บทที่ 73 ครอบครัวเชื้อพระวงศ์

ชิ่งต้าเบือนหน้าไปเล็กน้อย พลางลอบถอนหายใจ

ย่อมต้องไม่เหมือนกันอยู่แล้ว นี่คือถ่านทองคำชั้นเลิศที่สุดในเมืองหลวงเชียวนะ

ถ่านกากๆ ในจวนเมื่อก่อนเป็นของชั้นต่ำที่เจ้านายไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยซ้ำ ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับส่งมาให้คุณชายทั้งสองใช้

ส่วนถ่านทองคำนี้ เขาตั้งใจควักเงินเก็บของตนเองมาแอบสับเปลี่ยนให้ เพื่อตอบแทนพระคุณของนายหญิงใหญ่ต่างหาก

"พี่ใหญ่ ท่านช่วยดูให้ข้าทีว่าสองสามประโยคนี้เป็นอย่างไรบ้าง!"

ไออุ่นแผ่ซ่านทั่วทั้งห้องขึ้นมาทันตา

เซี่ยจื่อซิงกระโดดโลดเต้นนำบทกวีที่ตนเขียนมาส่งให้เซี่ยจื่อมู่ดู

จื่อมู่กวาดตามองแวบเดียวแล้วถอนหายใจ "น้องรอง ข้าว่าเจ้าไปฝึกวรยุทธ์น่าจะรุ่งกว่านะ!"

เซี่ยจื่อซิงยังตามความคิดไม่ทันไปชั่วขณะ

"ฮ่าๆ คุณชายรองวิ่งตามชิ่งเซิงของข้าทุกเมื่อเชื่อวัน ร่างกายแข็งแรงกำยำดีออกขอรับ!" ชิ่งต้าผู้ซื่อตรงเอ่ยพลางหัวเราะร่า

เซี่ยจื่อซิงได้ยินเช่นนั้นก็อ้าปากปล่อยโฮ "แงงง พี่ใหญ่กำลังว่าข้าโง่นี่นา ฮือๆ"

คุณชายที่มักโอ้อวดว่าตนใจกล้าที่สุด แท้จริงแล้วกลับเป็นเด็กขี้แงตัวน้อยเสียนี่

เซี่ยจื่อมู่กลั้นยิ้มตรงมุมปาก พลางกระชับตำราในมือแน่นขึ้น

เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่เดือนก็จะถึงการสอบวสันต์แล้ว

…

ในวังหลวง

เจ้าตัวน้อยกำลังร้องงอแงจะให้ท่านแม่ฝังตนเองไว้ใต้ต้นปะการังให้ได้

ทว่าในวังมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาบางเบาแล้ว หลิวหว่านกลัวว่าลูกจะหนาวจนล้มป่วยจึงไม่ยอมตามใจ

ดวงตากลมโตของเซี่ยหว่านหว่านเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา จำยอมให้ท่านแม่อุ้มพามายังตำหนักซู่ฮุยแต่โดยดี

หลิวหว่านคาดไม่ถึงเลยว่า เมื่อมาถึงที่นี่มิได้มีเพียงลิ่งไท่เฟยเท่านั้น แต่ยังมีฮ่องเต้ ไทเฮา และจิ่วอ๋องเซี่ยซือเหิงประทับอยู่ด้วย

รอบโต๊ะยาวในตำหนักซู่ฮุย ล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงทั้งสิ้น

องค์รัชทายาททำความเคารพทุกคน หลิวหว่านจึงยอบกายคารวะตาม

"ตามสบายเถิด" ฮ่องเต้ผู้ประทับบนที่นั่งประธานแย้มสรวลอย่างอารมณ์ดี พลางมีรับสั่งให้จัดที่นั่งเพิ่มแก่หลิวหว่านและองค์รัชทายาท

หลิวหว่านอดประหลาดใจมิได้

ลิ่งไท่เฟยซึ่งประทับอยู่ถัดลงมาจากฮ่องเต้ แย้มพระสรวลพลางเอ่ยขึ้น "ขาของเปิ่นกงหายดีแล้ว เหตุที่เรียกเจ้าเข้าวังมา ก็เพราะคราวก่อนหว่านหว่านช่วยเปิ่นกงปัดเป่าสิ่งอัปมงคล แต่ยังมิได้ตบรางวัลให้พวกเจ้าเลย เปิ่นกงจึงได้ทูลเชิญฝ่าบาทมาด้วย"

หลิวหว่านอุ้มทารกน้อยไว้พลางยิ้มรับ "หม่อมฉันน้อมรับพระเมตตาเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวไปรอข้างนอกก่อนนะเพคะ"

"ไม่ต้องหรอก วันนี้หิมะแรกโปรยปรายพอดี พวกเราคนกันเองร่วมโต๊ะเสวยพร้อมหน้ากันสักมื้อย่อมดีเหมือนกัน เจ้านั่งลงเถิด"

ลิ่งไท่เฟยตรัสพลางสั่งให้นางกำนัลพาหลิวหว่านไปนั่ง

หลิวหว่านรู้สึกทั้งประหม่าและซาบซึ้งใจยิ่งนัก นางมีคุณงามความดีอันใดถึงได้รับเกียรติเป็นประหนึ่งคนในครอบครัวของเชื้อพระวงศ์เช่นนี้

"เจ้าอย่าคิดมากไปเลย เมื่อก่อนท่านอาหญิงของเจ้าก็ร่วมโต๊ะเสวยกับพวกเราเช่นนี้ พวกเราล้วนคิดถึงนางกันทั้งนั้น"

พระดำรัสของลิ่งไท่เฟยทำให้หัวใจของหลิวหว่านพลันอบอุ่นขึ้นมา

คนในครอบครัวงั้นหรือ

นึกไม่ถึงว่าลิ่งไท่เฟยและฝ่าบาทจะทรงเห็นท่านอาหญิงของนางเป็นดั่งคนในครอบครัวจริงๆ

นับว่าไม่เสียแรงที่ท่านอาหญิงเคยมีบุญคุณชี้แนะต่ออดีตฮ่องเต้ ทั้งยังเคยสั่งสอนฝ่าบาทให้อ่านออกเขียนได้

ลิ่งไท่เฟยยิ้มบางๆ พลางทอดสายตาไปยังเซี่ยซือเหิง

เซี่ยซือเหิงผงกศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการแสดงความขอบคุณ

"เหอะ ใครเป็นครอบครัวเดียวกับยายแก่เช่นเจ้ากัน หากมิใช่เพราะหว่านหว่านจะมา อัยเจียไม่มีทางมาหรอก อัยเจียไม่ได้เจอเจ้าตัวเล็กนี่ตั้งนานแล้ว เชอะ หากไม่ใช่เพราะหลิวหว่านคลอดบุตรสาวที่ดีออกมาล่ะก็…"

ไทเฮากลอกตาขึ้นฟ้า ทว่าสีหน้ากลับดูเบิกบานสำราญใจไม่น้อย

เพราะนับตั้งแต่คราวก่อนเป็นต้นมา ใครเห็นพระนางต่างก็พากันเอ่ยปากชมว่าผิวพรรณผุดผ่อง ดูอ่อนเยาว์ลงไปถึงยี่สิบปี

ลิ่งไท่เฟยตรัสอย่างไม่สบอารมณ์ "ไม่อยากมาก็เสด็จกลับไปสิ เปิ่นกงก็มิได้กราบกรานให้ท่านมาเสียหน่อย"

"เหอะ เจ้าคิดว่าเจ้ากราบกรานแล้วอัยเจียจะยอมมาหรือ ตอนนี้รูปโฉมของเจ้าเทียบอัยเจียไม่ได้แม้แต่เศษหนึ่งส่วนสิบด้วยซ้ำ อัยเจียไม่ลดตัวไปถือสาเจ้าหรอก"

"หลี่ฮ่วนถัง เจ้าคิดจะมาหาเรื่องทะเลาะกับข้าต่อหน้าเด็กงั้นหรือ"

"ก็มาสิ ขนาดฮ่องเต้อัยเจียยังไม่เคยกลัว แล้วจะไปกลัวยายแก่ขี้โรคอย่างเจ้าทำไมกัน"

ไทเฮาทรงลุกขึ้นยืน พลางถกแขนเสื้อกว้างขึ้นอย่างสง่างาม ทั้งสองต่อปากต่อคำจนเกือบจะวางมวยกันอยู่รอมร่อ

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ทว่าคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเห็นเรื่องเช่นนี้จนชินชาเสียแล้ว

"เอาเถิดๆ ยังดีที่ตรงนี้ไม่มีคนนอก มิฉะนั้นพวกท่านไม่กลัวคนอื่นเอาไปเล่าเป็นเรื่องตลกหรือไร หน้าตาของไทเฮากับไท่เฟย อย่างไรก็ช่วยรักษาไว้ให้เจิ้นบ้างเถิด!"

ฮ่องเต้ตรัสแทรกขึ้น พระพักตร์เต็มไปด้วยรอยยิ้มปนระอา พลางกุมขมับขมวดคิ้ว

เฮ้อ เสด็จแม่ก็นะ ช่างเป็นไปได้

"หุบปาก!"

"หุบปากไปเลย!"

สองเสียงตวาดใส่ฮ่องเต้พร้อมกัน ทำเอาฮ่องเต้ถึงกับสะอึกไม่กล้าตรัสสิ่งใดอีก ได้แต่กระแอมไอแห้งๆ แก้เก้อ

หลิวหว่านนั่งกระสับกระส่าย รู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้างกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

มิน่าเล่า เมื่อก่อนท่านอาหญิงถึงได้คอยเตือนนางว่าอย่าได้ไปข้องเกี่ยวกับคนในราชวงศ์พวกนี้เลย

มิใช่เรื่องล้อเล่นจริงๆ เสียด้วย แม้แต่ฮ่องเต้ผู้เป็นเอกอัครประมุขแห่งใต้หล้า สตรีกลุ่มนี้ยังกล้าด่าทอ แล้วคนทั่วไปจะไปตอแยไหวได้อย่างไร

"พวกนางเป็นเช่นนี้มาสิบกว่าปีแล้ว เจ้าไม่ต้องตกใจไปหรอก สตรีในราชวงศ์มีฐานะสูงส่งมาโดยตลอด อดีตฮ่องเต้เองก็ทรงผ่านมาเช่นนี้เหมือนกัน"

เซี่ยซือเหิงแย้มยิ้มบางๆ เขาประทับอยู่ข้างกายลิ่งไท่เฟย พลางทอดสายตามองหลิวหว่าน

เมื่อเห็นว่าในถ้วยของนางยังไม่มีอาหาร จึงคิดจะยื่นมือไปคีบให้

ทว่ารู้สึกว่าไม่เหมาะสม มือจึงชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

สุดท้ายก็เปลี่ยนไปคีบอาหารบดชิ้นหนึ่งส่งให้เจ้าตัวน้อยในอ้อมอกของหลิวหว่านแทน

ใบหน้าของหลิวหว่านร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

นางนึกกลัวเหลือเกินว่าจิ่วอ๋องจะทำสิ่งใดล้ำเส้น ดูท่าแล้วตนเองคงจะคิดมากไปเอง

เซี่ยหว่านหว่านเบิกตากลมโตแป๋วแหวว อยากจะยื่นมือน้อยๆ ไปหยิบ ทว่าพอครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ส่งเสียงฮึดฮัด หันขวับมุดหน้าหนีเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ทันที

【ไม่กิน ไม่กิน โมโหจะตายอยู่แล้ว ท่านแม่ไม่ยอมให้คนฝังหนูอะ ฮือๆ】

【งั้นก็ปล่อยให้ลูกรักของท่านแม่อดตายไปเลย จะได้เสียใจทีหลัง!】

เซี่ยซือเหิงและเซี่ยเชียนหลินชะงักไปเล็กน้อย

หลิวหว่านจนใจจึงค่อยๆ ดึงตัวเจ้าตัวเล็กออกมา พลางมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่พองลมอย่างแสนงอน แล้วเอ่ยปลอบ "เมื่อเช้าก่อนออกจากจวนเพิ่งดื่มนมไปกาเดียวเอง หว่านหว่านไม่หิวหรือลูก"

เซี่ยหว่านหว่านยื่นปากจู๋ "มะ…ม่ายกิน…"

แล้วชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่ของว่างบนตะเกียบของเซี่ยซือเหิง "อดตาย…ปะ…ไปเลย"

"ท่านแม่…จาได้เสียจาย…"

หลิวหว่านต้องกลั้นขำจนปวดแก้ม

สวรรค์ช่วยด้วยเถิด!

ไม่ใช่แค่หลิวหว่านเท่านั้น แต่ทุกคนต่างก็พากันหัวเราะออกมา

เซี่ยซือเหิงไม่ได้รู้สึกกระดากอายแต่อย่างใด เขานำอาหารเข้าปากพลางทอดถอนใจ "สมกับเป็นพ่อครัวหลวง อาหารบดที่ทำออกมาทั้งหอมหวานกลมกล่อม ละลายในปาก อย่าว่าแต่ข้าเลย แม้แต่ทารกที่ยังไม่มีฟันก็กินได้สบาย"

"จุ๊ๆ อร่อยเหลือเกิน ทั่วทั้งใต้หล้าไม่มีที่ไหนอร่อยเท่านี้อีกแล้ว…"

พอพูดจบ เขาก็สั่งให้คนยกชามอาหารบดนั้นออกไป

ดวงตากลมโตของเซี่ยหว่านหว่านเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา พอเห็นของกินถูกยกไปจริงๆ นางก็เบะปากน้อยๆ แล้วปล่อยโฮออกมาดังลั่น "แง้…"

"คน…คนใจ…ร้าย…"

นางร้องไห้โฮจนแทบหยุดไม่อยู่

"เจ้าก็นะ โตจนป่านนี้แล้วยังจะไปแกล้งเด็กอยู่อีก" ลิ่งไท่เฟยเอ่ยตำหนิเขาเบาๆ

เซี่ยซือเหิงเพียงแต่ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน

"มาเถิด หว่านหว่าน อัยเจียจะป้อนเจ้าเอง" ไทเฮาสั่งให้คนนำชามอาหารบดนั้นกลับมา

เซี่ยหว่านหว่านถูกอุ้มเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของไทเฮา นางส่งสายตาค้อนขวับใส่เซี่ยซือเหิง สีหน้าท่าทางของเจ้าตัวเล็กเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

【ฮึ ตัวร้ายนิสัยเสีย หว่านหว่านได้กินในอ้อมอกท่านน้าไทเฮาแล้ว คอยดูซิว่าลุงจะทำอะไรหนูได้อีก!】

พอบ่นอุบอิบในใจเสร็จ ก็อ้าปากงับอาหารที่ไทเฮาป้อนเข้ามาคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

เคี้ยวแจ๊บๆ ด้วยสีหน้าฟินสุดๆ

【อาหย่อยจัง อร่อยเหมือนที่ลุงหลี่ทำเลย】

【ท่านน้าไทเฮาก็ใจดี ท่านน้าไท่เฟยก็ใจดี ชอบพวกท่านจังเลย น่าเสียดายแท้ๆ…】

พอนึกถึงตรงนี้ ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่านก็พลันย่นเข้าหากัน

เฮ้อ จุดจบของพวกท่านช่างน่าเวทนานัก