บทที่ 65 ท่านแม่ถูกเมียน้อยใช้ศีลธรรมบีบคั้นแล้ว

“ท่านพ่อของข้าเป็นเพียงพ่อครัว พึ่งพาเบี้ยหวัดอันน้อยนิดเลี้ยงดูพวกเราสองพี่น้องจนเติบใหญ่ ยามนี้พวกเรายังไม่ทันได้ทดแทนคุณ ท่านก็… ที่ท่านอยากเข้ามาอยู่ในจวนโหว ก็เพราะเป็นห่วงพวกเราแท้ๆ หัวอกพ่อแม่ช่างน่าเวทนานัก ท่านพี่เห็นแก่ที่ท่านพ่อลำบากถึงเพียงนี้ ได้โปรดไว้ชีวิตท่านพ่อของข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

สวี่โหรวโหรวพูดไปพลาง น้ำตาก็รินไหลอาบแก้ม

นางตั้งท่าจะคุกเข่าโขกศีรษะ ทว่ากลับถูกชิ่งเซิงใช้มือเดียวคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน

“อนุสวี่ เจ้าเอาอะไรมาคิดว่าข้าจะสามารถชักจูงคำตัดสินของทางการได้? เรื่องที่บิดาเจ้าเลี้ยงดูพวกเจ้าจนเติบใหญ่ย่อมไม่ใช่ความผิด แต่เรื่องที่เขาวางยาพิษลุงหลี่ก็เป็นความจริงเช่นกัน ตัวเขาเองทนการไต่สวนไม่ไหวจนยอมลงนามประทับลายนิ้วมือรับสารภาพแล้ว หลงจู๊ก็ซัดทอดแล้ว กฎหมายบ้านเมืองบัญญัติไว้ชัดเจน ข้าจะมีอำนาจบารมีล้นฟ้ามาจากไหนถึงไปบงการกฎหมายได้?”

นี่มิใช่บีบคั้นกันเกินไปหรอกหรือ?

หลิวหว่านส่ายหน้าน้อยๆ

หากนางมีอำนาจบารมีล้นฟ้าถึงเพียงนั้นจริง ป่านนี้นางคงหย่าขาดจากจวนโหวไปแล้ว

ตั้งแต่โบราณกาลมา ไม่เคยมีธรรมเนียมที่สะใภ้จากตระกูลผู้ดีมีหน้ามีตาจะเป็นฝ่ายขอหย่าขาดได้เลย

“พี่หญิง น้องชายของท่านเพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้ตรวจการศาลต้าหลี่ การจะช่วยนักโทษออกมาสักคนมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด พี่หญิงยังโกรธข้าอยู่หรือเจ้าคะ ถึงได้ตัดรอนไม่ยอมช่วยข้าเช่นนี้”

สวี่โหรวโหรวคิดในใจ ตนยอมลดตัวถึงขั้นมาคุกเข่าอ้อนวอนหลิวหว่านแล้ว ยังจะต้องการให้นางทำอย่างไรอีก?

ในใจนางรู้แจ้งเห็นจริงอยู่แล้ว ต้องเป็นคนทั้งตระกูลหลิวร่วมมือกันใส่ร้ายบิดาของตนเป็นแน่

ดังนั้นนางจึงต้องยอมก้มหัวให้หลิวหว่าน ทิ้งสิ้นซึ่งศักดิ์ศรี เพียงเพื่อแลกกับการให้หลิวหว่านยอมเอ่ยปากช่วยบิดาออกมา

“กฎหมายย่อมเป็นกฎหมาย มิใช่สิ่งที่คนอย่างพวกเราจะไปบงการได้ตามใจชอบ น้องชายข้าได้เลื่อนขั้นก็เพราะเขามีความชอบในการบรรเทาทุกข์ภัยราษฎร เขาใช้ความสามารถอันเที่ยงธรรมของตนเอง มีหรือจะยอมทำเรื่องขัดต่อคุณธรรมเพียงเพราะเรื่องของเจ้ากับข้า?”

หลิวหว่านส่ายหน้า คิดจะหมุนตัวเดินจากไป

นางไม่อยากเสวนาพาทีกับคนโง่เขลาเช่นนี้ให้มากความอีก

ทว่าพอนางหันหลัง เสียงตวาดเข้มงวดสายหนึ่งก็ดังขัดขึ้น “หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลิวหว่านหันกลับไปมอง พบว่าสีหน้าของหลี่ซื่อไม่หลงเหลือความอ่อนโยนเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

“เจ้าเป็นภรรยาเอก เมื่ออนุมีเรื่องเดือดร้อน เจ้ากลับคิดจะยืนดูดายอย่างนั้นหรือ? อนุสวี่คอยเลี้ยงดูนายน้อย ซึ่งเป็นสายเลือดแท้ๆ เพียงคนเดียวของจวนโหวในรุ่นนี้ หากแต่แรกเจ้าเป็นคนเลี้ยงดูเขา ย่อมไม่มีเรื่องราวเช่นวันนี้เกิดขึ้น พูดไปแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นหน้าที่ที่เจ้าพึงกระทำทั้งสิ้น!”

“เช่นนั้น ท่านแม่สามีคิดว่าข้ามีอำนาจบารมีล้นฟ้า ท้าทายราชสำนักได้ ท้าทายกฎหมายบ้านเมืองได้กระนั้นหรือเจ้าคะ?”

หลิวหว่านเอ่ยถามกลับด้วยความกังขา

สีหน้าของหลี่ซื่อพลันเคร่งขรึมลงหลายส่วน “ในมือเจ้ามิใช่มีป้ายเหล็กเว้นโทษตายอยู่หรอกหรือ เอามาให้อนุสวี่หยิบยืมไปใช้สิ อย่างไรเสียนี่ก็เป็นป้ายทองถาวรที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ มิใช่ว่าจะใช้ได้เพียงครั้งเดียวเสียหน่อย”

สิ้นคำพูดนี้

ทุกคนในที่นั้นต่างเงียบกริบลงทันที

พั่นชุน วั่งเซี่ย ชิ่งเซิง รวมถึงเหล่าสาวใช้และแม่นม ต่างตกใจจนหน้าถอดสี รีบคุกเข่าลงกับพื้นทันควัน

“ฮูหยิน ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

“ฮูหยินโปรดไตร่ตรองด้วยเจ้าค่ะ ป้ายเหล็กเว้นโทษตายเปรียบเสมือนการได้เข้าเฝ้าอดีตฮ่องเต้ จะนำไปช่วยคนที่สมควรตายไม่ได้เด็ดขาดนะเจ้าคะ!”

“ฮูหยิน…อย่าให้นะเจ้าคะ…นั่นเป็นการลบหลู่พระเกียรติของอดีตฮ่องเต้ หากฝ่าบาททรงทราบ จะต้องทรงกริ้วเป็นแน่เจ้าค่ะ” ชิ่งเซิงเอ่ยเสียงแผ่ว

【ท่านแม่ ท่านแม่ แง้ๆ จะเอาสมบัติของหนูไปช่วยพ่อของนังเมียน้อยไม่ได้นะ มันคิดจะวางยาพิษลุงหลี่ ต่อไปมันก็จะวางยาพิษป้าสะใภ้ใหญ่ ทำเอาจวนหลิวโดนประหารทั้งตระกูลเลยนะ ท่านแม่ แง้ๆ】

“มะ…ไม่ห้าย…” เซี่ยหว่านหว่านคลานเข้ามา พยายามยันกายลุกขึ้นยืน เอื้อมมือน้อยๆ ป้อมๆ ไปเขย่าชายกระโปรงของมารดา

จุกนมหลอกหลุดร่วงไปแล้วยังไม่คิดจะเก็บ แสดงว่าร้อนใจขึ้นมาจริงๆ

แม้แต่เหล่าสาวใช้ตัวน้อยและเด็กเล็กๆ ยังเข้าใจเหตุผลข้อนี้

แล้วหลี่ซื่อจะไม่เข้าใจได้อย่างไร

ใบหน้านางเขียวคล้ำ อึ้งงันอยู่กับที่

คราวนี้นางนึกถึงบทเรียนครั้งก่อนขึ้นมาได้ หากตนยังคงดึงดันงัดข้อกับหลิวหว่านต่อไป จะไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นมาอีกจริงๆ หรือ

ริมฝีปากของสวี่โหรวโหรวซีดเผือด นางคิดไม่ตกจริงๆ แค่ยืมป้ายทองไปช่วยบิดาของตน เหตุใดเรื่องราวถึงได้ร้ายแรงถึงเพียงนั้น

มิใช่ว่าจะไม่เอามาคืนเสียหน่อย

อีกอย่าง นางแค่แอบเอาไปช่วยบิดาที่เป็นเพียงนักโทษชั้นผู้น้อย ฮ่องเต้จะทรงหันมาสังเกตเห็นเชียวหรือ?

ใครเล่าจะกล้าแพร่งพรายออกไป

หลิวหว่านจงใจไม่อยากช่วยบิดาของนางชัดๆ

นางกัดริมฝีปากแน่น ขอบตารื้นแดง หากหลิวหว่านไม่ยอมมอบป้ายทองออกมา แล้วบิดาของนางจะทำเช่นไรเล่า?

ขณะที่ต่างฝ่ายต่างคุมเชิงกันอยู่นั้น เซี่ยจิ้นอันก็ก้าวเข้ามา

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

“ซื่อจื่อ ท่านช่วยพูดดีๆ ให้โหรวเอ๋อร์สักคำเถิดเจ้าค่ะ ได้โปรดขอร้องพี่หญิงให้ยอมมอบป้ายเหล็กเว้นโทษตายออกมาช่วยบิดาของข้าด้วย” สวี่โหรวโหรวคุกเข่าลงตรงหน้าเซี่ยจิ้นอันเสียงดังตุบ

เซี่ยจิ้นอันรีบยื่นมือไปประคองนาง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันควัน “เจ้าว่าอะไรนะ? จะเอาป้ายเหล็กเว้นโทษตายของอดีตฮ่องเต้ไปช่วยพ่อเจ้างั้นหรือ?”

สวี่โหรวโหรวมองเขาด้วยความฉงน

เหตุใดเขาถึงไม่ช่วยนางเล่า?

เซี่ยจิ้นอันหันไปมองหลี่ซื่อ “ท่านแม่ ท่านเองก็ร่วมเหลวไหลไปด้วยได้อย่างไร! เอาป้ายเหล็กเว้นโทษตายไปช่วยนักโทษในคุก หากเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท ข้าจะยังมีที่ยืนในราชสำนักได้อย่างไรกัน?”

“หรือว่าเรื่องที่ท่านย่าถูกสั่งกักบริเวณชั่วชีวิต ยังเป็นบทเรียนให้ไม่พออีกหรือขอรับ?”

เห็นได้ชัดว่าพวกนางไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

ทว่าเขาคลุกคลีอยู่ในราชสำนักมาหลายปี ย่อมกระจ่างแจ้งแก่ใจดี

พระบารมีของราชวงศ์มิอาจล่วงละเมิดได้ เรื่องพรรค์นี้แม้แต่เด็กสามขวบยังรู้

“ข้า…”

หลี่ซื่ออึกอัก ยามนี้นางดูเหมือนจะได้สติกลับมาบ้างแล้ว

เพราะก่อนจะมา สวี่ซินโป๋พร่ำอ้อนวอนอยู่ข้างหูนางให้ช่วยคน นางใจอ่อนไปชั่ววูบ ถึงได้คิดแผนการเช่นนี้ขึ้นมา…

คงเป็นเพราะเมื่อครู่ถูกความโทสะครอบงำ จึงมิได้คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา

เซี่ยหว่านหว่านถึงกับอึ้งไปเลย

【เอ๊ะ? บิดาสารเลวช่วยพูดแทนท่านแม่ได้ยังไงเนี่ย?】

【ยิ่งเจ้าไม่อยากให้ท่านแม่เอาป้ายทองไปช่วยคน งั้นหนูก็ยิ่งต้องยุให้ท่านแม่เอาป้ายทองไปช่วยคนสิ!】

“แม่…ห้าย…เขา…”

เซี่ยหว่านหว่านกอดขาท่านแม่ไว้แน่น พลางส่งเสียงอ้อแอ้

หลิวหว่านมิได้ตอบคำ

สวี่โหรวโหรวกลับผิดหวังจนถึงที่สุด นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโดยไม่มีผู้ใดคิดจะยื่นมือเข้าช่วย

นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนระทวย “พี่อัน ท่านแม่ ข้าเข้ามาอยู่ในจวนนานถึงเพียงนี้ ปรนนิบัติดูแลยามฮูหยินผู้เฒ่าป่วยไข้อย่างสุดกำลัง ทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูไหวซาน แม้ไม่มีความชอบอันยิ่งใหญ่ ทว่าก็มีหยาดเหงื่อแรงกายมิใช่หรือ”

“ไม่นึกเลยว่าข้าทำถึงเพียงนี้แล้ว จวนโหวก็ยังไม่เห็นข้าเป็นคนกันเอง บัดนี้ท่านพ่อของข้าถูกตัดสินโทษ พวกท่านกลับยืนดูดาย หากท่านพ่อต้องตาย ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว!”

กล่าวจบ นางก็ลุกพรวดขึ้นมา วิ่งเอาศีรษะพุ่งชนเสาระเบียงทางเดิน

เสียง “ปัง!” ดังสนั่น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากหน้าผาก

ทำเอาทุกคนในที่นั้นตกใจแทบสิ้นสติ

นายหญิงใหญ่ยังมิได้เอ่ยปากสักคำ เหตุใดอนุภรรยาถึงได้วิ่งชนเสาฆ่าตัวตายเสียเล่า?

บรรยากาศพลันโกลาหลขึ้นมาในพริบตา พั่นชุนกับสาวใช้คนอื่นๆ รีบลุกขึ้นมายืนขวางปกป้องหลิวหว่านเอาไว้ หลิวหว่านเองก็ตกใจเช่นกัน รีบย่อกายลงเอามือปิดตาเซี่ยหว่านหว่านไว้ทันที

“เร็ว! ใครก็ได้มาช่วยเร็วเข้า!”

“ไปตามหมอประจำจวนมา! รีบไปสิ!”

หลี่ซื่อกับเซี่ยจิ้นอันตกใจจนหน้าถอดสี รีบย่อกายลงตรวจดูอาการของสวี่โหรวโหรว

ครั้นสัมผัสได้ถึงลมหายใจของนาง ทั้งสองจึงค่อยโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

เซี่ยจิ้นอันหันไปมองหลิวหว่านด้วยแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความผิดหวัง เขาคิดจะอุ้มสวี่โหรวโหรวขึ้นมา ทว่านึกไม่ถึงว่าตัวนางจะหนักเกินไป จึงจำต้องให้หลี่ซื่อช่วยพยุง แล้วแบกนางขึ้นหลังตนเอง

จากนั้นก็รีบร้อนมุ่งหน้ากลับไปยังเรือนของตน

เรื่องราวลุกลามใหญ่โตอย่างรวดเร็ว

เซี่ยจิ้นชิวและจงโหย่วเยี่ยนรีบตามมา เจ้านายแต่ละเรือนต่างได้ยินข่าวคราวกันถ้วนหน้า ภายในเรือนของเซี่ยจิ้นอันจึงมีผู้คนหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

เซี่ยไหวซานที่อยู่ในอ้อมอกของหลี่ซื่อ กอดคอนางร้องไห้จ้า พระธาตุที่ห้อยอยู่บนตัวเขาส่องแสงเรื่อเรือง บีบคั้นหัวใจของผู้คนที่อยู่ในที่นั้น

เซี่ยไหวซานเป็นทารกมงคลของจวนโหว คนในจวนโหวไม่มีใครอยากเห็นเขาร้องไห้สักคน

หลิวหว่านเองก็อุ้มเซี่ยหว่านหว่านตามมาเช่นกัน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือน ก็ถูกหลี่ซื่อเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้ามาทำไมกัน? หากมิใช่เพราะเจ้าเห็นแก่ตัวไม่ยอมช่วยนาง อนุสวี่คงไม่คิดสั้นเช่นนี้!”