บทที่ 66 ท่านแม่พลิกหน้าแล้ว!

สิ้นเสียงนั้น หลิวหว่านก็เห็นเซี่ยไหวซานส่งสายตาดุร้าย ถมึงทึงใส่ตนและทารกน้อยในอ้อมอก

เซี่ยหว่านหว่านก็ไม่ยอมอ่อนข้อ จ้องเขม็งกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางดุร้ายแบบเด็กตัวกะเปี๊ยก

เด็กน้อยสองคนต่างฝ่ายต่างเบิกตากว้างจ้องตากันเขม็ง

หลิวหว่านลูบศีรษะเซี่ยหว่านหว่านเพื่อปลอบประโลมให้นางสงบลง

อย่างไรเสียคนก็มาเกิดเรื่องในเรือนของตน ต่อให้เซี่ยจิ้นชิวไม่ส่งคนไปตาม นางก็ต้องมาดูอยู่ดี

ไม่นึกเลยว่าพอมาถึงก็ถูกคนมองค้อนใส่โดยไร้สาเหตุ

ไม่เพียงแต่หลี่ซื่อ กระทั่งเจ้านายจากเรือนต่างๆ ก็พากันหลบเลี่ยงนาง ส่วนเซี่ยจิ้นชิวยิ่งแสยะยิ้มเย็นแล้วถอยไปยืนข้างกายหลี่ซื่อ

ฝั่งตรงข้ามของหลิวหว่านมีคนอยู่มากมาย แต่ฝั่งของนาง กลับมีเพียงตัวนางและบุตรสาวเท่านั้น

เซี่ยจิ้นชิวยิ้มบางพลางเอ่ยกับหลี่ซื่อ "ท่านแม่ เป็นข้าที่ให้คนไปเชิญพี่สะใภ้มาเองขอรับ"

【เจตนาชั่วชัดๆ ไม่หวังดีแน่ๆ! ท่านแม่ระวังอาสี่เจ้าเล่ห์คนนี้ไว้นะ เขาชั่วร้ายมาก วันๆ แกล้งทำเป็นคนขี้โรค ที่แท้ชอบวางยาพิษคนอื่นต่างหากล่ะ!】

【ถุย ถ้าเขายังกล้าคิดแผนการร้ายมาใส่ร้ายท่านแม่ของหนูอีกล่ะก็ รอหนูโตขึ้นเมื่อไหร่จะไปคิดบัญชีสู้ตายกับเขาแน่!】

【โมโหจะตายอยู่แล้ว โมโหจะตายอยู่แล้ว】

เซี่ยหว่านหว่านขบฟันซี่เล็กๆ สองซี่จนเหงือกแดงไปหมด นางกำจุกนมหลอกของตนแน่น แล้วจ้องมองทุกคนที่อยู่ในที่นั้นด้วยสายตาดุดัน

หลิวหว่านกดตัวเจ้าตัวเล็กที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมอกไว้ มิได้เอ่ยปากอันใด

"เจ้าหรือ?" หลี่ซื่อปรายตามองเซี่ยจิ้นชิวอย่างเรียบเฉย

เซี่ยจิ้นชิวกล่าว "ขอรับ ข้าเชิญพี่สะใภ้มาก็เพื่อประกาศเรื่องเรื่องหนึ่ง ตระกูลจงยอมควักเงินมาช่วยหมุนเวียนกิจการของจวนโหวแล้ว ประจวบเหมาะกับทุกคนก็อยู่ที่นี่กันพร้อมหน้า ท่านแม่ควรจะประกาศเรื่องที่ท่านเคยรับปากโหย่วเยี่ยนเอาไว้ได้แล้วขอรับ"

หลี่ซื่อดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง

ดียิ่งนัก

หลุมขนาดใหญ่ตรงหน้านี้ ดูท่าคงจะอุดได้แล้ว

นางจับมือของจงโหย่วเยี่ยนด้วยท่าทีสนิทสนมและอ่อนโยน ก่อนจะส่งมอบป้ายหยกนายหญิงใหญ่ในมือให้จงโหย่วเยี่ยน

"ต่อไปนี้นายหญิงสี่ก็คือผู้ดูแลเรือนของจวนโหวจิ่งอันของเรา บัญชีเงินทองดูแลเรือนทั้งหมด ให้ส่งไปให้นายหญิงสี่จัดการ!"

"โหย่วเยี่ยนเอ๋ย ต่อไปนี้จวนโหวก็ฝากเจ้าแล้วนะ!"

เมื่อลาภลอยก้อนโตตกลงมา จวนโหวจิ่งอันที่เดิมทีแทบจะไม่มีข้าวกิน ก็พลันมั่งคั่งขึ้นมาในทันใด

จงโหย่วเยี่ยนยิ้มแย้มรับป้ายหยกมา พลางกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ลืมบอกท่านพี่กับท่านแม่ไปเลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อของข้านั้นเป็นพ่อค้าที่เฉียบแหลม แม้จะยอมให้เงิน แต่ก็ต้องคิดคำนวณอย่างรอบคอบ ท่านยอมช่วยพวกเราหมุนเวียนเงิน เพียงแต่ว่า…"

"แต่ว่าอันใดหรือ?"

รอยยิ้มที่มุมปากของหลี่ซื่อค่อยๆ ชะงักค้าง

"แต่ว่าท่านพ่อบอกว่าเงินสองแสนตำลึงเป็นจำนวนที่มากเกินไป หากควักออกมาทีเดียวจะทำให้ผู้คนสงสัยเอาได้ เดือนนี้จึงจะให้เข้าบัญชีก่อนสองหมื่นตำลึง การค้าขายต้องค่อยเป็นค่อยไป กิจการถึงจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ อีกทั้งท่านยังส่งนักคิดบัญชีเอกของบ้านข้ามาดูแลห้องบัญชีของร้านเครื่องประดับจินซีด้วย ร้านเครื่องประดับจินซีจะต้องค้าขายรุ่งเรืองแน่นอนเจ้าค่ะ"

จงโหย่วเยี่ยนพูดไปเรื่อยๆ พลันสังเกตเห็นว่าสีหน้าของหลี่ซื่อและเซี่ยจิ้นชิวดูย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

นางจึงถามขึ้นอีก "หากท่านแม่ไม่วางใจให้คนของตระกูลจงมาดูแลร้าน ประเดี๋ยวข้ากลับไปบอกท่านพ่อให้ก็ได้เจ้าค่ะ เพียงแต่ตระกูลจงถือว่าร่วมลงทุนไป หากในร้านไม่มีคนของตระกูลจงอยู่เลย เกรงว่าท่านพ่อจะไม่พอใจเอาน่ะสิเจ้าคะ"

เมื่อพูดถึงตรงนี้

หลี่ซื่อก็รู้สึกว่าจงโหย่วเยี่ยนช่างรู้ใจยิ่งนัก

นางพยักหน้าด้วยความโล่งอก "คนทำบัญชีคงไม่ต้องหรอก เจ้าให้คนของตระกูลจงเป็นหลงจู๊เถอะ ข้าเชื่อมั่นในความสามารถด้านการค้าของตระกูลจง"

จะต้องทำให้จวนโหวมีเงินทองไหลมาเทมาได้อย่างแน่นอน

จงโหย่วเยี่ยนยิ้มและพยักหน้า

เซี่ยจิ้นชิวสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาฝืนยิ้มแล้วเอ่ยถาม "ในเมื่อเป็นเดือนละสองหมื่นตำลึง เช่นนั้นก็ต้องผ่อนจ่ายนานถึงสิบเดือน บรรดาเจ้าหนี้จะยอมหรือ?"

เมื่อคืนนี้จงโหย่วเยี่ยนบอกเขาเพียงว่าตระกูลจงยินดีช่วย แต่ไม่ได้บอกว่าจะช่วยอย่างไร

ทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าจะควักสองแสนตำลึงออกมาในคราวเดียว ดูท่าจะดีใจเก้อเสียแล้ว

"ท่านพี่วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าดูสมุดบัญชีแล้ว เจ้าหนี้เหล่านั้นล้วนเป็นคู่ค้ากับตระกูลจงทั้งสิ้น ท่านพ่อไปคุยกับพวกเขาแล้ว พวกเขาก็ยินยอมให้ผัดผ่อนไปสิบเดือน มีตระกูลจงของพวกเราอยู่ หรือท่านพี่ยังกลัวว่าร้านเครื่องประดับจะขาดทุนอีกล่ะเจ้าคะ?"

เมื่อจงโหย่วเยี่ยนย้อนถามเช่นนี้ เซี่ยจิ้นชิวก็รีบส่ายหน้า "ข้าย่อมเชื่อในความสามารถของตระกูลจงอยู่แล้ว"

หลี่ซื่อถอดกำไลทองสลักลายหรูอี้อันประณีตบนข้อมือของตนออกมา สวมให้จงโหย่วเยี่ยน "นี่คือของที่ท่านแม่มอบให้ข้าก่อนที่ข้าจะออกเรือน บัดนี้ ข้าจะส่งต่อให้เจ้าแล้ว"

"เจ้าช่างเป็นสะใภ้ที่ดีของข้าจริงๆ ไม่เหมือนบางคน ไม่สนใจไยดีเรื่องในบ้านตนเอง จนคนทั้งจวนต้องพลอยเดือดร้อนเพราะนางไปด้วย!"

ระหว่างที่พูด หลี่ซื่อก็เหลือบมองหลิวหว่านและเด็กในอ้อมอกของนางอีกครั้ง

จวนโหวของพวกเขาก็เคยรู้สึกขอบคุณที่หลิวหว่านยอมนำป้ายเหล็กเว้นโทษตายแต่งเข้ามา ช่วยรักษาชีวิตของพวกเขาเอาไว้

แต่จะมีหญิงสาวที่ไหนกันที่ในคืนวันแต่งงานไม่มีเลือดพรหมจรรย์?

ในตอนนั้นพวกเขาก็ระแวงแล้วว่าหลิวหว่านแปดเปื้อน ไม่นึกเลยว่าผ่านไปถึงห้าปีก็ยังไม่ตั้งครรภ์

กว่าจะตั้งครรภ์ได้ยากลำบาก กลับคลอดลูกสาวที่ไร้ประโยชน์ออกมาอีก

พวกเขาอุตส่าห์มีน้ำใจยกเซี่ยไหวซานมาให้หลิวหว่านเลี้ยงดู หลิวหว่านกลับไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไม่เพียงแต่ปฏิเสธที่จะเลี้ยงดูเซี่ยไหวซาน ซ้ำร้ายยังไม่คิดที่จะมีบุตรชายภรรยาเอกอีกด้วย

ยามนี้เกิดเรื่องเงินสองแสนตำลึงจนเกือบจะต้องขายคฤหาสน์จวนโหว จะไม่ให้หลี่ซื่อเกลียดชังนาง ย่อมเป็นไปไม่ได้

ทว่ายังนับว่าโชคดี ที่มีสะใภ้ที่ดีอีกคนมาช่วยแก้ปัญหาใหญ่โตนี้ให้

เมื่อมีจงโหย่วเยี่ยนแล้ว หลี่ซื่อก็ยิ่งรังเกียจหลิวหว่านมากขึ้นไปอีก

【ใครกันแน่ที่ทำให้จวนโหวเดือดร้อน ยัยแก่น่ารังเกียจ ออกมาพูดให้ชัดๆ เลยนะ ยังกล้ามาแซะท่านแม่ของหนูอีก ไม่โดนฟ้าผ่าจนเข็ดใช่ไหม!】

เซี่ยหว่านหว่านทนไม่ไหวอีกต่อไป

นางคายจุกนมหลอกออก หมายจะพุ่งเข้าไปฟัดให้รู้แล้วรู้รอด

นางมีจิตมุ่งร้ายรุนแรง ทั้งยังมองเห็นความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างลึกซึ้งในแววตาของหลี่ซื่อ

หลี่ซื่อปลอบโยนเซี่ยไหวซานในอ้อมแขน พลางปรายตามองค้อนใส่เซี่ยหว่านหว่าน "แม้แต่เด็กที่บางคนคลอดออกมา ก็ยังสู้ไหวซานไม่ได้ อายุก็แค่นี้ริอาจกล้ามาจ้องตาถมึงทึงใส่นายหญิงใหญ่ของตน เด็กป่าเถื่อนพรรค์นี้ อย่าได้บอกเชียวว่าเป็นเด็กของจวนโหวจิ่งอัน ช่างน่าขายหน้านัก!"

สิ้นเสียงคำพูดนี้

หลิวหว่านก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป "หลี่ซื่อ!"

นางผู้สุภาพอ่อนโยนเสมอมา เป็นครั้งแรกที่เรียกขานชื่อของหลี่ซื่อออกมาตรงๆ

หลี่ซื่อถึงกับตกตะลึง

หลิวหว่านลุกขึ้นยืน "ตั้งแต่ข้าแต่งเข้ามา ก็คอยดูแลจัดการจวนโหวอย่างสุดความสามารถ ไม่เคยทำเรื่องผิดต่อพวกท่านแม้แต่คนเดียว เมื่อก่อนเรื่องการดูแลเรือนและอำนาจดูแลบ้าน ล้วนเป็นท่านที่ยึดเอาไปเอง ท่านดูแลจัดการไม่ดีเอง กลับย้อนมาโทษว่าเป็นความผิดของข้า"

"เรื่องนี้ช่างมันเถิด แต่หว่านหว่านยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง ท่านมีสิทธิ์อันใดมาว่าร้ายนาง? นางเป็นสายเลือดภรรยาเอก จะสู้ลูกนอกสมรสที่ไม่กล้าเปิดเผยตัวพวกนั้นไม่ได้ตรงไหน?"

"ท่านลองออกไปถามคนทั่วเมืองหลวงดูเถิด ว่าตระกูลที่มีหน้ามีตาตระกูลใดเขาเลี้ยงดูลูกนอกสมรสกันบ้าง? แค่ฐานะของเขา ก็ไม่มีคุณสมบัติจะมาเทียบกับหว่านหว่านแล้ว หากข้าได้ยินท่านเอาลูกสาวของข้าไปเปรียบเทียบกับคนพรรค์นั้นอีก อย่าหาว่าข้าตัดขาดแตกหักกับท่านก็แล้วกัน!"

นางทนมาพอแล้ว!

หลายปีมานี้ นางต้องทนรับความยากลำบากมาไม่น้อย

ตำราและคุณธรรมการอบรมสั่งสอนที่หยั่งรากลึกในกระดูกไม่อนุญาตให้นางประพฤติตนนอกลู่นอกทาง ไม่อนุญาตให้นางไร้มารยาทต่อผู้อาวุโส นางจึงอดทนอดกลั้นมาโดยตลอด แม้กระทั่งตอนที่รู้ว่าสามีมีภรรยานอกจวน นางก็ยังไม่เคยฉีกหน้าหรือบันดาลโทสะใส่

นางไม่ฟัง ไม่รับรู้ ไม่ยุ่งเกี่ยว คิดเพียงแต่จะปกป้องตนเองและลูกสาวให้ดี

ไม่นึกเลยว่าจะยิ่งทำให้คนพวกนี้ได้ใจจนล้ำเส้นขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของหลี่ซื่อดำคล้ำลง "เจ้ากล้าพูดจาเช่นนี้กับแม่สามีของเจ้าเชียวหรือ?"

หลิวหว่านปรายตามองเซี่ยไหวซาน แล้วเอ่ยขึ้นอีก "หรือที่ข้าพูดมันไม่จริงเล่า? เด็กคนนี้เป็นลูกนอกสมรสของคุณชายสี่ ตัวคุณชายสี่เองเดิมทีก็เป็นเพียงบุตรอนุ ลูกนอกสมรสของเขา แม้แต่เด็กจากครอบครัวชาวบ้านธรรมดาก็ยังเทียบไม่ได้ มีสิทธิ์อันใดเอามาเปรียบเทียบกับหว่านหว่านของข้า"

หว่านหว่านของข้า ยอดเยี่ยมที่สุดเสมอ

นางคือเทพเซียนของข้า และเป็นผู้มาโปรดข้าเช่นกัน!