บทที่ 74 พี่ชายองค์รัชทายาทติดคาช่องสุนัขลอด

หลิวหว่านมองไปยังนางด้วยใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย กลัวว่าจะพลาดฟังเรื่องสำคัญไป

【น่าเสียดายจริงๆ ตามเนื้อเรื่องเดิม พอหิมะแรกตก ทูตแคว้นหนานเหมยก็จะเข้าวัง ไอ้พวกสารเลวนั่นจะร่ายมนตร์ดำใส่ไทเฮาคนสวยกับไท่เฟยคนงาม ให้พวกท่านไปเกลี้ยกล่อมฮ่องเต้ลุงเป็ดให้ยกเมืองให้ แล้วป่วนแคว้นต้าเซี่ยจนเละเทะ…】

【สุดท้ายเมืองก็โดนแคว้นหนานเหมยฮุบไป ส่วนไทเฮาคนสวยกับไท่เฟยคนงามก็ถูกอาคมชั่วทำร้ายจนตาย】

【น่าโมโหชะมัด ทำไมหนูยังพูดไม่ได้เนี่ย!】

【ถ้าท่านแม่เอาหนูไปฝังดินอีกรอบก็คงดี】

บนโต๊ะเสวย ทุกคนชะงักนิ่งงันไปพร้อมกัน

มีเพียงไทเฮาและลิ่งไท่เฟยที่ยังคงหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กอย่างเพลิดเพลิน

ทารกน้อยขมวดคิ้วมุ่น แม้ปากจะเคี้ยวอาหารเลิศรส แต่กลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยเชียนหลินเห็นดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจ นึกอยากพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าเสียงที่ตนได้ยินนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ จึงขยับลุกขึ้นเตรียมจะทูลรายงาน ทว่ากลับถูกเซี่ยซือเหิงกดตัวให้นั่งลงกับเก้าอี้เสียก่อน

เซี่ยเชียนหลินมองเขาด้วยความประหลาดใจ

เซี่ยซือเหิงเอ่ยทำลายบรรยากาศเงียบงันขึ้นมา "เจ้าตัวเล็กดูเหมือนจะไม่ค่อยร่าเริง นางอยากออกไปเล่นข้างนอกหรือไม่"

หลิวหว่านยิ้มอย่างจนใจ "นางชอบไปเล่นใต้ต้นปะการังที่ตำหนักจิ่นซิ่วเจ้าค่ะ"

"เชียนหลิน เจ้าก็อิ่มแล้ว พาหว่านหว่านออกไปเดินเล่นสักประเดี๋ยวเถิด พวกผู้ใหญ่ยังมีเรื่องต้องหารือกันอีก"

ฮ่องเต้หันไปรับสั่งกับองค์รัชทายาท

เซี่ยเชียนหลินลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้ารับ "พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ เสด็จอาเก้า เสด็จย่า เสด็จย่าไท่เฟย เช่นนั้นลูกขอทูลลา"

ไทเฮาส่งตัวเด็กน้อยให้อย่างอาลัยอาวรณ์

หลิวหว่านมองดูองค์รัชทายาทตัวน้อยอุ้มลูกสาวของตนเดินออกไปโดยไม่ได้ห้ามปราม

นางรู้ดีว่าองค์รัชทายาทอยู่ในวังย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องอันตราย อีกอย่าง รางวัลที่ตนจะทูลขอจากฝ่าบาทก็ไม่สมควรให้เด็กได้ยินเช่นกัน

ทว่าไทเฮากลับไม่ยอมเป็นเช่นนั้น พระนางคิดจะเดินตามไปด้วย เพราะอยากจะดูอ่อนเยาว์ลงอีกสักสิบปี

แต่ก็ถูกเซี่ยซือเหิงรั้งไว้เสียก่อน "ไทเฮา หลิวหว่านรู้เรื่องสตรีในห้องหอเมืองหลวงเป็นอย่างดี เรื่องการเลือกพระชายาให้องค์ชายใหญ่ ให้นางช่วยออกความเห็นก็นับว่าดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

ไทเฮาชะงักฝีเท้า หันกลับมาส่งยิ้มอย่างมีแผนการให้หลิวหว่าน

หลิวหว่านลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

เมื่อเซี่ยเชียนหลินก้าวออกมานอกตำหนักซู่ฮุย เขาก็ถอนหายใจออกมา "ปีนี้พี่ใหญ่เพิ่งอายุสิบสี่ก็ต้องดูตัวเสียแล้ว มิใช่ว่าตำแหน่งพระชายารัชทายาทจะต้องหาเร็วกว่านี้หรือ"

หวังกงกงผู้ติดตามจึงเอ่ยถาม "องค์รัชทายาทไม่อยากอภิเษกหรือพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยเชียนหลินส่ายหน้า "เปิ่นกงอยากแต่งกับคนที่ตัวเองพึงใจจากใจจริง"

หวังกงกงจึงยิ้มรับ "ต้องได้แต่งแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

พอเดินผ่านตำหนักจิ่นซิ่ว เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของเซี่ยเชียนหลินก็เริ่มดิ้นขลุกขลัก ชี้ไปยังตำหนักจิ่นซิ่วพลางส่งเสียงอ้อแอ้ "จะ… เข้า"

จู่ๆ เซี่ยเชียนหลินก็นึกถึงเสียงในใจที่ตนได้ยินในงานเลี้ยงขึ้นมา

เขาก้มมองเจ้าตัวจ้อยในอ้อมแขนอย่างสงสัย "เจ้าอยากเข้าไปเล่นข้างในหรือ"

เซี่ยหว่านหว่านพยักหน้าหงึกๆ

【พี่ชายแสนดี ยอมให้หนูเข้าไปนอนเกลือกกลิ้งสักแป๊บเถอะ หนูต้องบำรุงถึงจะโตไวๆ ไงเล่า】

【แค่พี่ยอมให้หนูเข้าไป หนูจะยกโทษเรื่องที่พี่ไม่เคารพพี่จื่อมู่ของหนูให้เลยเอ้า】

เซี่ยเชียนหลินแทบจะหลุดขำออกมา

หวังกงกงที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น "ที่นี่เดิมทีเป็นตำหนักบรรทมขององค์หญิงห้า พ่ะย่ะค่ะ หลังจากองค์หญิงห้าแต่งงานออกเรือนไปก็ถูกปิดตายมาโดยตลอด ได้ยินว่าอีกไม่กี่วัน จะมีคนมาขนต้นปะการังไปไว้ที่จวนองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ"

【อะไรนะ! ต้นปะการังจะโดนยกไปแล้วเหรอ รีบพาหนูเข้าไปสิ! ฮือๆ ปะการังสุดโปรดของหว่านหว่าน】

เซี่ยหว่านหว่านดิ้นหลุดออกจากอ้อมแขนขององค์รัชทายาทตัวน้อย ก้นป้อมๆ ส่ายดุ๊กดิ๊กคลานตรงไปยังหน้าประตูตำหนักจิ่นซิ่วทันที

เซี่ยเชียนหลินตกใจยกใหญ่ รีบสั่งให้หวังกงกงไปเอากุญแจมาเปิด

เขาสาวเท้าวิ่งตามก้นกลมๆ ที่ส่ายดุ๊กดิ๊กไปติดๆ ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับเจอช่องสุนัขลอดเข้าเสียก่อน แล้วมุดพรวดเข้าไปทันที

เซี่ยเชียนหลินได้แต่คิดในใจ: เจ้าช่างดูคุ้นเคยกับที่นี่เสียจริงนะ!

เขามองดูช่องสุนัขลอดนั้นแล้วลังเลใจว่าจะมุดตามไปดีหรือไม่ ด้วยศักดิ์และฐานะของตน ไหนเลยจะกระทำการที่ไร้ยางอายพรรค์นี้ได้

ทว่า เมื่อนึกถึงความโปรดปรานที่เสด็จย่าและเสด็จย่าไท่เฟยมีต่อน้องสาวตัวน้อยผู้นี้แล้ว…

หากหว่านหว่านเป็นอะไรขึ้นมาข้างใน เขาคงถูกตีจนตายเป็นแน่แท้

ระหว่างชีวิตกับศักดิ์ศรี ย่อมต้องเลือกเอาชีวิตรอดไว้ก่อน

ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว เขาย่อตัวลงแล้วมุดตามเข้าไปข้างในทันที

พลันเห็นทารกน้อยนั่งแปะอยู่ด้านในกำแพง กำลังดูดนิ้วพลางเบิ่งตากลมโตมองเขาตาแป๋ว

เมื่อสายตาสบประสานเข้าอย่างจัง องค์รัชทายาทก็พลันกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก

"ม่อ…ม่อบิน…"

เจ้าบินไม่เป็นหรือ

"น้า…น้าเล็ก…"

น้าเล็กของหนูบินได้นะ

เจ้าเป็นถึงองค์รัชทายาท บินไม่เป็นงั้นหรือ

เซี่ยหว่านหว่านยื่นนิ้วอ้วนป้อมชี้ขึ้นไปบนฟ้า

【แต่องค์รัชทายาทตัวน้อยก็ฉลาดใช้ได้ รู้จักมุดตามหนูเข้ามาด้วย】

【แบบนี้ก็ไม่ต้องบินแล้วสิ แหะๆ】

เซี่ยเชียนหลินหน้าแดงก่ำ

เขาเพิ่งจะกี่ขวบกัน วรยุทธ์ยังไม่เก่งกล้าถึงขั้นเหาะเหินเดินอากาศได้เสียหน่อย

ทว่าอธิบายกับเจ้าตัวเล็กไปก็คงไม่รู้เรื่อง สู้รีบคลานเข้ามาข้างในให้พ้นก่อนดีกว่า

เขาขยับตัว ทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็พลันแข็งทื่อ

แย่แล้ว เขาติดแหง็ก

"โง่…คนโง่…" เซี่ยหว่านหว่านโซซัดโซเซพยายามจะยืนขึ้น นางโผเข้ากอดศีรษะของเซี่ยเชียนหลินหมายจะช่วยดึง

เซี่ยเชียนหลินอึ้งงันไป

เจ้าตัวเล็กดึงผมของเขา สองมือโอบกอดศีรษะที่โตกว่าหัวของนางเอง แล้วแยกเขี้ยวยิงฟันออกแรงดึงเขาเข้ามาข้างใน

ทั้งสองคนต่างแยกเขี้ยวยิงฟันไปพร้อมกัน

เซี่ยเชียนหลินเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด

เซี่ยหว่านหว่าน เด็กในวัยที่แม้แต่อุจจาระปัสสาวะยังคุมไม่อยู่ กลับกำเส้นผมของเขาไว้เสียแน่นเปรี๊ยะ

เจ็บหนังศีรษะชะมัด ฮือๆ

ไม่นานนัก

เซี่ยหว่านหว่านก็ปล่อยมือน้อยๆ แล้วนั่งแหมะลงไปข้างหลัง หอบหายใจแฮ่กๆ แก้มกลมแดงระเรื่อ

【หัวไชเท้าหัวนี้ถอนยากจัง】

【ถ้ารูมันใหญ่กว่านี้อีกหน่อยก็คงดี】

เซี่ยเชียนหลินอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เขาไม่กล้าตะโกนเรียกใครหรอกนะ ขืนทำแบบนั้นเขาจะไม่เอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันเล่า!

พอได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจากข้างนอก เขาก็รีบเอ่ยกับเซี่ยหว่านหว่าน "หว่านหว่านคนดี เจ้ายืนขึ้นแล้วออกแรงดึงอีกสักนิดสิ"

เซี่ยหว่านหว่านส่งเสียงฮึดฮัดพลางสะบัดหน้าหนี "ม่าย… เหนื่อย…"

【ถ้ารั้วพังลงมาก็ดีสิน้า จะได้ไม่ต้องเหนื่อยถอนหัวไชเท้า】

สิ้นเสียงในใจ

ม่านตาของเซี่ยเชียนหลินพลันเบิกกว้าง

เขารู้สึกได้ทันทีว่ากำแพงที่คร่อมทับร่างอยู่เริ่มสั่นคลอนโอนเอน

ก่อนที่ขบวนคนในวังกลุ่มนั้นจะมาถึง… "ครืน…"

เสียง "ตึง!" ดังสนั่นหวั่นไหว

ฝุ่นควันฟุ้งตลบอบอวลไปทั่ว

กำแพงรั้วพังถล่มลงมาจริงๆ ด้วย!

แถมยังแหลกละเอียดกลายเป็นผุยผงอีกต่างหาก

เซี่ยหว่านหว่านทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก รีบคลานดุ๊กดิ๊กเข้าไปตะกุยเอาหัวของเซี่ยเชียนหลินออกมา

【ฝังง่ายจังแฮะ】

ไม่เหมือนหนูเลย ต้องออกแรงขุดดินตั้งนานสองนานกว่าจะได้ฝังแต่ละที

องค์รัชทายาทตัวน้อยพ่นฝุ่นออกจากปาก ใบหน้ามอมแมมเลอะเทอะ ตะโกนออกไปข้างนอก "ยังไม่รีบมาช่วยเปิ่นกงอีก!"

โดนดินทับยังไม่เสียหน้าเท่าไร

แต่มุดช่องสุนัขลอดแล้วติดแหง็กนี่สิ ถึงจะน่าอับอายขายหน้าของจริง!

พวกคนรับใช้ในวังได้ยินเสียงถล่ม ทั้งยังเห็นองค์รัชทายาทถูกฝังอยู่ใต้แนวกำแพง ก็พากันตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

ต่างรีบวิ่งกรูเข้ามาช่วยขุดทันควัน

หลังจากถูกดึงขึ้นมาได้ เซี่ยเชียนหลินก็ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัวจนสะอาด จากนั้นจึงเชิดหน้าขึ้นอุ้มเซี่ยหว่านหว่านไว้ในอ้อมแขน

"เรื่องกำแพงรั้ว พวกเจ้าก็แค่ไปเรียกช่างมาซ่อมแซมตามความเป็นจริง กำแพงนี้ทรุดโทรมขาดการดูแลมานาน ยังดีที่เปิ่นกงเอาตัวเข้าปกป้องน้องหว่านหว่านไว้ได้ทัน"

เซี่ยหว่านหว่านเงยหน้ามองเขา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เหล่าข้ารับใช้ต่างช่วยกันเก็บกวาดสถานที่พลางกระซิบกระซาบ "อยู่ดีๆ ทำไมถึงพังครืนลงมาได้นะ"

"นั่นสิ เพิ่งสร้างขึ้นมาได้ไม่กี่ปีแท้ๆ"

"แถมยังแหลกละเอียดเป็นผงขนาดนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่มันแป้งหมี่หรืออย่างไรกัน"

เซี่ยเชียนหลินเม้มริมฝีปากแน่น รีบอุ้มเซี่ยหว่านหว่านจ้ำอ้าวเข้าไปในตำหนักจิ่นซิ่ว

เขาวางเจ้าตัวน้อยลงใต้ต้นปะการัง "เอาละ เห็นแก่ที่เจ้าช่วยเปิ่นกงไว้ เจ้าอยากจะเล่นอะไรล่ะ"

เซี่ยหว่านหว่านส่งเสียงโห่ร้องดีใจ ตื่นเต้นจนลุกขึ้นมายืน

นางชี้นิ้วป้อมๆ ไปยังหลุมดินนั้น แล้วส่งเสียงอ้อแอ้ไม่ชัดถ้อยชัดคำ "ฝัง… ฝังเยย…"

จากนั้นก็ชี้กลับมาที่ตัวเอง

เซี่ยเชียนหลิน: ฝังเลยหรือ นึกว่าจะต้องลองช่วยชีวิตดูก่อนเสียอีก?