บทที่ 72 ได้เผือกเรื่องใหญ่ของอนุสวี่เข้าแล้ว

“อะ… อะไรนะ?” แววตาของสวี่โหรวโหรวเต็มไปด้วยความผิดหวัง ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

“โหรวโหรว เจ้าวางใจเถิด ข้าจะช่วยเจ้าคิดหาทางเอง!” เซี่ยจิ้นอันเพิ่งจะเอ่ยจบ ก็มีแม่นมคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

นางร้องบอกว่า “ซื่อจื่อ ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าลุกจากเตียงไม่ไหว จึงให้พวกท่านไปหารือเรื่องบิดาของอนุสวี่ที่เรือนเจ้าค่ะ!”

“น้องหญิง เจ้าดูสิ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายังใส่ใจเรื่องนี้เลย เจ้าใจเย็นๆ ก่อนนะ พี่จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตรงนี้เอง!”

สวี่ซินโป๋พูดจบ ก็หันไปกล่าวกับเซี่ยจิ้นอัน “วางใจเถิดขอรับ มีข้าอยู่ตรงนี้ รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้นางทำเรื่องโง่เขลาแน่นอน!”

เซี่ยจิ้นอันพยักหน้า ยอมปล่อยมือจากสวี่โหรวโหรว แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนใหญ่ของเรือนฉือซ่านถังพร้อมกับหลี่ซื่อ

“จุ๊ๆ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายังยอมออกหน้าให้เจ้า อนุสวี่นี่ช่างเป็นคนสำคัญของจวนโหวเสียจริงนะ!”

ขนาดหลิวหว่านซึ่งเป็นนายหญิงใหญ่ ชาติตระกูลสูงส่งมาจากตระกูลขุนนาง ทั้งยังเคยช่วยชีวิตคนทั้งจวนโหวเอาไว้ ก็ยังไม่ได้รับความโปรดปรานเท่าอนุภรรยาจากบ้านนอกคอกนาผู้นี้เลย

จงโหย่วเยี่ยนพลันเกิดความสงสัย หรือว่าคนพวกนี้จะมีชนักติดหลังอะไรตกอยู่ในมือของอนุสวี่กันแน่?

“น้องสะใภ้สี่ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย เชิญเจ้าออกไปเถอะ!” น้ำเสียงของสวี่โหรวโหรวพลันเย็นชาขึ้นมาทันควัน

จงโหย่วเยี่ยนแค่นหัวเราะเยาะคราหนึ่ง แล้วพาสาวใช้เดินจากไป

พอเดินมาถึงระเบียงทางเดิน นางก็แอบสั่งให้เสี่ยวฝูซิงไปตามหาแม่นมชิ่ง

นางอยากจะรู้นักว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากับคนพวกนั้นจะปรึกษาหารือจนได้ความว่าอย่างไร

หลังจากแม่นมชิ่งได้รับคำสั่ง ก็พาสหายรุ่นป้าที่สนิทสนมกันไปแอบดักฟังทันที

ทว่านางไม่กล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า จึงไหว้วานสหายสนิทให้แสร้งทำทีไปช่วยพวกยายแก่เก็บกวาดสิ่งปฏิกูลของฮูหยินผู้เฒ่า

แล้วค่อยอาศัยจังหวะนั้นลอบย่องเข้าไปใกล้ห้องของฮูหยินผู้เฒ่า

จงโหย่วเยี่ยนสั่งความเสร็จสิ้นกำลังจะหมุนตัวเดินกลับ สาวใช้ข้างกายก็เอ่ยทักขึ้นมา “ฮูหยินสี่เจ้าคะ แล้วตุ๊กตาทองแดงตัวนี้เล่าเจ้าคะ…”

นางถือติดมือมาตลอดทางเลยเชียว

“จริงด้วย เกือบลืมนำไปคืนให้พี่ชายของสวี่โหรวโหรวเสียสนิท พวกเราเอากลับไปคืนเขากันเถอะ!”

พูดจบก็หมุนตัวเดินย้อนกลับไปทางเดิม

บานประตูห้องของสวี่โหรวโหรวปิดสนิทไปแล้ว จงโหย่วเยี่ยนรู้สึกแปลกใจ กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู พลันได้ยินเสียงหอบหายใจกระเส่าชวนให้หน้าร้อนผ่าวแว่วลอดออกมาจากด้านใน

สมองของนางพลันขาวโพลน ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปในบัดดล

ยิ่งบทสนทนาที่ลอยตามลมออกมาจากข้างใน ยิ่งทำให้จงโหย่วเยี่ยนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้แน่น

“เจ้าช่างใจกล้าเสียจริง เมื่อครู่ยังร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่แท้ๆ คนเพิ่งจะคล้อยหลังไป เจ้าก็กล้ามายั่วข้าแล้วรึ!”

ชายคนนั้นลูบไล้ใบหน้าของสวี่โหรวโหรวด้วยสายตาตามอกตามใจเป็นที่สุด

จงโหย่วเยี่ยนยืนตะลึงงัน คนด้านในไม่ใช่ซื่อจื่อ และไม่ใช่สามีของนาง ทว่าน้ำเสียงนี้ ฟังดูเหมือนพี่ชายของอนุสวี่ไม่ผิดแน่!

เป็นไปได้อย่างไรกัน!

พวกเขาสองคนเป็นพี่น้องกันมิใช่หรือ!

“ข้าคิดถึงท่านจนแทบทนไม่ไหว พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานเพียงใดแล้ว” น้ำเสียงของสวี่โหรวโหรวอ่อนหวานเย้ายวนเป็นพิเศษ

“เจ้าเซี่ยจิ้นอันนั่นมันพวกมะเขือเผา ไร้น้ำยาปรนเปรอเจ้าจนพอใจไม่ได้เลยล่ะสิ หึๆ หากไม่ใช่เพราะมันไม่มีปัญญา เจ้าก็คงไม่นึกถึงข้าหรอก”

“คลอดไหวซานออกมาแล้วแท้ๆ ยังจะขี้อ้อนถึงเพียงนี้อีก”

ชายผู้นั้นไม่รู้ว่าบีบขยำลงไปตรงจุดใด ถึงทำให้สวี่โหรวโหรวส่งเสียงครางกระเส่าแผ่วเบาออกมา

เสียงสตรีอันแสนอ่อนหวานตัดพ้อขึ้น “พูดอะไรเช่นนั้นเล่า ข้าคิดถึงท่านแล้วไปเกี่ยวอันใดกับเขาด้วย”

จงโหย่วเยี่ยนที่อยู่นอกประตูกลายเป็นหินไปแล้ว!

นี่นางได้ยินเรื่องอันใดเข้าเนี่ย?

ซื่อจื่อไร้น้ำยา ปรนเปรออนุสวี่ไม่ได้งั้นหรือ?

เซี่ยไหวซานคือบุตรชายของสวี่โหรวโหรว?

สวี่โหรวโหรวไม่ใช่แม่นมของเด็กหรอกหรือ?

เซี่ยไหวซานไม่ใช่บุตรนอกสมรสของคุณชายสี่หรือไร?

อนุสวี่เป็นอนุภรรยาของซื่อจื่อ แล้วจะไปคลอดบุตรนอกสมรสให้คุณชายสี่ได้อย่างไรกัน?

สับสนวุ่นวาย ช่างซับซ้อนเกินไปแล้ว!

ใบหน้าของจงโหย่วเยี่ยนแดงก่ำด้วยความอัดอั้น คนในจวนโหวแห่งนี้ แต่ละคนมันตัวบัดซบอะไรกันเนี่ย

สาวใช้ข้างหลังสะกิดนางเบาๆ “ฮูหยิน… อื้อ”

จงโหย่วเยี่ยนหันขวับกลับมาเอามืออุดปากนางไว้ทันควัน

เสียงอันวาบหวามในห้องยังคงดังต่อเนื่อง จงโหย่วเยี่ยนรีบพาสาวใช้ย่องเลี่ยงออกไปทันที

พอกลับมาถึงเรือน นางก็ไม่มีแก่ใจจะไปคิดหาวิธีทรมานเซี่ยจิ้นชิวแล้ว รู้สึกเพียงว่าตนเองพลัดหลงเข้ามาในดงเผือกขนาดมหึมา

จนมึนงงหลงทิศหลงทางไปหมด

แม่นมชิ่งกับหญิงชราคนสนิทเดินย่องเงียบเชียบเข้ามาในเรือนของจงโหย่วเยี่ยน

พร้อมกับปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา

“ฮูหยินสี่ พวกบ่าวได้ยินเรื่องบางอย่างมาเจ้าค่ะ” แม่นมชิ่งเอ่ยเสียงเบา

จงโหย่วเยี่ยนดึงสติกลับมา ชั่วขณะนั้นยังไม่อาจย่อยเรื่องน่าตระหนกตกใจในใจได้หมด จึงสั่งให้เสี่ยวฝูซิงออกไปยืนเฝ้าที่หน้าประตู

หญิงชราคนสนิทจึงเอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยินสี่ เมื่อครู่บ่าวถือถังอาจมไปแอบฟัง…”

“เข้าเรื่องสำคัญ!” จงโหย่วเยี่ยนรู้สึกเหมือนได้กลิ่นตุๆ ลอยขึ้นมาในอากาศทันที

หญิงชราคนสนิทจึงรีบเล่าต่อ “ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่าอนุสวี่ตายไม่ได้ บิดาของอนุสวี่ก็ตายไม่ได้เช่นกัน ให้ซื่อจื่อเอาป้ายเหล็กเว้นโทษตายให้อนุสวี่ไปช่วยคน ทั้งยังบอกว่าบนตัวบิดาของอนุสวี่มีของหมั้นหมายแทนใจอะไรบางอย่างอยู่เจ้าค่ะ”

“หากไม่ได้ของสิ่งนี้มา ก็จะไม่สามารถพิสูจน์ฐานะของอนุสวี่ได้ทำนองนั้นเจ้าค่ะ”

“แล้วยังบอกอีกว่า อีกไม่กี่วันทูตของแคว้นหนานเหมยก็จะเข้าเมืองหลวงแล้ว ให้พวกนางเตรียมตัวให้พร้อม”

“บ่าวเฒ่าได้ยินมาเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ”

จงโหย่วเยี่ยนพยักหน้า หยิบตั๋วเงินไม่กี่ใบยื่นให้พวกนาง “เรื่องพวกนี้ หากพวกเจ้ากล้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำล่ะก็…”

“พวกบ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ!” หญิงชราคนสนิทรับตั๋วเงินมาแล้วรีบคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้น

“ดีแล้ว ช่วยข้าทำงาน ย่อมไม่ขาดตกรางวัลให้พวกเจ้าแน่! ออกไปได้” จงโหย่วเยี่ยนโบกมือให้พวกนางออกไป

ในหัวของนางสับสนตีกันอยู่นาน พอตั้งสติเรียบเรียงความคิดได้ถึงค่อยเข้าใจกระจ่าง

ต้องเป็นเพราะฐานะของสวี่โหรวโหรวสามารถนำผลประโยชน์บางอย่างมาสู่จวนโหวได้เป็นแน่

ถึงได้ยอมทุ่มเทแม้กระทั่งป้ายเหล็กเว้นโทษตายเพื่อไปช่วยบิดาของอนุสวี่

ไม่แน่ว่า ชาติตระกูลที่แท้จริงของอนุสวี่ อาจจะเกี่ยวข้องกับคณะทูตแคว้นหนานเหมยที่จะเดินทางมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้ก็เป็นได้!

ถ้าเช่นนั้น เรื่องนี้คงกลายเป็นเรื่องบาดหมางระหว่างสองแคว้นไปเสียแล้ว

จงโหย่วเยี่ยนพลันตาสว่าง ลำพังตัวนางคนเดียว จะไปรู้ได้อย่างไรว่าต้องจัดการเรื่องราวเหล่านี้อย่างไรดี!

หญิงชราทั้งสองคนกลับมาถึงเรือนของตน แม่นมชิ่งอยากจะขอแบ่งตั๋วเงินในมือของสหายสนิท แต่กลับถูกด่าเปิงกลับมาหนึ่งยก

แม่นมชิ่งทำท่าทางน้อยอกน้อยใจน้ำตาแทบไหล สหายสนิทจึงดึงตั๋วเงินออกมาใบหนึ่งยัดใส่มือให้นาง “มีให้แค่นี้แหละ มากกว่านี้ไม่มีแล้ว!”

ทั้งสองคนจึงแยกย้ายกลับไปทำงานต่อด้วยความเบิกบานใจ

เพิ่งจะเดินมาถึงเรือนชั้นนอก ก็ได้รับสัญญาณที่ส่งมาจากภายนอก

พวกนางจึงถือโอกาสนี้ออกไปรายงานสถานการณ์

ระหว่างทางที่เซี่ยจื่อมู่เดินกลับมา เห็นหญิงชราทั้งสองคนรีบร้อนเดินออกไปข้างนอก แต่ก็มิได้เก็บเอามาใส่ใจ

เขาพาน้องชายกลับมาที่เรือนหลังเล็กของตนเอง ก็เห็นชิ่งต้ากำลังยิ้มแย้มยกเตาอุ่นกับถ่านมาส่งให้พวกตน

“อีกไม่กี่วันหิมะก็จะตกแล้ว นายหญิงใหญ่เป็นห่วงว่าคุณชายใหญ่กับคุณชายรองจะหนาวเวลาอ่านตำรา จึงสั่งให้ข้าเตรียมถ่านชั้นดีไว้แต่เนิ่นๆ ส่วนเตาอุ่นอันนี้ ญาติพี่น้องที่บ้านเกิดของข้าเป็นคนทำขึ้นมา ทั่วทั้งเมืองหลวงหาแบบเดียวกันนี้ไม่ได้อีกแล้วขอรับ!”

ชิ่งต้ายิ้มจนตาหยีพลางจุดไฟในเตาให้พวกเขาทั้งสอง

เซี่ยจื่อซิงเป่าลมร้อนใส่มือตัวเองแล้วยื่นไปอังไฟเพื่อรับความอบอุ่น

จื่อมู่คลี่ยิ้มบางๆ “ชิ่งต้า เจ้าคิดว่ามารดาของข้าดีหรือไม่”

ชิ่งต้าหัวเราะร่า ยกมือขึ้นเกาหัว “นายหญิงใหญ่เป็นคนที่ฉลาดปราดเปรื่องและดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมาเลยขอรับ!”

นางเคยช่วยชีวิตเขา ทั้งยังเคยช่วยชีวิตลูกสาวของเขาไว้

ดังนั้น การที่เขาจะใช้ทั้งชีวิตนี้เพื่อทดแทนบุญคุณของนายหญิงใหญ่ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

เซี่ยจื่อซิงดูเหมือนจะค้นพบสิ่งอัศจรรย์บางอย่างเข้า พลันร้องตะโกนขึ้นมาว่า

“พี่ใหญ่ ถ่านนี้ไม่เหมือนกับถ่านที่เราเคยใช้มาก่อนเลย!”