บทที่ 68 ท่านแม่ร่วมมือกับอาสะใภ้สี่

【เยลลี่ซีจือหลางรสแอปเปิลเขียวที่อยู่ข้างๆ ก็เป็นของหนูเหมือนกันนะเนี่ย】

【หนูกับท่านแม่นี่ช่างมีวาสนาต่อกันจริงเชียว】

【แหะๆ】

【มีแต่ของของหนูทั้งนั้นเลย!】

ยามนี้ถุงเฉียนคุนถูกดึงออกมาจากป้ายทองแล้ว มันควบแน่นอยู่บนฝ่ามือของนาง สามารถใช้พลังปราณเปิดออกได้ตามใจนึก

ยังดีที่ท่านแม่เย็บถุงผ้าใบเล็กไว้ให้หนูเอาไว้ใส่จุกนมโดยเฉพาะ เช่นนี้เวลาล้วงหยิบของออกมาจากถุงเฉียนคุน จะได้ไม่มีใครสงสัย

แหะๆ

หนูน้อยคว้าหยกดำชิ้นนั้นยัดใส่ถุงผ้าใบเล็กทันที แล้วยังหยิบเยลลี่ใส่ตามลงไปอีกชิ้นหนึ่งด้วย

ถุงผ้าใบเล็กไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย

เซี่ยหว่านหว่านลูบท้องน้อยๆ ของตนด้วยความพึงพอใจ

“โครกๆ”

หิวอีกแล้ว นางดื่มนมในขวดข้างตัวจนเกลี้ยง จากนั้นจึงเริ่มปีนลงจากเตียงเพื่อไปหานมดื่มต่อ

ยังดีที่พอหลิวหว่านก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็รีบถลาเข้ามารับตัวนางไว้ได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นเจ้าตัวน้อยคงได้ร่วงลงไปฟาดพื้นแล้ว

“หิ…หิวแย้ว…” เซี่ยหว่านหว่านชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่พุงของตน

หลิวหว่านมองดูพุงกลมป่องนั้นแล้วก็ตกอยู่ในความครุ่นคิด

ตกดึก เรือนของเซี่ยจิ้นชิวก็มีเสียงดังแว่วมาตลอดทั้งคืนอีกครา

วันรุ่งขึ้น

จงโหย่วเยี่ยนตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าแช่มชื่นเบิกบาน แล้วเดินตรงไปหาหลิวหว่าน

เซี่ยหว่านหว่านยังคงหลับปุ๋ย หลิวหว่านจึงสั่งให้คนยกชามาตั้งไว้ที่ลานเรือน ทั้งยังนำขนมที่ชิ่งเซิงทำออกมาต้อนรับ

“พี่สะใภ้ ตั้งแต่ข้าแต่งเข้ามาก็ยังไม่ได้มาคารวะท่านเลย เมื่อครู่ข้าไปเยี่ยมท่านแม่สามีมา เห็นว่าเป็นทางผ่านพอดีจึงแวะมาคารวะพี่สะใภ้เจ้าค่ะ”

น้ำเสียงนั้นสุภาพอ่อนน้อม ไม่มีท่าทีดูแคลนหลิวหว่านแม้แต่น้อย

หลิวหว่านยิ้มบางๆ พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง”

“ก็พอทำเนาเจ้าค่ะ เพียงแต่ปากเปื่อยพุพองจนกินอะไรไม่ได้ ต้องบดอาหารให้เละเป็นน้ำแกงถึงจะพอกลืนลงไปได้ คนดีๆ อยู่แท้ๆ ปากจะมาเปื่อยได้อย่างไรกัน คงเป็นเพราะปากคอเราะร้ายไม่ยอมสะสมกุศลทางวาจากระมัง”

จงโหย่วเยี่ยนจิบชาคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “เมื่อก่อนอนุสวี่ไปที่เรือนของคุณชายสี่บ่อยหรือเจ้าคะ เหตุใดที่เรือนของเขาถึงมีห้องหนึ่งที่เก็บข้าวของสำหรับสตรีให้นมบุตรเอาไว้ด้วย”

หลิวหว่านเข้าใจจุดประสงค์การมาของจงโหย่วเยี่ยนทันที “เจ้าอยากจะถามเรื่องลูกนอกสมรสของคุณชายสี่ที่ข้าพูดเมื่อวานสินะ”

“เจ้าค่ะ เมื่อคืนข้าถามเขาแล้ว แต่ข้าไม่เชื่อเขา”

“เรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนบอกกับข้าด้วยตนเอง เพื่อปกป้องเซี่ยไหวซานไม่ให้โดนร่างแหจากฝ่าบาทไปด้วย ภายหลังคุณชายสี่เองก็ยอมรับแล้ว อนุสวี่มักจะอุ้มเด็กคนนั้นไปหาคุณชายสี่บ่อยๆ ดูสิ ตั้งแต่มีเด็กคนนี้ ร่างกายของคุณชายสี่ที่อ่อนแอขี้โรคมานานหลายปีก็ฟื้นตัวดีขึ้นมากทีเดียว”

คำพูดของหลิวหว่านแฝงความนัยลึกซึ้ง

“เช่นนั้นที่ตระกูลจงขอถอนหมั้นในคราวนั้น พี่สะใภ้รู้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริง จึงได้ช่วยพูดให้ตระกูลจงสินะเจ้าคะ” จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยถาม

หลิวหว่านพยักหน้า “น่าเสียดาย…”

น่าเสียดายที่นางยังคงไม่อาจขัดขวางไม่ให้จงโหย่วเยี่ยนแต่งเข้ามาในจวนนี้ได้

นางมองเห็นเงาของตนเองในอดีตจากตัวจงโหย่วเยี่ยน ใจกว้างยอมควักเงินก้อนโต สุดท้ายกลับถูกคนทั้งจวนหลอกใช้ประโยชน์

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” จงโหย่วเยี่ยนลุกขึ้นยืนพลางย่อกายคารวะ

“เรื่องเมื่อวานนี้ ต้องขอบคุณพี่สะใภ้ที่ช่วยกันข้าออกไป จวนโหวปฏิบัติต่อท่านอย่างอยุติธรรมถึงเพียงนี้ ท่านไม่อยากออกไปจากที่นี่บ้างหรือเจ้าคะ”

จงโหย่วเยี่ยนเป็นคนตรงไปตรงมา ในเมื่อมั่นใจแล้วว่าหลิวหว่านยืนอยู่ข้างตน ก็ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอีกต่อไป

หลิวหว่านรู้ดีว่าอีกฝ่ายมิได้มีเจตนาร้าย “ตั้งแต่โบราณมา มีตระกูลขุนนางสูงศักดิ์ตระกูลใดบ้างที่ยินยอมให้สะใภ้ขอหย่า”

“ยามท่านหมดสิ้นผลประโยชน์ พวกเขาก็จะยอมปล่อยท่านไปเอง วิธีการมีตั้งมากมาย ขึ้นอยู่กับว่าท่านยินดีจะลงมือหรือไม่เท่านั้น” จงโหย่วเยี่ยนแค่นยิ้มเย็นชา

นางเอ่ยต่อ “เพื่อลูกๆ ของท่าน ท่านยิ่งจำต้องไป”

“ข้าไม่เข้าใจ เจ้าหมายความว่าอย่างไร” หลิวหว่านชะงักงัน ในใจเริ่มบังเกิดความไม่สงบ

จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยถาม “ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงยอมควักเงินไปช่วยพวกเขาอุดรอยรั่ว”

ดูเหมือนจะยอมให้ ทว่ากลับมิได้ให้ไปเสียทั้งหมด

หลิวหว่านส่ายหน้า

“ตระกูลข้าทำการค้ามาหลายชั่วอายุคน คนในบ้านล้วนไวต่อเรื่องเงินทอง เพียงแค่ปราดตามองสมุดบัญชีกับใบสั่งของ ก็รู้แล้วว่าตรงไหนมีปัญหา”

จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยพลางสบตาหลิวหว่าน แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจ “บัญชีของร้านเครื่องประดับจินซีนั่นทำออกมาได้แนบเนียนยิ่งนัก แต่ก็ตบตาข้าไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”

“รอยรั่วในนั้นใหญ่โตกว่าตัวเลขในบัญชีเสียอีก ส่วนสาเหตุที่จวนโหวพยายามปกปิดเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย ข้าสงสัยว่าเบื้องหลังคงมีความลับที่พัวพันถึงราชสำนัก”

เงินทองมากมายถึงเพียงนั้น ลำพังแค่ร้านเครื่องประดับ ต่อให้ใช้เพชรนิลจินดาเลอค่าปานใด ก็ไม่มีทางผลาญเงินได้มากขนาดนั้น

ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวคือ พวกเขาอาศัยร้านเครื่องประดับบังหน้า เพื่อแอบโยกย้ายเงินไปใช้ทำเรื่องบางอย่างอยู่เบื้องหลังอย่างต่อเนื่อง

และเรื่องที่ลับลมคมในถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นเรื่องมิชอบที่ไม่อาจเปิดเผยสู่สายตาผู้คน มีความเป็นไปได้สูงว่าจะขัดต่อราชสำนัก…

ตระกูลของนางทำการค้ามาหลายรุ่น เรื่องใดควรทำไม่ควรทำ ย่อมรู้แจ้งแก่ใจ

นางแค้นที่จวนโหวหลอกใช้ และยิ่งแค้นที่เซี่ยจิ้นชิวพรากความบริสุทธิ์ของตนไป จนทำให้นางไม่อาจแต่งงานกับคนที่ตนรักได้

นางจึงยอมสละเงินเพียงเศษเสี้ยวเพื่อป้อนความหวานให้คนพวกนี้ ขอเพียงได้สืบสาวเรื่องราวเบื้องหลังให้กระจ่าง เพื่อหาโอกาสชำระแค้น!

และคนเพียงคนเดียวที่นางไม่อยากดึงเข้ามาพัวพันให้เดือดร้อน ก็คือหลิวหว่าน

มือของหลิวหว่านสั่นเทา นางรีบกวาดตามองไปรอบกาย โชคดีที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น

นางดึงจงโหย่วเยี่ยนให้นั่งลงแล้วกดเสียงต่ำ “สมุดบัญชีที่เจ้าพูดถึง ข้าเองก็ดูไม่ออกหรอก”

“หลิวหว่าน!” จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยถามนาง “หากแต่แรกท่านไม่ได้คิดจะช่วยข้า คืนที่คุณชายสามเกิดเรื่อง ท่านคงไม่จงใจส่งวั่งเซี่ยไปตามข้ามาหรอก ท่านรู้ว่าข้าเกลียดเซี่ยจิ้นชิว”

ดังนั้นในคืนที่คุณชายสามเกิดเรื่อง หลิวหว่านจึงจงใจให้นางได้เห็นภาพตนเองกำลังปะทะคารมกับเซี่ยจิ้นชิว

พอนางกลับไปใคร่ครวญอยู่นาน ถึงได้ตระหนักว่าที่แท้หลิวหว่านต้องการดึงตนมาเป็นพวกและคอยช่วยเหลือนาง

เหตุการณ์เมื่อวานนี้ยิ่งทำให้นางมั่นใจในการคาดเดาของตนมากขึ้นไปอีก

วันนี้ นางจึงมาหา

หลิวหว่านยิ้มบางๆ “เจ้าเป็นคนฉลาดหลักแหลม เรื่องของข้า ข้าจะรอจังหวะเวลา แต่ข้าอยากเตือนเจ้าไว้สักเรื่อง สามีของเจ้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ เจ้าจำต้องระวังเรื่องอาหารการกินและยาบำรุงให้ดี”

พูดจบนางก็เบือนสายตาไปยังกระถางต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาแห้งตายต้นนั้น

จงโหย่วเยี่ยนเข้าใจความหมายได้ทันที

มิน่าเล่า นางเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่กี่วัน พลังภายในกลับคล้ายจะอ่อนโทรมลงไปมาก

นางรู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง นางปฏิบัติต่อเซี่ยจิ้นชิวเช่นนั้น น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าเขาจะต้องเอาคืน

ไม่นึกเลยว่าจะลงมือเร็วปานนี้

ยังดีที่ตนตัดสินใจมาหาหลิวหว่าน

เมื่อเห็นท่าทางของหลิวหว่าน นางก็อดรู้สึกขนพองสยองเกล้าไม่ได้ หรือว่าหลิวหว่านเองก็เคยตกเป็นเหยื่อแผนการร้ายของเซี่ยจิ้นชิวมาแล้วเช่นกัน

หลิวหว่านยิ้มอย่างสงบ เอ่ยกับนางว่า “ยามนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว แต่เรื่องที่เจ้าเอ่ยถึงนั้นเป็นเรื่องใหญ่ หากคิดจะหาหลักฐานมัดตัวให้แน่นหนา เกรงว่าจะไม่ง่ายดายนัก”

“เจ้าค่ะ นักบัญชีของตระกูลข้าเป็นผู้สืบทอดวิชาของปรมาจารย์ลูกคิด เขาตรวจดูสมุดบัญชีแล้วก็ยังบอกไม่ได้แน่ชัดว่าจะหาช่องโหว่เจอเมื่อใด แต่ขอเพียงมีเงินเติมเข้าไปในร้านเครื่องประดับอย่างต่อเนื่อง จนได้สมุดบัญชีเล่มใหม่ของปีถัดไป เขาก็จะสามารถคำนวณหาจุดผิดปกติออกมาได้”

“ดังนั้น ภายในเวลาหนึ่งปี ข้าหวังว่าท่านจะออกจากจวนโหวไปเสีย”

“เพราะข้าไม่มีวันปล่อยเซี่ยจิ้นชิว และใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังการวางแผนเรื่องนี้ไปอย่างเด็ดขาด”

แววตาของจงโหย่วเยี่ยนเย็นเยียบ บ่งบอกชัดเจนถึงความรักแรงแค้นแรง

หลิวหว่านลุกขึ้นยืนแล้ววางมือลงบนท่อนแขนของอีกฝ่าย

นางรู้ดีว่าการที่สตรีคนหนึ่งคิดจะทำเรื่องเช่นนี้ มันยากลำบากเพียงใด

ทว่าจงโหย่วเยี่ยนมิใช่สตรีธรรมดาทั่วไป นางคือนักสู้ผู้กล้าหาญ

หลิวหว่านยื่นไมตรีให้นาง “วันหน้า พวกเราจงไปมาหาสู่กันให้บ่อยขึ้นเถิด”

จงโหย่วเยี่ยนพยักหน้า ย่อกายคารวะอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

หลิวหว่านมองตามแผ่นหลังของจงโหย่วเยี่ยนพลางยิ้มขื่น

นางดูแลบัญชีมานานถึงห้าปี มีหรือจะไม่ระแคะระคายเห็นร่องรอยอันใด เพียงแต่ยามนี้นางมีคนที่ต้องปกป้อง

ทุกย่างก้าวที่เดิน จึงต้องระมัดระวังอย่างยิ่งยวด

เดิมทีนางยังกังวลว่าสตรีที่ไร้เดียงสาอย่างจงโหย่วเยี่ยนจะต้องมารับเคราะห์กรรม

ในเมื่อแม่นางจงเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ เช่นนั้นนางก็วางใจได้แล้ว

ตกดึก

นางนอนกอดบุตรสาวเอาไว้ ก้อนแป้งน้อยตัวจ้อยขดตัวอยู่ในอ้อมอกของนาง ช่างนุ่มนิ่มและหอมกลิ่นน้ำนมละมุนละไม

เจ้าก้อนแป้งน้อยทำปากจู๋ สองมือน้อยๆ อวบอ้วนกำสาบเสื้อของหลิวหว่านเอาไว้แน่น คล้ายกำลังละเมอพึมพำอะไรบางอย่าง

หลิวหว่านได้ยินเพียงเสียงอ้อแอ้ฟัดๆ แว่วมาเบาๆ ฟังไม่ได้ศัพท์นัก แต่ก็พอจับใจความได้ว่านางกำลังพูดว่า

“ท่านแม่ หนูรักท่านที่สุดเลย!”