บทที่ 71 พระธาตุแท้หรือปลอม

เซี่ยเชียนหลินพินิจมองเซี่ยไหวซานอย่างละเอียด ครั้นสบเข้ากับสายตาอันฉลาดแกมโกงและเต็มไปด้วยการคิดคำนวณของทารก

เขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้านขึ้นมา!

สายตาที่ชวนให้อึดอัดใจเช่นนี้ เหตุใดจึงคุ้นเคยยิ่งนัก

"ทูลองค์รัชทายาท!" เซี่ยจิ้นอันเห็นสีหน้าของเขาดูย่ำแย่ จึงเอ่ยปากเตือน

เซี่ยเชียนหลินได้สติกลับมา จึงถามขึ้น "เขาคือทารกมงคลที่ไต้ซือหยวนทงกล่าวถึงงั้นหรือ?"

เขาหันไปมองเซี่ยหว่านหว่านอีกครั้งด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม

อวี้กงกงก้าวขึ้นมาดู โค้งตัวกล่าวกับเซี่ยเชียนหลินว่า "ทูลองค์รัชทายาท ได้ยินว่าไต้ซือหยวนทงมอบพระบรมสารีริกธาตุให้ทารกมงคลผู้นั้นมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ให้เขานำพระบรมสารีริกธาตุออกมาแสดงก็กระจ่างแล้ว"

พอเอ่ยถึงพระบรมสารีริกธาตุ เซี่ยจิ้นอันก็ดีใจขึ้นมาในอก

"พระบรมสารีริกธาตุที่โปร่งใสทั้งองค์ชิ้นนั้น ไต้ซือหยวนทงมอบให้ไหวซานพ่ะย่ะค่ะ!"

ทุกคนต่างพยักหน้ายืนยัน

"เช่นนั้นก็รบกวนซื่อจื่อนำออกมาพิสูจน์สักหน่อยเถิด!" อวี้กงกงกล่าว

รอยยิ้มของเซี่ยจิ้นอันแข็งค้างไปทันที

"ทว่าพระบรมสารีริกธาตุองค์นั้น ระเบิดไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วเจ้าค่ะ!" จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยขึ้นลอยๆ จากด้านข้าง

สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกริบ

นั่นน่ะสิ ระเบิดไปแล้ว

พวกเขาเห็นกับตากันทุกคน

"ระเบิดหรือ?" อวี้กงกงแสดงท่าทีเคลือบแคลงสงสัย!

พระบรมสารีริกธาตุของทางพุทธศาสนา จะนึกอยากระเบิดก็ระเบิดได้อย่างไร

เซี่ยจิ้นอันกลัวเหลือเกินว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ จึงรีบกล่าว "คนทั้งจวนโหวเป็นพยานได้ พระบรมสารีริกธาตุองค์นั้นเป็นของบุตรชายกระหม่อมจริงๆ จวนโหวจิ่งอันมิกล้าหลอกลวงเบื้องสูงเป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลี่ซื่อและเซี่ยจิ้นชิวก็รีบพยักหน้า ก้าวเข้ามาช่วยยืนยัน

แต่เซี่ยเชียนหลินไหนเลยจะเป็นคนไม่รอบคอบ เขามองดูนิ่งๆ มิได้เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งประโยค

บรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนยิ่งนัก

ทว่าในเวลานั้นเอง

ลูกแก้วโปร่งใสเม็ดหนึ่งก็กลิ้งมาหยุดอยู่แทบเท้าขององค์รัชทายาท อวี้กงกงรีบก้มลงเก็บขึ้นมาตรวจดู ก็พบว่าเป็นพระบรมสารีริกธาตุตามที่ไต้ซือหยวนทงกล่าวไว้ไม่ผิดเพี้ยน

เขายื่นถวายองค์รัชทายาทด้วยความยินดีล้นพ้น พลางมองไปยังเซี่ยหว่านหว่านแล้วทูลองค์รัชทายาทว่า "ทูลรัชทายาท นางเป็นคนโยนมาพ่ะย่ะค่ะ!"

เซี่ยหว่านหว่านทำเสียงฮึขึ้นจมูก หันขวับกลับไปกอดคอท่านแม่ไว้

【ฮึ ลูกแก้วพรรค์นี้พวกเจ้าอยากได้เท่าไรหนูก็มีให้เท่านั้นแหละ!】

【มีอะไรน่าเอามาอวดกัน ขนาดเม็ดที่อยู่กับเจ้าพระเอกสารเลวนั่นก็ยังเป็นของหนูเลย!】

เซี่ยเชียนหลินพลันกระจ่างแจ้งแก่ใจ จึงเอ่ยกับหลิวหว่านว่า "ฮูหยิน โปรดตามพวกเราเข้าวังไปสักเที่ยวเถิด"

หลิวหว่านยืนนิ่งงันด้วยความมึนงง

เซี่ยจิ้นอันร้อนรนขึ้นมาทันที เขาสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า "องค์รัชทายาท พระองค์ต้องทรงเข้าใจผิดไปแล้วแน่พ่ะย่ะค่ะ ไหวซานต่างหากเล่าที่เป็นทารกมงคลตามที่ไต้ซือหยวนทงกล่าวไว้ หว่านหว่านไม่มีทางเป็นไปได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ!"

เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเด็กผู้หญิงตัวคนหนึ่งจะเก่งกาจไปกว่าเด็กผู้ชายได้!

แม้ว่ามารดาของนางจะเป็นหลิวหว่านก็ตาม

"นั่นสิเพคะ ตอนที่ไหวซานลืมตาดูโลก ไต้ซือหยวนทงเป็นผู้มอบพระบรมสารีริกธาตุให้แก่หม่อมฉันด้วยมือตนเอง ไม่มีทางผิดพลาดไปได้อย่างเด็ดขาดเพคะ!" หลี่ซื่อร้อนใจจนบีบมือจงโหย่วเยี่ยนไว้แน่น

"แต่ข้าเห็นกับตาเลยนะเจ้าคะว่าพระบรมสารีริกธาตุเม็ดนั้นระเบิดคามือไหวซานไปแล้ว!" จงโหย่วเยี่ยนพยายามกลั้นรอยยิ้มตรงมุมปากอย่างสุดกำลัง!

"บังอาจ!"

อวี้กงกงตวาดเสียงเข้ม "การตัดสินใจขององค์รัชทายาท มีที่ให้พวกเจ้ามาสอดปากพูดมากตั้งแต่เมื่อใด!"

เซี่ยเชียนหลินยกมือขึ้นเบาๆ พลางชูลูกแก้วโปร่งใสในมือขึ้น "พวกเจ้าบอกว่าพระบรมสารีริกธาตุระเบิดไปแล้ว เช่นนั้นสิ่งนี้คืออันใดเล่า?"

เมื่อได้เห็นลูกแก้วโปร่งใสที่หน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยนในมือขององค์รัชทายาท ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง!

เป็นไปได้อย่างไรกัน!

พระบรมสารีริกธาตุเป็นถึงของวิเศษศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธภูมิอันหาได้ยากยิ่ง จะมีสองเม็ดได้อย่างไร!

เซี่ยจิ้นอันเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องผิดพลาดตรงจุดใด เมื่อวานนี้เศษซากของเม็ดนั้น เขายังอุตส่าห์ตามเก็บเศษชิ้นส่วนกลับไปเก็บรักษาไว้อย่างดีแท้ๆ

แล้วมันจะไปอยู่ในมือของหว่านหว่านได้อย่างไรกัน!

ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!

"เม็ดของนางอาจจะเป็นของปลอมก็ได้พ่ะย่ะค่ะ!" เซี่ยจิ้นอันเอ่ยขึ้น

สิ้นเสียงคำพูดนั้น!

ก็ได้ยินเสียงเจ้าตัวน้อยพึมพำอ้อแอ้ ทันใดนั้น พระบรมสารีริกธาตุในมือขององค์รัชทายาทก็ส่องประกายแสงเจ็ดสีเรืองรองออกมา

แสงนั้นเจิดจ้าเสียจนผู้คนในที่นั้นไม่อาจลืมตาขึ้นมองได้

เซี่ยไหวซานยืนมองตาค้าง เขารับรู้ได้ถึงไอพลังวิญญาณอันหนาแน่นเข้มข้นจนแทบอยากจะรวบรวมลมปราณนั่งบำเพ็ญเพียรเสียเดี๋ยวนั้น!

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

หรือว่าองค์รัชทายาทผู้นี้ก็เป็นยอดฝีมือผู้บำเพ็ญเซียนด้วยเช่นกัน?

มิน่าเล่า ก่อนที่จะมาสิงร่างเซี่ยไหวซาน เขาเคยคิดจะแย่งชิงร่างขององค์รัชทายาท แต่กลับถูกพลังสายหนึ่งซัดกระเด็นกลับมาอย่างไม่ปรานี

ยามนี้ดวงวิญญาณของเขาตื่นขึ้นแล้ว เขาคิดว่าตนควรหาโอกาสครอบครองฐานะอันสูงส่งเช่นนี้ให้จงได้!

เมื่อลำแสงเลือนหายไป เซี่ยเชียนหลินจึงเอ่ยถามเรียบๆ "ยังมีข้อกังขาอันใดอีกหรือไม่?"

ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

เขาแค่นเสียงฮึออกมาคำหนึ่งแล้วเก็บลูกแก้วนั้นไว้ ก่อนจะสั่งให้คนเชิญสองแม่ลูกหลิวหว่านขึ้นรถม้าไป

เซี่ยจื่อมู่มองดูมารดาพาน้องสาวจากไป พลางรู้สึกกังวลใจอย่างยิ่ง

"พี่ใหญ่ อย่าได้เศร้าไปเลย ต่อไปพวกเราย่อมสามารถเข้าวังได้ด้วยความสามารถของตนเองขอรับ!"

เซี่ยจื่อซิงกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ พลางกล่าวต่อ "ข้าแต่งบทกวีไว้สองสามประโยค พี่ใหญ่ช่วยข้าดูหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?"

เซี่ยจื่อมู่ได้สติกลับมา จึงหันไปบอกลาเซี่ยจิ้นอัน "ลูกจะพาน้องไปอ่านหนังสือขอรับ"

เซี่ยจิ้นอันโบกมือให้อย่างรำคาญใจ

ในใจของเซี่ยจื่อมู่พลันเกิดความผิดหวังระคนว้าเหว่ ท่านพ่อจะไปเทียบกับท่านแม่ได้อย่างไรกัน

หากน้องสาวเปล่งประกายเจิดจรัสขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นท่านแม่ก็คงไม่มีวันได้จากไปอีกแล้วกระมัง

เซี่ยจื่อมู่พาน้องชายเดินจากไป

พอคนเดินลับไปหมดแล้ว สาวใช้ที่ไปตามตัวเซี่ยไหวซานก็กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ "แย่แล้วขอรับ… แย่แล้วเจ้าค่ะซื่อจื่อ!"

"อนุสวี่ผูกคอตายแล้วเจ้าค่ะ!"

"อะไรนะ!"

"อะไรนะ!"

"อะไรนะ?"

ทุกคนต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

หลี่ซื่อแทบจะเป็นลมล้มพับไป นางรีบให้หญิงรับใช้ชราเข้ามาประคอง พลางพึมพำกับตัวเองไม่หยุด "ตายไม่ได้นะ นางจะตายไม่ได้เด็ดขาด!"

"เร็ว! รีบไปช่วยคนเร็วเข้า!"

เซี่ยจิ้นอันพูดจบก็อุ้มเซี่ยไหวซานวิ่งพุ่งตรงไปยังเรือนฉือซ่านถังทันที

โหรวโหรวตายไปแล้ว ไหวซานจะทำอย่างไรเล่า!

จงโหย่วเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย นางรู้สึกว่าท่าทีที่คนในจวนโหวมีต่อสวี่โหรวโหรวนั้นดูจะใส่ใจมากจนเกินพอดี

แต่นางกลับรู้สึกว่ามันทั้งดูปกติและดูมีพิรุธไปพร้อมๆ กัน นางจึงรีบตามไปดูด้วย และยังสั่งให้คนยกหุ่นทองแดงนำโชคที่ฝ่าบาทพระราชทานมาติดมือไปด้วย!

"เร็วเข้า ยกหุ่นทองแดงตัวนี้ไปด้วย นำไปส่งให้พี่ชายของอนุสวี่เสีย!"

ในลานเรือนปีกข้างของเรือนฉือซ่านถัง หยินหลิ่วกอดสวี่โหรวโหรวไว้แน่นพลางร่ำไห้ "อนุเจ้าคะ ท่านจะตายไม่ได้นะเจ้าคะ! ไม่เช่นนั้นซื่อจื่อกับฮูหยินต้องตีบ่าวจนตายแน่ๆ!"

"นั่นสิ น้องหญิง เจ้าอย่าคิดสั้นเลยนะ ท่านพ่อเองก็อยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี!" สวี่ซินโป๋มาถึงตั้งนานแล้ว เขามองซ้ายมองขวาด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจยิ่งนัก!

เมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเร่งรีบเดินตรงเข้ามาทางหน้าประตู เขาก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้สวี่โหรวโหรวทันที

สวี่โหรวโหรวออกแรงผลักหยินหลิ่วออกไปพลางร้องไห้คร่ำครวญ "ท่านพ่อลำบากตรากตรำเลี้ยงดูข้าจนเติบใหญ่ ข้าไม่อาจทนดูท่านลงไปสู่ปรโลกโดยไร้คนคอยกตัญญูป้อนน้ำป้อนข้าวได้! พี่ใหญ่ ท่านต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดีเพื่อสืบทอดสายเลือดตระกูลสวี่นะ น้องขอลาแล้ว!"

พูดจบ นางก็สอดคอเข้าไปในผ้าขาวปลิดชีพ แล้วถีบเก้าอี้ล้มลงในทันที

เมื่อเซี่ยจิ้นอันก้าวเข้ามา ก็เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้พอดี เขาตกใจจนโยนเด็กให้หลี่ซื่อ แล้วพุ่งเข้าไปจะอุ้มสวี่โหรวโหรวลงมา!

ทว่าสวี่โหรวโหรวนั้นหนักเกินไปสำหรับเขา เขาจึงตะโกนเรียกสวี่ซินโป๋ให้มาช่วย "ยังยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบมาช่วยสิ!"

"อ้อ ได้!"

สวี่ซินโป๋ใช้เพียงมือเดียวก็แบกสวี่โหรวโหรวลงมาได้แล้ว!

สวี่โหรวโหรวซบอยู่ในอ้อมอกของพี่ชาย ร้องไห้น้ำตานองหน้าราวดอกสาลี่ต้องฝน พลางเอ่ยกับเซี่ยจิ้นอัน "จะช่วยข้าทำไม ปล่อยให้ข้าตายไปเสียยังดีกว่า!"

เซี่ยจิ้นอันรับตัวนางมาโอบกอดไว้ "โหรวโหรว อย่าทำเรื่องโง่ๆ เลย ที่ข้ารอคอยมาจนถึงวันนี้ ก็เพื่อจะนำความดีความชอบจากการบรรเทาทุกข์ภัยพิบัติไปแลกให้ท่านพ่อของเจ้าออกจากคุกต่างหาก"

สวี่โหรวโหรวหยุดร้องไห้ เอ่ยถามทั้งน้ำตาคลอเบ้า "จะ… จริงหรือเจ้าคะ"

"ย่อมเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว ตอนที่ราชโองการมาถึง ซื่อจื่อก็พูดเช่นนี้ เจ้าก็นี่กระไร ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเสียหน่อย เหตุใดต้องคิดสั้นฆ่าตัวตายด้วยเล่า"

จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยเสริมขึ้นมาจากด้านข้างด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

สวี่โหรวโหรวตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง นางคว้ามือเซี่ยจิ้นอันไว้ "พี่อัน เช่นนั้นท่านพ่อของข้าจะได้ออกจากคุกเมื่อใดกันเจ้าคะ"

เซี่ยจิ้นอันไม่ได้พูดอะไร

นางจึงหันไปมองหลี่ซื่อ

หลี่ซื่อกลับแอบหันหน้าหนีไปเงียบๆ!

จงโหย่วเยี่ยนกระแอมไอเบาๆ พลางเอ่ย "จวนโหวของพวกเรามีแต่ความเหน็ดเหนื่อย หาได้มีความดีความชอบอันใดไม่!"

ประหลาดใจหรือไม่ คาดไม่ถึงล่ะสิ?