บทที่ 69 ท่านพ่อสารเลวจะได้เลื่อนตำแหน่งจริงหรือ?

หลิวหว่านหัวใจอ่อนยวบ นางอุ้มท้องสิบเดือนจนคลอดหว่านหว่าน ความเหนื่อยยากและความกังวลใจตลอดช่วงเวลานั้น ไม่มีผู้ใดเข้าใจได้เลย

เมื่อได้ยินเสียงเรียกท่านแม่คำนี้ นางก็รู้สึกว่าทุกสิ่งที่ตนทำลงไปล้วนคุ้มค่าแล้ว

ยามตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

พั่นชุนเข้ามาช่วยแต่งตัวให้เด็กน้อย ท่าทางค่อนข้างรีบร้อน ห่อตัวหว่านหว่านจนกลมดิ๊กราวกับก้อนแป้ง มวยผมจุกสองข้างก็เบี้ยวไปหมด

นางคอยจัดแจงเจ้าตัวเล็กไปพลางเอ่ยขึ้นว่า "โธ่ ฮูหยิน พวกเราต้องรีบไปที่ห้องโถงหน้าแล้วนะเจ้าคะ ได้ยินว่าฝ่าบาททรงส่งคนมาประกาศราชโองการ ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พวกซื่อจื่อไปบรรเทาทุกข์ภัย อย่างไรก็นับเป็นความชอบไม่มากก็น้อยเจ้าค่ะ!"

"พั่นชุน เจ้าแต่งตัวให้คุณหนูสวยๆ หน่อยสิ จะได้ข่มพวกต่ำต้อยไร้หัวนอนปลายเท้าพวกนั้นให้มิด!"

วั่งเซี่ยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นอย่างขุ่นเคืองใจ

พอนึกถึงเรื่องเมื่อวาน นางก็รู้สึกหงุดหงิดไปทั้งตัว ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดฮูหยินต้องนำป้ายทองไปช่วยคนสมควรตายผู้นั้นด้วย

หลิวหว่านเอ่ยปลอบว่า "ไม่ต้องรีบร้อน พวกเราไม่ได้เป็นผู้ดูแลเรือนแล้ว ไปช้าสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก"

นางยื่นมือไปช่วยจัดมวยผมจุกบนศีรษะของเจ้าตัวเล็กให้เข้าที่

จัดเสียจนตรงแหน็ว ตั้งตระหง่านอยู่กลางกระหม่อม พอเข้ากับใบหน้ากลมป้อมมีเนื้อมีหนังของเจ้าตัวเล็ก ก็ดูเหมือนหัวโสมน้อยไม่มีผิดเพี้ยน

เซี่ยหว่านหว่านยังไม่รู้เรื่องรู้ราว กำลังอ้าปากหาวพลางขยี้ตา ก็ถูกคนอุ้มออกจากเรือนไปเสียแล้ว

ห้องโถงหน้ามีคนของจวนโหวมายืนออกันแน่นขนัด มีหลี่ซื่อกับจงโหย่วเยี่ยนยืนนำอยู่ข้างหน้า ขอบตาของเซี่ยจิ้นชิวคล้ำเป็นวง ส่วนเซี่ยจิ้นอันนั้นใบหน้าเขียวคล้ำ

ดูท่าทั้งสองคนคงไม่ได้นอนเต็มอิ่ม

กลับเป็นหลี่ซื่อกับจงโหย่วเยี่ยนที่ปลาบปลื้มยินดีเตรียมรับราชโองการ

"เจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของจวนโหวเราจริงๆ อูย…ซี๊ด เจ้าแต่งเข้ามาปุ๊บ ทุกอย่างในจวนโหวก็ราบรื่นไปหมด ประเดี๋ยวราชโองการมาถึง รางวัลพระราชทานเหล่านั้นก็ยกให้เจ้าไปจัดสรรจัดการ ข้าเชื่อว่าด้วยความสามารถของเจ้า จะต้องดูแลกิจการของจวนโหวให้รุ่งเรืองได้แน่"

ปากของหลี่ซื่อเต็มไปด้วยตุ่มพอง บวมเป่งจนดูเหมือนไส้กรอก ถึงกระนั้นก็ยังยิ้มระรื่นพลางกุมมือของจงโหย่วเยี่ยนไว้

ปากของนางปวดระบมอย่างหนัก แต่ก็ยังคงพึมพำอู้อี้ออกมา นางชมจงโหย่วเยี่ยนหนึ่งครั้ง ความเจ็บปวดก็ลดลงไปหนึ่งส่วน

ช่างอัศจรรย์แท้ๆ

ดูท่าจงโหย่วเยี่ยนจะเป็นดาวนำโชคของนางไม่ผิดแน่

จงโหย่วเยี่ยนยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปมองกลุ่มของหลิวหว่านที่เพิ่งมาถึง

"พี่สะใภ้มาแล้ว"

หลี่ซื่อถลึงตาใส่นาง ริมฝีปากไส้กรอกขยับเปิดปิดบ่นพึมพำ

"ไม่รู้ว่าจวนโหวไปก่อกรรมทำเข็ญอะไรไว้ ถึงได้มีแต่พวกที่ก่อเรื่องแล้วไม่ยอมเช็ดก้น คอยทำให้พวกเราพลอยอกสั่นขวัญแขวนกันทั้งบ้าน ตามที่ข้าว่า มอบจวนโหวให้โหย่วเยี่ยนดูแลนี่แหละข้าถึงจะวางใจ"

"ท่านแม่ ท่านพูดให้น้อยลงหน่อยเถิด!"

สีหน้าของเซี่ยจิ้นอันย่ำแย่ถึงขีดสุด เมื่อวานหลังจากหลิวหว่านมอบป้ายทองให้แก่เขา สวี่โหรวโหรวก็ร้องไห้ฟูมฟายตามตื๊อเขาอยู่ทั้งคืน

หากเขาไม่ยอมนำมันออกมา นางก็ขู่จะพาไหวซานไปฆ่าตัวตายให้รู้แล้วรู้รอด

แจกันในเรือนฉือซ่านถังถูกกวาดตกแตกเกลื่อนกลาด เพื่อห้ามไม่ให้นางคิดสั้น เซี่ยจิ้นอันแทบจะลงไม้ลงมือตบตีกับนางอยู่รอมร่อ

สองแม่ลูกคู่นี้ทำเอาเขาเหนื่อยล้าไปทั้งกายและใจ

สวี่โหรวโหรวก็แค่กำลังบีบคั้นให้เขาเลือกระหว่างอนาคตของจวนโหวกับพวกนางสองคนแม่ลูกเท่านั้น

เขาต้องแสร้งทำเป็นเออออปลอบประโลม กว่าจะได้มีโอกาสพักหายใจหายคอบ้าง

พอฟ้าสาง เขาก็ได้รับข่าว จึงรีบรุดมารออยู่ที่นี่โดยไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่น้อย

พอมาดูตอนนี้แล้ว เขากลับรู้สึกว่าหลิวหว่านช่างรู้กาลเทศะ รู้ความ ทั้งยังอ่อนโยนเป็นที่สุด

แม้บางคราวนางจะไม่ยอมถอยให้ แต่สุดท้ายก็เปี่ยมด้วยเมตตา เรื่องใดพอจะยื่นมือช่วยได้ก็ช่วยไปแล้ว นับว่ามีน้ำใจไมตรีอย่างถึงที่สุด

"พูดให้น้อยลงหรือ? ทำไมข้าต้องพูดให้น้อยลงด้วย! เรื่องเมื่อวานน่ะ หากนางคิดจะช่วยจริงๆ ล่ะก็ ซี้ด… คงเอาป้ายเหล็กเว้นตายออกมาตั้งนานแล้ว ไม่ปล่อยให้โหรวโหรวต้องไปฆ่าตัวตายหรอก นางจงใจชัดๆ …ซี้ด…"

พูดถึงตรงนี้ ความปวดแสบชาหนึบระลอกหนึ่งก็แล่นริ้วขึ้นมาที่ปากของหลี่ซื่อ ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะหันไปขอยาระงับปวดจากบ่าวรับใช้ข้างกาย

เป็นจริงดังคาด พอเอ่ยถึงหลิวหว่าน ปากก็ปวดขึ้นมาทันที!

หลิวหว่านต้องเป็นตัวกาลกิณีที่เกิดมาข่มนางแน่ๆ!

"ท่านแม่สามี ท่านอย่าพูดอีกเลยเจ้าค่ะ" หลิวหว่านเอ่ยเรียบๆ ท่าทางดูเหมือนเป็นห่วงเป็นใย ทว่าแท้จริงแล้วกำลังกลั้นขำแทบแย่

เพราะท่าทางยามที่อีกฝ่ายเอ่ยปาก ช่างน่าขันสิ้นดี

เซี่ยหว่านหว่านเองก็คิดเช่นเดียวกัน

ภายนอกนางยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับมีเรื่องน่ายินดี ทว่าในใจกลับก่นด่าหลี่ซื่อไปแล้วถึงแปดร้อยรอบ

【ยัยแก่เอ๊ย! ทั้งเหม็นทั้งเน่าเลยนะยัยแก่นี่!】

【ปากเน่าขนาดนี้แล้วยังจะกล้าสร้างวจีกรรมอีก ไม่คิดจะสะสมแต้มบุญให้ตัวเองบ้างเลยหรือไง ฮึ่มๆ!】

【ยังกล้ามาเถียงท่านแม่ของหนูอีก คอยดูเถอะ ถ้าหนูพูดได้เมื่อไหร่ จะวาดวงกลมสาปแช่งให้เข็ดเลย!】

หลิวหว่านได้ยินเข้า ในใจก็พลอยรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

เซี่ยจิ้นอันมองดูภรรยาและบุตรสาว ภาพความอบอุ่นบริสุทธิ์ตา ยามมารดาเปี่ยมเมตตาและบุตรสาวส่งยิ้มสดใส ทำให้ในใจเขารู้สึกสะเทือนอารมณ์อยู่ไม่น้อย

พลันหวนนึกถึงการร้องไห้ฟูมฟายของสวี่โหรวโหรวเมื่อคืนนี้ รวมถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นของไหวซาน

เขาลูบคลำป้ายเหล็กเว้นโทษตายในอกเสื้อ หากมอบสิ่งนี้ให้สวี่โหรวโหรวไป

เช่นนั้นหลิวหว่านก็หมดสิ้นประโยชน์ต่อจวนโหว และเขาคงต้องสูญเสียนางไปเป็นแน่

ทว่าลึกๆ แล้ว เขากลับไม่อยากสูญเสียภรรยาและบุตรสาวของตนไปเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยจิ้นชิวยิ้มร่าพลางเอ่ยขึ้นว่า "พี่ใหญ่ คิดอันใดอยู่หรือขอรับ ประเดี๋ยวรางวัลพระราชทานก็มาถึงแล้ว ไม่แน่ว่าฝ่าบาทอาจจะกลับมาโปรดปรานท่านอีกครา ถึงตอนนั้นเรื่องบิดาของอนุสวี่ก็คงพอจะช่วยขอความเมตตาให้ผ่านพ้นไปได้ จวนโหวของเรากำลังจะกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง ไฉนท่านยังทำหน้าอมทุกข์อยู่อีกเล่า?"

จริงด้วย…

ขอเพียงมีรางวัลพระราชทานลงมา เรื่องราวมากมายย่อมคลี่คลายลงได้

เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัดกลุ้มกับเรื่องนี้อีก

เพราะอย่างไรเสียรางวัลก็หนีไม่พ้นเงินทองไข่มุกและการเลื่อนยศเลื่อนตำแหน่ง

ในใจเขาหวังอยากให้ตนเองได้เลื่อนตำแหน่งขุนนางมากกว่าสิ่งอื่นใด

【ชีวิตท่านแม่ก็ลำบากยากเข็ญพออยู่แล้ว ถ้าบิดาสารเลวได้เลื่อนขั้นขึ้นมา เกรงว่าจะไม่ไว้หน้าท่านแม่เลยแม้แต่น้อย】

【แถมพ่อของเมียน้อยก็คงถูกปล่อยตัวออกมา ป้ายเหล็กเว้นโทษตายของท่านแม่ก็คงไม่มีทางได้คืนแน่ๆ】

เซี่ยหว่านหว่านทอดถอนใจ ดิ้นรนจะคลานลงไปบนพื้น

ยังดีที่พั่นชุนสวมถุงมือน้อยอันแสนอบอุ่นให้นางไว้แล้ว

หลิวหว่านวางนางลง เมื่อได้ยินเสียงในใจเช่นนี้ก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้

ดูท่าเซี่ยจิ้นอันคงไม่ได้โง่เขลาเหมือนสวี่โหรวโหรว เขากำลังรอฟังพระดำรัสของฝ่าบาทอยู่นี่เอง

และก็เป็นไปตามคาด

ขบวนรถม้าจากวังหลวงมาถึงอย่างรวดเร็ว

หลี่ซื่อฉีกยิ้มจนริมฝีปากไส้กรอกแทบปริ รีบปรี่เข้าไปต้อนรับด้วยความดีอกดีใจ

อวี้กงกงปรายตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบยกนิ้วกรีดกรายขึ้นมาปิดตาตนเองทันที "อุ๊ยตายแล้ว จวนโหวจิ่งอันไม่มีคนที่พอดูได้แล้วหรือไร ไฉนถึงส่งตัวอัปลักษณ์เช่นนี้มารับเสด็จเล่า ครั้งนี้ผู้ที่เสด็จมาคือองค์รัชทายาทเชียวนะ!"

สีหน้าของหลี่ซื่อพลันย่ำแย่ลงทันตา ทว่านางไม่กล้าแสดงโทสะออกมา

จึงได้แต่ล่าถอยไปยืนแอบอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าปากไส้กรอกของตนนั้นกินพื้นที่ไปแล้วครึ่งหน้า

เมื่อเซี่ยจิ้นอันได้ยินว่าองค์รัชทายาทเสด็จมา เขาก็สะบัดชายเสื้อแล้วก้าวขึ้นหน้าไปกล่าวอย่างนอบน้อม "กงกงโปรดอย่าได้ถือสา มารดาของข้าน้อยเพียงแค่กินของผิดสำแดงจนปากเป็นเช่นนี้ นางทนเจ็บเพื่อออกมารับเสด็จโดยเฉพาะ ท่านโปรดอย่าได้ถือสานางเลยขอรับ เชิญทางนี้"

ในใจเขาตื่นเต้นยินดียิ่งนัก ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ดูท่าหลังจากผ่านเรื่องนี้ไป จวนโหวคงได้ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าเป็นแน่