บทที่ 67 พระธาตุระเบิดแล้ว ฮ่าๆ

เซี่ยหว่านหว่านเบิกตากลมโตมองท่านแม่ ปากน้อยๆ ยู่ขึ้นสูง ในแววตาคล้ายมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

ท่านแม่ของหนูงดงามยิ่งนัก เป็นนางฟ้าของหนูชัดๆ!

【ฮือๆ ท่านแม่รักหนูจังเลย】

【ยายแก่บ้าคนนี้กล้าดียังไงมาด่าท่านแม่ หนูขอแช่งให้ปากเน่าไปเลย!】

【ท่านแม่ ท่านคือนางฟ้าของหว่านหว่านตลอดไป หว่านหว่านรักท่านแม่น้า…】

หลิวหว่านลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรสาวด้วยความตื้นตันใจ ไออุ่นพลันแล่นซ่านขึ้นมาในอก

สีหน้าของเซี่ยจิ้นชิวดำทะมึน เขาค่อยๆ หันไปมองจงโหย่วเยี่ยน มือใต้แขนเสื้อเริ่มสั่นระริก

จงโหย่วเยี่ยนยังคงแย้มรอยยิ้ม เฝ้ามองฉากวิวาทกันแทบเป็นแทบตายตรงหน้า

ในใจพลางคิดว่า ช่างน่าสนใจแท้ สามีของนางมีลูกนอกสมรสจริงๆ เสียด้วย

"หลิวหว่าน! เจ้ารู้หรือไม่ว่าไหวซานคือทารกสูงศักดิ์ที่ไต้ซือหยวนทงทำนายไว้ เขาจะนำพาจวนโหวให้รุ่งเรืองเฟื่องฟู… ซี้ด…"

หลี่ซื่อพูดไปพูดมา จู่ๆ ริมฝีปากก็ชาหนึบ ตามมาด้วยความเจ็บปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมา นางสูดปากครางเบาๆ ด้วยความเจ็บ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

หลิวหว่านปรายตามองเซี่ยไหวซานแวบหนึ่ง พลันเห็นพระธาตุที่แขวนอยู่ตรงคอเขา จึงแค่นเสียงหัวเราะ "หึๆ ทารกสูงศักดิ์งั้นหรือ"

【ไต้ซือหยวนทงเฮงซวยอะไรกัน พระเอกน่าขยะแขยงแบบนี้กลายเป็นทารกสูงศักดิ์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย】

【ถุย! ให้ตายสิ พระธาตุอะไรนั่นคุ้นตาชะมัด อย่าบอกนะว่าเป็นลูกแก้วของเล่นของหนูน่ะ กรี๊ด!】

【ถุยๆ ลูกแก้วของหนูกลับถูกตาแก่โล้นนั่นเอามาใส่ให้พระเอกงั้นเหรอ ถุย! ยอมให้มันระเบิดไปเลยดีกว่า! ไม่ยกให้พระเอกเด็ดขาด!】

【ต้องเป็นตอนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายแล้วลูกแก้วกลิ้งหล่นออกจากถุงเฉียนคุนแน่ๆ แล้วตาแก่โล้นหยวนทงนั่นก็เก็บไปได้!】

เซี่ยหว่านหว่านส่งเสียงพ่นลมฟู่ๆ อย่างไร้เดียงสา พลางพึมพำท่องคาถาเสียงเบา

ทันใดนั้น

"ตูม!" เสียงหนึ่งดังสนั่น

พระบรมสารีริกธาตุตรงอกของเซี่ยไหวซานระเบิดออก!

เสียงระเบิดทำให้เซี่ยจิ้นอันที่อยู่ในห้องตกใจจนสะดุ้ง เขารีบประคองสวี่โหรวโหรวที่พันแผลเรียบร้อยแล้วเดินออกมา

พอเห็นควันดำโขมงลอยคลุ้งในลานเรือน ทั้งสองคนก็แทบจะขวัญหนีดีฝ่อ

รีบปรี่เข้าไปดูทันที

เซี่ยไหวซานร่างเล็กๆ บัดนี้ถูกระเบิดจนหน้าตาดำมะเมื่อม เขาลืมตาขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ปราณ… ปราณวิญญาณช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก

การระเบิดของปราณวิญญาณที่รุนแรงถึงเพียงนี้ เป็นฝีมือของผู้ใดกัน

สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบใครที่มีรากฐานแห่งการบำเพ็ญเซียนแม้แต่คนเดียว

สวี่โหรวโหรวร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด รีบเรียกหมอประจำจวนมาตรวจดูเขา เมื่อเห็นว่าเด็กไม่เป็นอะไรถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

อยู่ดีๆ พระบรมสารีริกธาตุที่ไต้ซือหยวนทงมอบให้จะระเบิดได้อย่างไรกัน

ทันใดนั้น หลี่ซื่อก็เอามือกุมปากแล้วลงไปกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น สถานการณ์โกลาหลวุ่นวายไปหมด เซี่ยจิ้นอันนึกว่าหลี่ซื่อโดนลูกหลงจากแรงระเบิด จึงรีบสั่งให้หมอประจำจวนเข้ามาดู

ทว่าวินาทีที่หลี่ซื่อปล่อยมือออก ทุกคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

เป็นไปได้อย่างไร เหตุใดจู่ๆ ปากคนเราถึงได้เน่าเปื่อยขึ้นมาได้!

บนริมฝีปากแดงก่ำเต็มไปด้วยรอยแตกปริ ซ้ำยังมีน้ำหนองไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ยิ่งตัดกับผิวคล้ำกร้านแดดของหลี่ซื่อ ก็ยิ่งดูพิลึกพิลั่นชวนขนพองสยองเกล้า

หมอประจำจวนจนปัญญา ได้แต่สั่งให้คนช่วยพยุงหลี่ซื่อเข้าไปในห้องเพื่อใส่ยาก่อน

เดิมทีไม่ได้เบี้ยหวัดมาสี่ห้าเดือนก็กลัดกลุ้มใจจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีเรื่องประหลาดชวนผวาโผล่มาไม่เว้นแต่ละวัน หมอประจำจวนตกอกตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

รอรักษาคนไข้รายนี้เสร็จเมื่อไร เขาจะขอลาออกกลับบ้านเกิดทันที!

【อ๊า ปากยัยแก่เน่าเปื่อยจริงๆ ด้วย】

【โดนลูกแก้วระเบิดใส่จนเน่าหรือเปล่านะเนี่ย หนูนี่เก่งสุดยอดไปเลย】

เซี่ยหว่านหว่านยกสองมือน้อยๆ ขึ้นเท้าสะเอว พลางเอาตัวเบียดแนบชิดท่านแม่อย่างภาคภูมิใจ

หลิวหว่านกอดกระชับร่างเด็กน้อยไว้ เม้มปากเบาๆ พลางเอ่ย “พระธาตุระเบิดเช่นนี้ มิใช่ลางที่ดีเลยนะเจ้าคะ”

สวี่โหรวโหรวถลึงตาใส่หลิวหว่านแวบหนึ่ง

จากนั้นก็หันไปมองเซี่ยจิ้นอัน “พี่อัน พระธาตุระเบิด บางทีไหวซานอาจอยากตายตามข้าไปด้วย หากท่านพ่อต้องตาย ข้ากับลูกก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ”

เซี่ยจิ้นอันเริ่มลังเล

สวี่โหรวโหรวจะตายไม่ได้เด็ดขาด

ยิ่งเซี่ยไหวซานคือบุตรชายเพียงคนเดียวของเขา ทั้งสองคนมีความสำคัญต่อจวนโหวมากเพียงใด

เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลิวหว่าน

“หว่านเอ๋อร์ เจ้าตัดใจเห็นสองแม่ลูกต้องตายไปต่อหน้าต่อตาได้ลงคอเชียวหรือ”

หลิวหว่านถอนหายใจยาว พลางเอ่ยเนิบช้า “ซื่อจื่อ ข้ามิใช่คนจิตใจประเสริฐดั่งพระโพธิสัตว์ และก็มิใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ใครจะมาตายต่อหน้าข้าก็ไม่อยากเห็นทั้งนั้น ในเมื่อพวกท่านคิดว่าป้ายเหล็กเว้นโทษตายสามารถช่วยชีวิตฆาตกรได้ เช่นนั้นท่านก็นำไปช่วยเถิดเจ้าค่ะ”

“นายหญิงใหญ่!” พั่นชุนกับวั่งเซี่ยร้องห้ามขึ้นมาพร้อมกัน

แม้แต่จงโหย่วเยี่ยนก็ยังตกตะลึง

ป้ายเหล็กเว้นโทษตายหรือ

เป็นป้ายเหล็กเว้นโทษตายที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ท่านอาหญิงซู่ซู่แห่งตระกูลหลิวหรือนี่

นี่เป็นของล้ำค่าที่แม้กระทั่งฮ่องเต้ยังต้องทรงเกรงพระทัย จะนำไปช่วยบิดาของอนุภรรยาชั้นต่ำคนหนึ่งได้อย่างไรกัน

แถมยังเป็นฆาตกรอีกด้วย!

ซื่อจื่อกำลังเอาอนาคตของจวนโหวจิ่งอันทั้งตระกูลไปเดิมพันชัดๆ

ป้ายหยกประจำตำแหน่งนายหญิงในมือนางเริ่มรู้สึกร้อนผะผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

ทว่าเมื่อเห็นท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็นของหลิวหว่าน ในใจนางก็แอบโล่งอกขึ้นมาอย่างประหลาด

ไม่รู้เพราะเหตุใด นางถึงรู้สึกว่าการที่หลิวหว่านยอมมอบให้ ย่อมไม่สร้างความเดือดร้อนมาถึงผู้อื่นอย่างแน่นอน

หลิวหว่านกล่าวว่า “พวกเจ้าไม่ต้องห้ามแล้ว ในเมื่ออนุสวี่ต้องการ ข้าก็จะมอบให้นาง เพียงแต่ว่า…”

“เพียงแต่ หวังว่าอนุสวี่จะยอมรับผลลัพธ์ที่จะตามมาด้วยตนเอง!”

“ขอเพียงช่วยท่านพ่อออกมาได้ ข้ายินดีรับผลที่จะตามมาทั้งหมดเจ้าค่ะ! ทุกสิ่งไม่เกี่ยวข้องอันใดกับจวนโหวทั้งสิ้น”

มุมปากของสวี่โหรวโหรวยกยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

หากช่วยท่านพ่อออกมาได้อย่างราบรื่น เรื่องนี้ก็เป็นอันจบกัน

แต่หากโชคร้ายเรื่องไปถึงพระกรรณฝ่าบาท นางก็ยังสามารถโยนความผิดทั้งหมดไปให้หลิวหว่านได้อยู่ดี

ไม่ว่าจะอย่างไร ขอเพียงหลิวหว่านยอมมอบป้ายเหล็กเว้นโทษตายให้ นางก็ไม่มีวันเสียเปรียบ

หลิวหว่านหันไปมองจงโหย่วเยี่ยน “นายหญิงใหญ่ได้ยินชัดเจนแล้วหรือไม่เจ้าคะ”

“ได้ยินแล้ว” จงโหย่วเยี่ยนพยักหน้า

ในยามนี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังรู้ว่าต้องรีบตัดความสัมพันธ์กับเรื่องนี้ให้พ้นตัว

หลิวหว่านหันไปบอกเซี่ยจิ้นอัน “ซื่อจื่อตามข้ามาเถิดเจ้าค่ะ”

นางพาเซี่ยจิ้นอันกลับมาที่เรือนเพื่อหยิบป้ายเหล็กเว้นโทษตาย

เซี่ยจิ้นอันยืนรออยู่ด้านนอก

ภายในห้อง หลิวหว่านเปิดหากล่องไปพลางถอนหายใจไปพลาง “น่าเสียดายพระธาตุเม็ดนั้นนัก ทั้งใสกระจ่างบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น ย่อมต้องเป็นสุดยอดสมบัติล้ำค่าของใต้หล้าอย่างแน่นอน กลับต้องมาแหลกสลายไปเสียได้”

“ท่านแม่…” เซี่ยหว่านหว่านนั่งอยู่บนตั่ง มือน้อยๆ กำลูกแก้วกลมใสไว้แน่นแล้วยื่นส่งให้นาง

มันแทบจะเหมือนกับพระธาตุเม็ดนั้นของเซี่ยไหวซานไม่มีผิดเพี้ยน จุดต่างเพียงหนึ่งเดียวก็คือสีสันที่อยู่ข้างในเท่านั้น

“นี่ได้มาจากที่ใดกัน” หลิวหว่านเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

เซี่ยหว่านหว่านแย้มยิ้ม ดวงตาโค้งดั่งจันทร์เสี้ยว “เกะ…เก็บด้ายยย”

【ตลกชะมัด นี่มันลูกแก้วที่หนูเคยเล่นตอนเด็กๆ ชัดๆ เม็ดละไม่กี่สตางค์ ทั้งหมดนี่หนูเล่นกินเรียบพวกเพื่อนๆ มาทั้งนั้น จนไม่มีใครยอมเล่นด้วยเลย】

【นึกไม่ถึงว่าพอมาอยู่ที่นี่ พวกเขาจะมองมันเป็นสุดยอดสมบัติล้ำค่า ขำจะตายอยู่แล้ว】

【ท่านแม่อยากได้มากเท่าไร หนูก็หามาให้ได้มากเท่านั้นแหละ!】

หลิวหว่านได้ยินเข้าก็แอบเหงื่อตก บุตรสาวของนาง แท้จริงแล้วเป็นตัวตนอัศจรรย์อันใดกันแน่

ช่างเป็นแก้วตาดวงใจล้ำค่าจริงๆ เชียว

นางโน้มตัวลงหอมแก้มเซี่ยหว่านหว่านฟอดใหญ่ไปหลายที พวงแก้มน้อยๆ ของเจ้าตัวเล็กทั้งขาวทั้งนุ่มนิ่ม เด้งสู้มือยิ่งนัก

ด้านนอก เซี่ยจิ้นอันเริ่มรอจนหมดความอดทนแล้ว

หลิวหว่านจึงถือของเดินออกไป

เซี่ยหว่านหว่านมองเห็นหยกดำในกล่องใบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เนื้อหยกชนิดนี้ ช่างดูคุ้นตายิ่งนัก