บทที่ 70 ทารกมงคลแห่งจวนโหว

เซี่ยจิ้นอันค้อมเอว กุลีกุจอเข้าไปประคองอวี้กงกงและเซี่ยเชียนหลินลงจากรถม้าด้วยตนเอง

อวี้กงกงถ่มน้ำลายลงพื้นพลางบ่นอุบ “ให้ตายสิ คนอะไรกัน ปากเน่าขนาดนั้นยังจะสะเออะออกมารบกวนองค์รัชทายาทอีก”

หลี่ซื่อรีบสั่งให้คนเอาผ้าคลุมหน้ามาสวม ริ้วรอยหางตาทุกเส้นล้วนเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจ

เมื่อเซี่ยเชียนหลินก้าวเข้ามาในจวนโหว สายตาก็เหลือบไปเห็นทารกน้อยที่นั่งเล่นอยู่บนพื้นทันที

ทารกน้อยเงยหน้าขึ้นมองเขาเช่นกัน 【ว้าว พี่ชายตัวน้อยหน้าตาดีจังเลยอ่ะ】

เซี่ยเชียนหลินคิดว่าตนเองหูแว่วไป

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ทว่าตรงปลายเท้าก็มีเพียงทารกผู้นี้เท่านั้นจริงๆ

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถามบางอย่าง เซี่ยจื่อมู่ก็รีบย่อตัวลง อุ้มทารกน้อยหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

“ขอองค์รัชทายาทโปรดอย่าได้ถือสา นี่คือน้องสาวของกระหม่อม เซี่ยหว่านหว่านขอรับ”

“ทูลองค์รัชทายาท นี่คือบุตรสาวคนเล็กของกระหม่อม เด็กยังเล็กนักไม่รู้ความ ชอบเล่นซุกซนบนพื้นพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยจิ้นอันรีบก้าวขึ้นหน้ากล่าวทันที พลางหันไปตวาดเซี่ยจื่อมู่ “จื่อมู่ ยังไม่รีบอุ้มน้องสาวเจ้าออกไปอีก!”

ไร้ประโยชน์สิ้นดี

ไม่รู้ว่าท่านย่าคิดอย่างไรถึงได้รับเด็กไม่ได้เรื่องสองคนนี้มาไว้ใต้ชื่อของเขา

“ไม่เป็นไร ผู้นี้คือบุตรชายคนโตสายตรงของจวนโหวจิ่งอันใช่หรือไม่” สายตาของเซี่ยเชียนหลินกวาดมองประเมินบนร่างเซี่ยจื่อมู่ ทั้งสองอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ใต้ดวงตาดำขลับคู่นั้นต่างฉายแววลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง

เซี่ยจิ้นอันนึกว่าเซี่ยจื่อมู่ล่วงเกินองค์รัชทายาท จึงรีบตอบ “ผู้นี้คือบุตรบุญธรรมของกระหม่อม เซี่ยจื่อมู่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่มีเวลาสั่งสอนอบรมเขาให้ดี จึงทำให้เขาเสียมารยาทต่อพระองค์”

【ท่านพ่อตัวเหม็น บังอาจมาหักหน้าพี่ใหญ่ของหนูต่อหน้าองค์รัชทายาท แง่ง ฮึ!】

เซี่ยหว่านหว่านส่งเสียงฮึดฮัด หันขวับไปกอดคอพี่ชายคนโตทันที

เซี่ยเชียนหลินตรัสว่า “เซี่ยจื่อมู่ ข้าเคยได้ยินชื่อของเจ้า”

เฉินไท่ฟู่ เจ้าสำนักศึกษาถงจื้อ เคยกล่าวต่อหน้าเสด็จพ่อว่า ตนเองได้รับลูกศิษย์ที่เฉลียวฉลาดสง่างามไว้คนหนึ่ง อายุเพียงแปดขวบแต่สติปัญญากลับโดดเด่นเหนือคนทั้งสำนักศึกษา บทกวีและบทความที่เขียนขึ้นล้วนสุขุมหนักแน่น แม้กระทั่งบุตรชายของเฉินไท่ฟู่เองเมื่อได้อ่านยังต้องทอดถอนใจยอมรับว่าสู้ไม่ได้

ที่แท้ก็คือคนตรงหน้านี้นี่เอง

เซี่ยเชียนหลินจึงอดที่จะพินิจมองอีกฝ่ายเพิ่มขึ้นไม่ได้ เมื่อเห็นเด็กที่ดูองอาจไม่ด้อยไปกว่าตนเองแม้แต่น้อย ก็บังเกิดความชื่นชมอยู่บ้างในใจ

“ชื่อเสียงด่างพร้อยภายนอก ทำให้ระคายพระกรรณขององค์รัชทายาทแล้วขอรับ” เซี่ยจื่อมู่เม้มปากน้อยๆ พลางกระชับอ้อมแขนกอดร่างเล็กไว้แน่นขึ้น

ชื่อเสียงด่างพร้อยหรือ

เซี่ยเชียนหลินกวาดตามองไปรอบๆ คนทั้งจวนโหวล้วนรวมตัวอยู่ที่นี่

เขาพลันเข้าใจทันทีว่าเหตุใดเซี่ยจื่อมู่จึงกล่าวเช่นนั้น

ที่แท้เป็นเพราะคนในจวนโหวไม่ชอบหน้าเขา เขาจึงอยากปกปิดความสามารถของตนเองเอาไว้

เซี่ยเชียนหลินอดชื่นชมไม่ได้ จึงหันไปตรัสกับเซี่ยจิ้นอัน “จวนโหวจิ่งอันรับราชโองการ”

คนทั้งจวนต่างคุกเข่าลงกับพื้น

เซี่ยเชียนหลินมิได้ทรงอ่านราชโองการด้วยพระองค์เอง ทว่าส่งราชโองการให้แก่อวี้กงกงที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ทุกคนต่างมีสีหน้างุนงง

แต่เมื่อลองคิดดูก็เข้าใจได้ องค์รัชทายาททรงสูงส่งปานใด จะรบกวนให้พระองค์เปล่งสุรเสียงได้อย่างไร

อวี้กงกงกระแอมไอเคลียร์ลำคอ “ด้วยโองการแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้มีรับสั่ง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ่งอันพร้อมทั้งหลี่ซื่อและสวี่ซินโป๋ทั้งสามคน มีความชอบในการช่วยเหลือนายกองรองหลิวสือบรรเทาทุกข์ภัยพิบัติ พระราชทานผ้าต่วนยี่สิบพับ ทองคำห้าสิบตำลึง…”

เมื่อได้ยินของพระราชทานเหล่านี้ เซี่ยจิ้นอันก็ยิ่งทวีความกังขา

เหตุใดมีเพียงเท่านี้ ยังไม่เท่าตอนที่หลิวหว่านไปตั้งโรงทานแจกโจ๊กด้วยซ้ำ

หลี่ซื่อสะกิดแขนเขาเบาๆ “อย่าเพิ่งร้อนใจ ของดีอยู่ข้างหลัง!”

มีของดีจริงๆ ด้วย!

อวี้กงกงขานต่อว่า “พระราชทานรูปหล่อทองแดงภูตถ่านหินสามรูป พระราชทานป้ายมงคลประจำจวนโหวจิ่งอัน แต่งตั้งซื่อจื่อแห่งจวนจิ่งอันเซี่ยจิ้นอันให้เป็น…”

หัวใจของเซี่ยจิ้นอันเต้นระทึกขึ้นมาทันที

หลิวหว่านและเด็กๆ ทั้งสามคนด้านหลังนางก็เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าลุ้นระทึกเช่นกัน

คนทั้งจวนต่างรอคอยการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ของซื่อจื่อ คงจะเป็นการเลื่อนขั้นเลื่อนยศใช่หรือไม่!

ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!

ยอดเยี่ยมจริงๆ!

อวี้กงกงจงใจหยุดชะงักตรงจุดนี้ ก่อนจะกระแอมไอแล้วเอ่ยต่อ “แต่งตั้งซื่อจื่อแห่งจวนโหวจิ่งอัน เซี่ยจิ้นอัน ให้เป็นตัวนำโชคแห่งราชสำนัก! จบราชโองการ!”

สิ้นเสียงคำประกาศ

ทุกคนล้วนตกตะลึงจนตาค้าง!

โดยเฉพาะหลี่ซื่อและเซี่ยจิ้นอัน แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

พวกเขาถูกชาวบ้านอำเภออันหยวนทรมานอยู่นานหลายเดือน สุดท้ายกลับได้เพียงตำแหน่งตัวนำโชคเนี่ยนะ!

ของพระราชทานช่างน่าเวทนา โดยเฉพาะรูปหล่อทองแดงสีดำเมื่อมสามรูปที่ข้าราชบริพารประคองอยู่นั้น ทำให้หลี่ซื่อตาแดงก่ำ แทบจะพุ่งเข้าไปทุบให้แหลกคามือ

ให้ตายสิ หล่อออกมาได้เหมือนตัวจริงขนาดนี้ทำไม!

“ซื่อจื่อ มัวยืนเหม่ออะไรอยู่เล่า รีบรับราชโองการสิขอรับ” ในดวงตาของอวี้กงกงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

ในหัวของเซี่ยจิ้นอันขาวโพลนไปหมด เขายื่นมืออันสั่นเทาออกไป “กระหม่อม… รับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ!”

ราชโองการสีเหลืองสว่างผืนนั้น ช่างเย็นเยียบยิ่งนักในฝ่ามือของเขา

ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้กับเขาได้อย่างไร!

ทั้งที่เขากับหลิวสือลงแรงร่วมกัน ไฉนหลิวสือถึงได้เลื่อนจากผู้ช่วยนายกองรองขึ้นเป็นนายกองรอง

ส่วนตัวเขา กลับได้เป็นแค่ตัวนำโชค!

ไม่สิ เป็นตัวนำโชคถึงสามตัวต่างหาก!

เดิมทีเขาหวังจะใช้ความชอบนี้ไปแลกตัวพ่อของสวี่โหรวโหรวออกมา ทว่ายามนี้

ไม่เพียงแต่รางวัลพระราชทานจะน้อยนิดจนน่าสมเพช แม้แต่ตำแหน่งขุนนางก็ไม่ได้เลื่อนขึ้นสักขั้น

หลายเดือนมานี้ นอกจากจะเหนื่อยเปล่าแล้ว ยังต้องกลายมาเป็นตัวนำโชคอีก เหล่าขุนนางร่วมราชสำนักจะหัวเราะเยาะเขาอย่างไรบ้าง

เขาไม่กล้าคิดเลยจริงๆ

อวี้กงกงยิ้มแย้มกล่าวว่า “ยินดีกับซื่อจื่อด้วยนะขอรับ ในจวนมีตัวนำโชคแห่งราชสำนักคอยคุ้มครอง เกรงว่าจวนโหวภายภาคหน้าคงจะราบรื่นไร้อุปสรรคเป็นแน่”

“ขอบพระคุณอวี้กงกงสำหรับคำอวยพร คนอยู่แถวนี้หรือไม่” เซี่ยจิ้นอันสั่งให้คนนำซองแดงมา แล้วยัดใส่อกเสื้อของอวี้กงกง

อวี้กงกงลูบคลำดูเล็กน้อย พลางเผยสีหน้ารังเกียจออกมาจางๆ

เซี่ยเชียนหลินตรัสขึ้นว่า “การที่เปิ่นกงมาในวันนี้ มิใช่เพื่อมาประกาศราชโองการหรอกนะ!”

ทุกคนหันไปมององค์รัชทายาทตัวน้อย ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังอีกครั้ง

ถึงกับต้องรบกวนให้องค์รัชทายาทเสด็จมาด้วยพระองค์เอง หรือว่าจะมีเรื่องสำคัญอื่นใดอีก

เซี่ยจิ้นอันพลันผุดรอยยิ้มขึ้นมา เขารู้อยู่แล้วว่าวาสนาของตนมิได้เรียบง่ายเพียงแค่นี้แน่!

“องค์รัชทายาททรงมีสิ่งใด…”

เซี่ยเชียนหลินเอามือไพล่หลัง ตรัสสืบไปว่า “ลิ่งไท่เฟยประชวรด้วยโรคที่ขามานานหลายปี ช่วงก่อนหน้านี้ไต้ซือหยวนทงได้ไปตรวจดูฮวงจุ้ยที่ตำหนักซู่ฮุย และกล่าวว่าจวนโหวจิ่งอันมีทารกมงคลอยู่ผู้หนึ่ง สามารถช่วยนำโชคปัดเป่าเคราะห์ให้ไท่เฟยและคลี่คลายเคราะห์ภัยครั้งนี้ได้”

“ภายหลัง โรคที่ขาของไท่เฟยก็หายดีเป็นปลิดทิ้งจริงๆ นางจึงไหว้วานให้เปิ่นกงเดินทางมา เพื่อรับตัวทารกมงคลของจวนโหวเข้าวังไปสนทนากันสักครา”

เซี่ยจิ้นอันแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง

เขากับหลี่ซื่อสบตากัน แววตาเปลี่ยนจากความฉงนสนเท่ห์กลายเป็นความตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่งยวด!

ทารกมงคลของจวนโหว!

เซี่ยไหวซาน!

ในที่สุดพวกเขาก็ได้ประจักษ์แล้วว่าผู้ที่สวรรค์เลือกสรรนั้นเป็นเช่นไร!

ไหวซานไม่ต้องทำสิ่งใดในจวนโหวเลย ก็ได้รับการเชื้อเชิญจากองค์รัชทายาทให้เข้าวังเช่นนี้ รางวัลปูนบำเหน็จย่อมมิใช่น้อยๆ แน่!

ดียิ่งนัก!

ดียิ่งแล้ว!

เด็กคนนี้เพิ่งจะอายุได้เจ็ดเดือน ก็สามารถพาจวนโหวทะยานขึ้นสู่เมฆาได้แล้ว!

“เร็วเข้า รีบไปเชิญคุณชายน้อยไหวซานมาจากเรือนฉือซ่านถังเดี๋ยวนี้!” หลี่ซื่อรีบสั่งการ ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้น!

ขอเพียงนางกับไหวซานได้เข้าวังไปด้วยกัน ไม่แน่ว่านางอาจมีโอกาสได้เป็นเกิ้งมิ่งฮูหยิน!

นี่เป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้าเชียวนะ!

สาวใช้ตัวน้อยรีบร้อนวิ่งหน้าตั้งไปยังเรือนชั้นในทันที!

แม้เซี่ยจิ้นอันจะยินดีปรีดาบนใบหน้า แต่ในใจกลับก่นด่าสวี่โหรวโหรวที่เล่นแง่เอาแต่ใจ

งานใหญ่โตถึงเพียงนี้คนทั้งจวนล้วนออกมาพร้อมหน้า แม้กระทั่งบุตรสาวของหลิวหว่านยังถูกจับแต่งตัวอย่างรื่นเริงออกมารับราชโองการ

แต่สวี่โหรวโหรวกลับมาตั้งแง่งอนกับเขา ร้องไห้ฟูมฟายตลอดทั้งคืนแล้วยังบอกว่าจะนอนพักผ่อนอีก!

ในใจของเขายิ่งทวีความไม่พอใจในตัวนาง หากไหวซานเป็นบุตรของหลิวหว่านจะดีสักเพียงใด!

หลิวหว่านสบสายตากับเซี่ยจิ้นอัน รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

นางหันไปรับเซี่ยหว่านหว่านมาจากอ้อมอกของจื่อมู่ แล้วกล่าวกับเซี่ยจื่อมู่อย่างอ่อนโยน “ขอบใจจื่อมู่มากนะที่ช่วยแม่ชมน้อง”

เซี่ยจื่อมู่เม้มปากยิ้ม ท่านแม่เอ่ยชมเขาแล้ว

เซี่ยจื่อซิงส่งเสียงฮึดฮัด คราวหน้าเขาจะต้องช่วยท่านแม่อุ้มน้องสาวบ้างให้ได้

เซี่ยหว่านหว่านดูดจุกนมหลอก พลางมองเซี่ยเชียนหลินสลับกับหลิวหว่านด้วยความสงสัย

คิดในใจว่า 【ใช่ท่านป้าไท่เฟยแสนดีคนนั้นไหมนะ ขาของท่านป้าหายตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ】

【แปลกจัง ทำไมใครๆ ก็วิ่งโร่ไปหาพระเอกกันหมดเลยล่ะเนี่ย!】

เซี่ยจื่อมู่พลันเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว

หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจพลันร่วงหล่นลงพื้นทันที!

ความเข้าใจผิดครั้งนี้ ช่างเกิดขึ้นได้ถูกจังหวะดียิ่งนัก!

เป็นไปตามคาด

เพียงครู่เดียว สาวใช้ก็อุ้มเซี่ยไหวซานวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง นางมองไปยังเซี่ยจิ้นอันด้วยสีหน้ากระวนกระวาย สายตาเลิ่กลั่กไม่รู้จะวางไว้ที่ใด

เซี่ยจิ้นอันไม่เห็นเงาของสวี่โหรวโหรว ก็นึกว่านางยังคงแง่งอนไม่เลิก

เขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ รีบรับตัวไหวซานมาอุ้มไว้ แล้วกราบทูลต่อเซี่ยเชียนหลินว่า

“ทูลองค์รัชทายาท นี่คือบุตรชายคนเล็กของกระหม่อม และเป็นทารกมงคลที่ไต้ซือหยวนทงกล่าวถึงพ่ะย่ะค่ะ!”