปลอบประโลม ทั้งยังสั่งให้คนไปเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วอุ้มนางเข้าไปผลัดเปลี่ยนในห้องอุ่น

เจ้าตัวน้อยยังไม่ทันได้เริ่มแกล้งทำตัวน่าสงสารเลย

ก็ถูกเหล่าท่านป้าจับถอดเสื้อผ้า แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่สีสันสดใสมงคลให้เสียแล้ว

เนื้อผ้านุ่มสบายและอบอุ่นเหลือเกิน

เซี่ยหว่านหว่านหน้าแดงระเรื่อ ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“เกิดเรื่องใหญ่โตปานนี้ ฮ่องเต้ตายไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกัน” ไทเฮาตรัสถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หว่านหว่านได้รับบาดเจ็บยังไม่คิดจะมาดู ไม่อยากแต่งตั้งนางเป็นองค์หญิงแล้วใช่หรือไม่

ความเยาว์วัยและความงามในอนาคตของพระองค์ยังต้องพึ่งพาเจ้าตัวน้อยคนนี้อยู่นะ

ขันทีน้อยรีบร้อนเข้ามาทูลรายงาน "ทูลไทเฮา ฝ่าบาททรงได้รับรายงานเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง จึงเสด็จไปจัดการพ่ะย่ะค่ะ!"

"เรื่องใหญ่เรื่องใด จะสำคัญไปกว่าของเล่นตัวน้อยของอัยเจียได้อีกหรือ?"

ขันทีน้อยเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง แล้วจึงก้มศีรษะลงต่ำ

"ได้ยินว่ามีคนนำป้ายเหล็กเว้นโทษตายของอดีตฮ่องเต้ไปช่วยฆาตกรคนหนึ่ง จึงถูกคนของศาลต้าหลี่จับตัวมาอยู่เบื้องพระพักตร์ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ"