บทที่ 64 กินเผือกชิ้นโตของอาสี่

“เฮ้อ ดีๆ จิ้นชิว เจ้าได้ภรรยาที่ดีจริงๆ”

“ดูแลภรรยาของเจ้าให้ดีล่ะ ตอนนี้นางคือสมบัติล้ำค่าของตระกูลเราเชียวนะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าตอบรับทันควัน

นางไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าตระกูลจงจะไม่ยินยอม

ตระกูลจงเป็นเพียงพ่อค้าต่ำต้อย หากมีบุตรสาวได้เป็นนายหญิงใหญ่ของจวนโหว ย่อมนับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ประหนึ่งฟ้าประทาน

อย่าว่าแต่สร้างเกียรติแก่วงศ์ตระกูลเลย ชั่วพริบตานี้อาจได้เลื่อนชนชั้น พาทุกคนก้าวหน้าไปอีกขั้นด้วยซ้ำ

ฮูหยินผู้เฒ่าวางแผนอย่างกระหยิ่มใจ รอให้ตระกูลจงช่วยสะสางเรื่องของจวนโหวเสร็จสิ้น นางค่อยขอความช่วยเหลือเรื่องครอบครัวเดิมของตนบ้าง

ทางบ้านเดิมของนางสิ้นเนื้อประดาตัวจนแทบไม่มีข้าวกินอยู่รอมร่อ

เมื่อเห็นเซี่ยจิ้นชิวประคองจงโหย่วเยี่ยนออกไปด้วยความระมัดระวัง ความตึงเครียดตลอดสองวันที่ผ่านมาของหลี่ซื่อก็พลันมลายหายไปเกินครึ่ง

นางไม่รู้เรื่องที่ตระกูลจงเคยมาเอะอะขอถอนหมั้นเมื่อช่วงก่อนแม้แต่น้อย

คิดเพียงว่าตนกับบุตรชายไปบรรเทาทุกข์ภัยกลับมาจนสร้างผลงานได้ รางวัลพระราชทานจากฝ่าบาทคงจะลงมาในเร็ววัน

อีกทั้งรูรั่วในเรือนก็มีคนช่วยอุดให้แล้ว ช่างเป็นเรื่องมงคลซ้อนมงคลอย่างแท้จริง

ดังนั้น นางจึงตั้งใจจะไปดูเซี่ยจิ้นเจาเสียก่อน แล้วค่อยแวะไปสั่งสอนทรมานหลิวหว่านให้สาสม

มีสะใภ้ที่ไหนอกตัญญูถึงเพียงนี้กัน!

จงโหย่วเยี่ยนเดินกลับมาถึงเรือน ครั้นเห็นพวกของบำรุงและเครื่องประดับกองโตที่ฮูหยินผู้เฒ่ากับหลี่ซื่อส่งมา นางก็อดแค่นยิ้มเย็นไม่ได้ หันไปเอ่ยกับเซี่ยจิ้นชิวว่า “ท่านพี่ ของพวกนี้ที่บ้านข้ามีถมเถไป ท่านให้บ่าวไพร่ยกกลับไปเถอะเจ้าค่ะ”

จวนโหวจนกรอบถึงเพียงนี้แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่ากับคนพวกนั้นยังอุตส่าห์ควักของล้ำค่าเช่นนี้ออกมาได้

เห็นชัดว่าจงใจประจบเอาใจนาง

ไม่รู้ว่าตอนที่หลิวหว่านแต่งเข้ามา ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้หรือไม่

เซี่ยจิ้นชิวเม้มปากแน่น “ของพวกนี้ล้วนเป็นน้ำใจจากผู้อาวุโส เจ้ารับไว้เถอะ บ่าวไพร่จะได้ไม่ลำบากใจ”

“ก็ได้ ถือเสียว่าเป็นรางวัลให้เสี่ยวฝูซิงแล้วกัน”

จงโหย่วเยี่ยนลูบข้างขมับเบาๆ แล้วยกของทั้งหมดให้เสี่ยวฝูซิงสาวใช้คนสนิท

เสี่ยวฝูซิงแย้มยิ้มหน้าบานประหนึ่งดาวนำโชค

นางยิ้มตาหยีพลางหยิบแส้หนังที่วางอยู่ข้างๆ ส่งให้จงโหย่วเยี่ยน

ครั้นเซี่ยจิ้นชิวเห็นแส้หนังสีแดงเพลิงเส้นนั้น ในใจก็พลันขนพองสยองเกล้า สองขาสั่นระริกจนควบคุมไม่อยู่ พลอยก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

จงโหย่วเยี่ยนเอ่ยเนิบๆ “ท่านพี่ หากคืนนี้ท่านทำให้ข้าพึงพอใจได้ ข้าจะช่วยพูดจาดีๆ ให้จวนโหวต่อหน้าครอบครัวเดิมของข้าแน่นอน แล้วก็ยังมีเรื่อง…”

ยังมีเรื่องเทียบป้ายวิญญาณมารดาของเขาที่จะเข้าสู่ศาลบรรพชน

แววตาของเซี่ยจิ้นชิวพลันเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว ริมฝีปากที่สั่นเทาเค้นเสียงออกมาว่า “ได้!”

ในเรือนหลักของหลิวหว่าน วั่งเซี่ยแอบกระซิบกระซาบกับผู้เป็นนายว่า “ลูกสาวของอาเซิ่งบอกบ่าวเมื่อวานนี้เจ้าค่ะ ว่าตั้งแต่ที่นายหญิงสี่แต่งเข้ามา ในห้องนอนของคุณชายสี่ก็มีเสียงประหลาดดังเล็ดลอดออกมาทุกคืน”

“ไม่ใช่เสียงชื่นมื่นมีความสุขแบบสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน แต่คล้ายเสียงแส้หนังฟาดลงมา แล้วก็มีเสียงคร่ำครวญเบาๆ ที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้มากกว่าเจ้าค่ะ”

“เดิมทีนายหญิงสี่ไม่ยอมให้สาวใช้ของจวนโหวเข้าใกล้ ทว่ายิ่งห้ามก็ยิ่งกระตุ้นให้อยากรู้ ลูกสาวอาเซิ่งแอบไปดักฟัง พอกลับมาก็หน้าแดงก่ำ นึกว่าสองสามีภรรยาคู่นั้นกำลังเล่นอะไรแผลงๆ เร้าอารมณ์กันอยู่เจ้าค่ะ”

หลิวหว่านฟังแล้วรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงใบหู จึงไม่อยากรับฟังต่อ

ทว่าทั้งสองกลับไม่ทันสังเกตว่า ที่ข้างเท้าของวั่งเซี่ย มีเจ้าตัวน้อยคนหนึ่งคลานกระดึ๊บๆ หูผึ่งมารอเผือกเรื่องชาวบ้านตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

【ว้าว ข้อมูลแน่นเอี๊ยดเลยแฮะ】

【ในเนื้อเรื่องเดิม จงโหย่วเยี่ยนมีคนที่ชอบอยู่แล้วด้วยซ้ำ หนูก็เคยจิ้นคู่นี้อยู่นะ】

【ตามเนื้อเรื่องเดิม ต่อให้อาสี่ไม่มีลูกนอกสมรส จงโหย่วเยี่ยนก็ไม่เต็มใจแต่งเข้ามาอยู่ดี】

【นางคงไม่ได้แอบใช้ความรุนแรงในครอบครัว ซ้อมอาสี่ลับๆ หรอกนะ?】

หลิวหว่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบไปเห็นเจ้าตัวน้อยที่คลานต้วมเตี้ยมโดยมีจุกนมคาปากอยู่

จริงของเจ้าตัวเล็กเลย

ที่ไหนมีเรื่องเผือก ที่นั่นต้องมีนางเสนอหน้าจริงๆ

ผู้เป็นแม่ได้แต่ลอบถอนหายใจอย่างอ่อนใจ โชคดีที่เจ้าตัวน้อยยังไร้เดียงสา จึงไม่ได้คิดลึกไปถึงเรื่องพรรค์นั้น

แต่หากเป็นไปตามที่หว่านหว่านว่า การที่จงโหย่วเยี่ยนจะปิดประตูกระทืบเซี่ยจิ้นชิวก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่มีเรื่องจะขอถอนหมั้น จู่ๆ กลับถูกเซี่ยจิ้นชิวพรากความบริสุทธิ์ไปจนจำใจต้องแต่งงาน นางย่อมต้องผูกใจเจ็บเป็นธรรมดา

เซี่ยจิ้นชิวอ้างว่าร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ในเรือนมีแต่สมุนไพร ทั้งยังพอมีความรู้เรื่องยาอยู่บ้าง

ตอนนี้นางกลัวแค่อย่างเดียว หนี้สินก้อนโตของจวนโหวที่ยากจะถมเต็ม อาจทำให้คนพวกนั้นหมายตาสินเดิมของตระกูลจง จนสั่งให้เซี่ยจิ้นชิวลอบวางยานางเข้า

เหมือนกับ… ตัวนางเอง

หากนางไม่ได้โชคดีที่คลอดหว่านหว่านออกมา นางคงไม่มีวันล่วงรู้เลยว่ายาบำรุงที่ดื่มมาตลอดห้าปี แท้จริงแล้วเป็นยาพิษเรื้อรัง!

นางต้องหาโอกาสเตือนจงโหย่วเยี่ยนให้จงได้

ในตอนนั้นเอง ชิ่งเซิงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “นายหญิงใหญ่ ฮูหยินมาหาท่านเจ้าค่ะ!”

“อะไรนะ” หลิวหว่านขยับตัวลุกขึ้นยืน ทว่าขากลับถูกเจ้าตัวน้อยที่นั่งอยู่บนพื้นกอดหมับเข้าให้

“ท่าน… ท่านแม่…” เซี่ยหว่านหว่านกะพริบตาปริบๆ พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

【พาหนูไปด้วย พาหนูไปด้วยสิ หนูอยากไปเกาะขอบสนามเผือก ท่านแม่ ท่านแม่คนดีของหนู หันมามองหนูหน่อยสิ】

หลิวหว่านจนปัญญา ได้แต่สั่งให้พั่นชุนอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา แล้วพากันเดินออกไปที่ลานเรือนด้านหน้า

คนที่ตามหลี่ซื่อมาด้วยยังมีสวี่โหรวโหรวอีกคน เพียงเท่านี้หลิวหว่านก็พอจะเดาออกแล้วว่ามาด้วยธุระอันใด

บิดาของสวี่โหรวโหรวยังคงถูกคุมขังอยู่ในคุกนี่นะ

หลิวหว่านสั่งให้คนไปชงชามาหนึ่งกา วั่งเซี่ยจงใจไปหยิบใบชาเก่าขึ้นราของปีก่อนมาต้ม ซ้ำยังถ่มน้ำลายลงไปในกาน้ำชาอีกสองยก

จากนั้นจึงยกมาวางบนโต๊ะ แล้วรินให้หลี่ซื่อกับสวี่โหรวโหรวจนปริ่มถ้วย

หลิวหว่านเห็นฟองที่ลอยอยู่เหนือน้ำชาละลายหายไปอย่างรวดเร็ว ก็เหลือบมองวั่งเซี่ยพลางอมยิ้มบางๆ

เห็นได้ชัดว่าทั้งหลี่ซื่อและสวี่โหรวโหรวไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย ทั้งสองยังคงวางท่าถือตัวแล้วยกถ้วยขึ้นจิบหนึ่งคำ

หลี่ซื่อเอ่ยขึ้นว่า “ดูไม่ออกเลยนะ ชาของเจ้าที่นี่ก็ค่อนข้างเก่าเก็บมีอายุอยู่เหมือนกัน”

“ท่านแม่ช่างรู้จักลิ้มรสชาจริงๆ เจ้าค่ะ โหรวโหรวเองก็สัมผัสได้ถึงรสชาติหมักบ่มของชาผู่เอ๋อร์อยู่บ้าง ชาของพี่หญิงที่นี่ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก คงจะราคาไม่เบาเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

สวี่โหรวโหรวเออออประจบหลี่ซื่อ พลางแอบเหน็บแนมเป็นนัยว่าจวนโหวตกต่ำถึงเพียงนี้แล้ว หลิวหว่านยังคงใช้ชีวิตสุรุ่ยสุร่ายฟุ่มเฟือย

สีหน้าเดิมที่เรียบเฉยของหลิวหว่าน พลันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงเมื่อเห็นสีหน้าของวั่งเซี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่ซื่อซึ่งกำลังกลั้นขำจนแทบกระอักเลือด

นางสะกดรอยยิ้มที่มุมปากลงแล้วเอ่ยถาม “ท่านแม่มาหาในครานี้ คงมิใช่เพียงเพื่อมาชิมชาดอกกระมังเจ้าคะ”

“หลิวหว่าน วันก่อนที่ข้ายึดอำนาจดูแลเรือนไป เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมบอกข้าว่าข้างในนั้นขาดทุนอยู่ ทำให้ตอนนี้หนี้สินพอกพูนจนบานปลายไปกันใหญ่ หากไม่ได้น้องสะใภ้สี่ของเจ้ายื่นมือเข้าช่วย จวนโหวคงล้มละลายไปนานแล้ว เจ้าทำหน้าที่นายหญิงใหญ่ประสาอะไรกัน!”

เดิมทีหลี่ซื่อตั้งใจจะต่อว่าสักยกเพื่อกระตุ้นความรู้สึกผิดของหลิวหว่าน

จากนั้นตนค่อยแสร้งทำเป็นใจกว้าง ยื่นบันไดให้หลิวหว่านก้าวลง แล้วค่อยชักนำเข้าสู่เรื่องบิดาของสวี่โหรวโหรว

ทว่านึกไม่ถึงว่าหลิวหว่านกลับยิ้มบางๆ “ข้านึกว่าท่านแม่มีตาเสียอีกเจ้าค่ะ”

เงินขาดบัญชีก้อนโตปานนั้นยังมองไม่เห็น สู้ตาบอดไปเสียเลยจะดีกว่า

“เจ้า! เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน!” หลี่ซื่อถูกตอกกลับจนตั้งรับไม่ทัน

หลิวหว่านเอ่ยต่อ “ยอดเงินขาดดุลในสมุดบัญชี เพียงแค่ท่านเปิดดูสักนิดก็เห็นแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ ยังต้องให้ข้าบอกอีกหรือ หรือว่าที่ผ่านมาท่านแม่ไม่เคยเปิดสมุดบัญชีดูเลย เพิ่งจะมาเปิดเห็นเอาวันนี้เจ้าคะ”

สายตาของหลี่ซื่อวูบไหว “ข้าย่อมต้องเปิดดูอยู่แล้วสิ”

ก่อนจะเอ่ยต่อไปว่า “ข้าก็แค่แวะมาบอกเจ้าว่า เรื่องนี้ข้าไม่ได้ถือโทษโกรธเจ้า และเจ้าก็อย่าได้เอาแต่เก็บเรื่องที่ทำให้จวนโหวเสียหายนี้มาฝังใจไปเลย”

หลิวหว่านมีสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

หลี่ซื่อจึงเอ่ยขึ้นอีก “ที่มาคราวนี้ ข้าพาอนุสวี่มาขอโทษเจ้าด้วย วันก่อนนางไม่ควรใส่ร้ายป้ายสีเจ้าเลย”

สวี่โหรวโหรวลุกขึ้นยืน ย่อกายคารวะหลิวหว่านพลางสะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า

“พี่หญิง วันก่อนเป็นข้าที่ทำผิดต่อท่าน บัดนี้โทษทัณฑ์ของท่านพ่อข้าถูกตัดสินแล้ว ท่านกับข้าต่างก็ปรนนิบัติรับใช้ซื่อจื่อด้วยกัน โปรดเห็นแก่หน้าซื่อจื่อเปิดทางให้สักสาย ละเว้นชีวิตท่านพ่อของข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ”