บทที่ 75 พี่ชายองค์รัชทายาทเป็นคนในครอบครัวของข้าหรือ?

เมื่อเห็นเซี่ยเชียนหลินทำหน้างุนงง นางจึงทิ้งตัวลงไปนอนในหลุมนั้นเสียเอง

ใช้ได้เลย ขนาดพอดีตัวเป๊ะ

"ฝัง…สิ… เย็ว…"

เมื่อเซี่ยเชียนหลินได้สติ จึงทำได้เพียงย่อตัวลงช่วยโกยดินกลบนางอย่างจนปัญญา

เขาไม่กล้าเอ่ยถาม

เพราะเขาได้ยินเสียงในใจของเจ้าตัวเล็ก ทั้งเจ้าตัวเล็กยังทำให้กำแพงถล่มลงมาได้ด้วย

เช่นนั้นการที่นางอยากลงไปนอนฝังตัวในดิน ย่อมต้องมีเหตุผลเป็นแน่

ผ่านไปไม่นาน หวังโข่วโข่วก็รีบร้อนตามมาจนเจอ ทว่าเมื่อเห็นองค์รัชทายาทในสภาพมอมแมมไปทั้งตัว กับเจ้าตัวน้อยน่ารักที่ถูกฝังอยู่ในดิน

เขาก็ตกใจจนหน้าถอดสี

เขาได้ยินมาตั้งแต่แรกแล้วว่ากำแพงวังพังถล่มลงมาทับองค์รัชทายาท

เด็กคนนี้ คงมิใช่ถูกทับจนตายไปแล้วกระมัง!

เขารีบสาวเท้าเข้าไปดู พลันเห็นเซี่ยหว่านหว่านนอนสงบนิ่งอยู่ในดิน

หวังโข่วโข่วตกใจแทบสิ้นสติ เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ "องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ คุณหนูหว่านหว่านผู้นี้เป็นที่โปรดปรานของไทเฮานะพ่ะย่ะค่ะ จะมาฝังส่งเดชเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

อย่างน้อยก็ต้องหาโลงศพมาใส่สักใบสิ!

ทางฝั่งฝ่าบาทพอจะมีที่เหมาะๆ อยู่พอดี มิสู้ให้กระหม่อมไปนำมาดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ

ทว่าองค์รัชทายาทกลับยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้เขาเงียบเสียงลง

หวังโข่วโข่วร้อนใจดั่งไฟสุม เขาจะไปเงียบเสียงลงได้อย่างไร

นี่คือบุตรสาวภรรยาเอกแห่งจวนโหว แก้วตาดวงใจของไทเฮาเชียวนะ!

เขาถูกเซี่ยเชียนหลินทั้งผลักทั้งดันกึ่งบังคับให้ออกไปเฝ้าอยู่ข้างนอก หวังโข่วโข่วจึงได้แต่เดินวนไปเวียนมาด้วยความกระวนกระวายใจเป็นล้นพ้น

ขณะเดียวกัน ณ จวนโหวจิ่งอัน

ทารกผู้หนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ริมสระน้ำข้างภูเขาจำลอง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อดูดซับไอวิญญาณแห่งฟ้าดิน

เศษเสี้ยวพระธาตุโปร่งใสในมือกำลังช่วยเขาดูดซับไอวิญญาณแห่งฟ้าดินอยู่อย่างต่อเนื่อง

เซี่ยไหวซานขมวดคิ้วแน่น พลางคิดในใจว่า ที่นี่ไอวิญญาณเบาบางยิ่งนัก ขอเพียงดูดซับได้อีกสักนิด ก็จะสามารถปล่อยดวงวิญญาณดวงหนึ่งของตนออกไปได้แล้ว

ยังไม่ทันสิ้นความคิด ภายในร่างของเขาก็พลันมีกระแสไออบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมา

เขารีบลืมตาขึ้น แล้วปล่อยดวงวิญญาณดวงหนึ่งของตนออกไปทันที

ดวงวิญญาณดวงนั้นลอยละล่องมุ่งตรงไปยังพระราชวัง

ส่วนเจ้าตัวน้อยน่ารักใต้ต้นปะการัง

มิได้รับรู้เลยว่าภยันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

หลังจากตื่นนอน นางก็หาวหวอดอย่างเกียจคร้าน หยาดน้ำตาเม็ดโป้งเกาะพราวอยู่ตรงแพขนตา

พอนางคิดจะยันตัวลุกขึ้น ก็ถูกใครบางคนจับบ่าหิ้วจนตัวลอย พร้อมกับช่วยปัดเศษดินตามเนื้อตัวออกให้อย่างใส่ใจ

"ขะ…ขอบใจ"

"หว่า…เซี่ยหว่านหว่าน…ไม่เคย…พูด…ขอบ…ใจ…"

【หนู เซี่ยหว่านหว่านคนนี้ทั้งชีวิตไม่เคยเอ่ยปากขอบใจใครเลยนะเนี่ย】

【ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้าจริงๆ นะ เจ้าองค์รัชทายาทตัวน้อย】

เซี่ยเชียนหลินนั่งยองๆ อยู่กับพื้น คอยปัดเศษดินออกจากตัวนางเงียบๆ

เด็กน้อยทั้งสองต่างก็มอมแมมพอกันทั้งคู่

เซี่ยหว่านหว่านฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี

【เห็นแก่ที่เจ้าดีกับหนูขนาดนี้ วันหน้าหนูจะให้พรเจ้าสมปรารถนาสักหนึ่งข้อก็แล้วกัน!】

เซี่ยเชียนหลินแย้มยิ้มบางๆ "ไม่ต้องขอบใจหรอก หว่านหว่าน เปิ่นกงมีเรื่องหนึ่งที่สงสัยยิ่งนัก ที่เจ้าเคยพูดก่อนหน้านี้…"

เสียงในใจพวกนั้น เป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือ

ทว่า

ยังไม่ทันได้ถามให้จบความ

ประกายแสงสีขาวสายหนึ่งก็วาบผ่าน พุ่งแทรกเข้าไปในร่างของเซี่ยเชียนหลิน องค์รัชทายาทตัวน้อยกุมศีรษะแล้วล้มตึงลงกับพื้นทันที เขากอดตัวเองพลางกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส!

"เอ๊ะ พระเอก…"

วิญญาณของพระเอกมาได้อย่างไรกัน

เขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งมิใช่หรือ วิญญาณหลุดออกมาได้อย่างไร

เซี่ยหว่านหว่านจำเนื้อเรื่องเดิมในนิยายได้ พระเอกเดิมทีคิดจะแย่งชิงร่างขององค์รัชทายาทตัวน้อย

ทว่าภายหลังกลับถูกผนึกแสงสีทองภายในร่างขององค์รัชทายาทตัวน้อยซัดกระเด็นกลับไป

ยามนี้ผนึกแสงสีทองในร่างขององค์รัชทายาทริบหรี่ลงแล้ว เกรงว่าจะทานทนการแย่งชิงร่างของพระเอกไม่ไหว

【ไม่ถูกต้องสิ ตามเนื้อเรื่องเดิม พระเอกต้องแย่งผลงานสอบขุนนางของพี่ใหญ่ไปก่อน ถึงจะเริ่มมาแย่งร่างขององค์รัชทายาทมิใช่เหรอ】

【พอแย่งร่างสำเร็จ เขาก็ยุยงให้ฮ่องเต้สั่งประหารล้างโคตรตระกูลท่านแม่ แล้วยังไม่สนศีลธรรมจรรยา กักขังน้องสาวลูกพี่ลูกน้องเอาไว้อีก】

【แถมยังเป็นหมาเลียให้สตรีศักดิ์สิทธิ์ที่มาจากแคว้นหนานเหมย ยกแผ่นดินบ้านเมืองของต้าเซี่ยไปประจบเอาใจนาง ส่วนตัวเองก็ขังหญิงงามไว้มากมายในตำหนักบูรพาเพื่อเสวยสุขคนเดียวเนี่ยนะ!】

ทำไมถึงเร็วนักล่ะ

เซี่ยหว่านหว่านคงถูกสัญชาตญาณเด็กครอบงำ จึงเกือบจะตกใจกลัวกับสภาพของเซี่ยเชียนหลินในยามนี้

เซี่ยเชียนหลินคงจะได้ยินเสียงนั้น เขาเอามือกุมศีรษะ ดวงตาแดงก่ำพลางแผดเสียงลั่น "ไสหัวออกไป!"

สายตาและน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อคราวก่อนผุดขึ้นมาในหัวของเขาอีกครา มันกำลังฉีกทึ้งวิญญาณของเขาอย่างต่อเนื่อง หมายจะกลืนกินเขาให้หมดสิ้น

เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย เขาเจ็บปวดจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

พลางเกลือกกลิ้งไปกับพื้น กลิ้งไถลเข้าไปในตำหนัก

ไม่มีทาง

ในฐานะว่าที่ผู้สืบทอดบัลลังก์ เขายอมตายเสียดีกว่าจะยอมยกแผ่นดินให้ใคร สังหารขุนนางผู้ภักดี แล้วปล่อยให้คนที่หว่านหว่านเรียกว่าพระเอกสมหวัง

เซี่ยหว่านหว่านใช้ทั้งมือทั้งเท้าตะเกียกตะกายคลานตามเข้าไป

เมื่อเห็นเซี่ยเชียนหลินตาแดงก่ำ ชักกริชขึ้นมาด้วยสติสัมปชัญญะที่ยังเหลืออยู่เพียงริบหรี่ หมายจะแทงลงที่ขั้วหัวใจของตนเอง

ทว่าแม้แต่การกระทำอันเรียบง่ายเพียงนี้ เขากลับไม่อาจทำได้

มืออีกข้างหนึ่งของเขากำคมกริชเอาไว้แน่น

โลหิตสดๆ ไหลรินอาบฝ่ามือ

เขามองดูทารกน้อยที่ผลักประตูคลานเข้ามา ในใจพลันเกิดความเชื่อมั่นในตัวนางขึ้นมาอย่างประหลาด

"หว่านหว่าน ฆ่าข้าที"

เซี่ยหว่านหว่านส่ายหน้าอย่างเคร่งขรึม ใบหน้าเล็กๆ ตึงเปรี๊ยะ "เจ้า…เคย…ชวย…หว่าน…"

นางไม่มีทางฆ่าผู้มีพระคุณของตนเองหรอก

นางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "หว่าน…ก็…ชวย…เจ้า…ได้…"

ถือเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน

เซี่ยเชียนหลินถูกพลังสายหนึ่งซัดจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้นอย่างแรง เขากัดฟันแน่น พยายามจะใช้กริชแทงตัวเองอีกครั้ง

"ขอเพียงเจ้าช่วยเปิ่นกงได้ เจ้าอยากได้สิ่งใดเปิ่นกงจะให้เจ้าทั้งหมด…อ๊าก! ไสหัวไปนะ!"

เขาแทบจะคลุ้มคลั่งอยู่แล้ว

ดวงวิญญาณราวกับจะถูกฉีกกระชากออกเป็นสองท่อน

เซี่ยหว่านหว่านคิดในใจ 【หนูอยากได้พ่อครัวหลวงในวังไปอยู่ที่บ้าน แล้วหนูก็อยากกินเนื้อทุกวันเลยด้วย】

【กินเนื้อบด กินไก่ย่าง กินเนื้อย่าง รอหนูโตขึ้น หนูจะกินพวกนี้ให้หมดเลย!】

【หนูยังอยากได้กิ่งของต้นปะการังอีกหนึ่งกิ่งด้วย!】

"หว่านหว่าน ช่วยข้า…อ๊า ฮ่าๆ"

เสียงขององค์รัชทายาทรวยรินลงเรื่อยๆ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของอีกคนหนึ่ง

เซี่ยหว่านหว่านคลานเข้าไป แย่งกริชมาจากมือเขา แล้วกรีดปลายนิ้วตนเองจนโลหิตซึม ก่อนจะแต้มลงไปบนหน้าผากขององค์รัชทายาท

【หนูช่วยเจ้าให้หายขาดไม่ได้หรอกนะ พระเอกยังต้องกลับมาเรื่อยๆ แน่ เว้นเสียแต่ว่า…】

เว้นเสียแต่อะไรหรือ?

เซี่ยเชียนหลินไม่มีเรี่ยวแรงพอจะคิดสิ่งใดได้อีกแล้ว

【เว้นเสียแต่ว่า…ในร่างของเจ้าจะมีเลือดของหนู เจ้าต้องกลายมาเป็นคนสายเลือดเดียวกับหนู คอยเป็นผู้พิทักษ์ ช่วยหนูปัดเป่าภยันตรายทั้งปวง…】

"ข้ายินดี…ข้ายินดีทั้งนั้น…" เซี่ยเชียนหลินแทบจะสิ้นลมหายใจอยู่รอมร่อ

เซี่ยหว่านหว่านจึงป้ายหยดเลือดจากปลายนิ้วของตน ลงบนบาดแผลที่ฝ่ามือของเซี่ยเชียนหลิน

หยาดโลหิตพลันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

ประกายแสงสีทองสายหนึ่งค่อยๆ ไหลเวียนตามกระแสเลือดเข้าสู่ร่างของเซี่ยเชียนหลิน เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้วงสำนึกทันที

พลังอันบ้าคลั่งที่คอยฉีกทึ้งร่างพลันมลายหายไป

ผนึกในห้วงจิตเริ่มตื่นขึ้น และซัดวิญญาณแปลกปลอมดวงนั้นจนกระเด็นหลุดออกไปในคราเดียว!

ทางฝั่งจวนโหวจิ่งอันที่อยู่ห่างไกลออกไป เซี่ยไหวซานถูกแรงสะท้อนกลับของดวงวิญญาณกระแทกเข้าอย่างจัง จนกระอักเลือดคำโตแล้วหมดสติไปทันที

หยินหลิ่วทิ้งเสื้อนวมในมือ ร้องตะโกนอย่างเสียขวัญ "คุณชายน้อย คุณชายน้อยไหวซาน ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ!"

"ใครก็ได้เร็วเข้า รีบไปตามหมอประจำจวนมา เร็ว!"

"พี่หยินหลิ่ว ท่านหมอประจำจวนลาออกกลับบ้านเกิดไปแล้วเจ้าค่ะ!" สาวใช้เอ่ยขึ้น

"แล้วอนุสวี่ล่ะ!"

"อนุสวี่ออกไปข้างนอกพร้อมกับซื่อจื่อตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ!"

นางถือป้ายเหล็กเว้นตายออกไปช่วยคนแล้ว!