บทที่ 63 จวนโหวขูดรีดอาสะใภ้สี่

【อ๊า!】

ดีเหลือเกิน!

ถุงเฉียนคุนของหนูวนเวียนไปมา นึกไม่ถึงว่าจะตามหนูมาถึงที่นี่ด้วย!

มิน่าล่ะ ในนิยายพระเอกถึงได้หยิบเอาของวิเศษแปลกประหลาดมากมายออกมาช่วยในการบำเพ็ญเพียรอยู่เรื่อย คุณสมบัติของวิเศษเหล่านั้นถึงได้เหมือนกับของวิเศษของหนูไม่มีผิดเพี้ยน

ที่แท้ก็เป็นของของหนูนี่เอง!

พอคิดว่าของของตนเองคอยช่วยให้พระเอกเลื่อนขั้นไม่หยุดหย่อน หนูก็แค้นจนคันเขี้ยว ฟันน้ำนมซี่เล็กสองซี่บดเข้าหากันจนส่งเสียงกรอดๆ

หนูโมโหจนแทบอกแตกตายแล้วนะ!

หลิวหว่านรีบเข้ามาลูบแก้มเซี่ยหว่านหว่านเบาๆ เมื่อเห็นนางสั่นเทาไปทั้งตัวจนแทบจะร้องไห้ก็ร้อนใจ "หว่านหว่าน เจ้าเป็นอะไรไป อย่าทำให้แม่ตกใจสิลูก"

เซี่ยหว่านหว่านเบะปากน้อยๆ โผเข้าสู่อ้อมอกของมารดาแล้วเริ่มร้องไห้โฮ

【ฮือๆ พระเอกสมควรตาย แย่งของวิเศษของหนูไปทำร้ายท่านแม่】

【ท่านแม่ที่น่าสงสารของหนู ฮือๆ】

【เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของท่านแม่เลยสักนิด ท่านแม่ไม่ได้ทำอะไรผิด สิ่งที่ผิดก็คือท่านแม่ของหนูไม่ได้เป็นนางเอก พวกเราทั้งบ้านเลยต้องกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกทิ้งของพระเอก ฮือๆ】

ร่างเล็กสะอื้นไห้จนไหล่สั่นระริก เซี่ยหว่านหว่านเช็ดทั้งน้ำตาและน้ำลายเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของหลิวหว่านไปหมด

หลิวหว่านยิ้มเจื่อนพลางปลอบประโลมนาง ในใจคิดว่า ขอเพียงบุตรสาวไม่เป็นอะไรก็ดีถมไปแล้ว

นางเหลือบมองป้ายเหล็กเว้นโทษตายแผ่นนั้น พลางคาดเดาว่านี่คงจะเป็นของวิเศษของบุตรสาวกระมัง

ยามนี้มันดูหม่นหมองไร้ประกาย ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าราชสำนัก มันก็ยังมีน้ำหนักให้เกรงขามอยู่ดี

นางจึงยื่นมือไปเก็บมันไว้อย่างมิดชิด จากนั้นก็อุ้มหว่านหว่านคอยกล่อมอยู่นาน กว่าเจ้าตัวน้อยจะยอมหลับไป

ในฝ่ามือเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อยยังคงกำสิ่งของประหลาดที่มีสีเขียวโปร่งแสงเอาไว้แน่น ไม่รู้เหมือนกันว่าคืออะไร

นางจึงตัดใจเก็บสิ่งนั้นไว้ด้วยกันเสียเลย

วันรุ่งขึ้น

หลี่ซื่อแบกขอบตาดำคล้ำมายังเรือนฉือซ่านถัง

ฮูหยินผู้เฒ่าป่วยหนักจนลุกจากเตียงไม่ไหว หลี่ซื่อคุกเข่าลงดังตุบแล้วโขกศีรษะให้ฮูหยินผู้เฒ่า

"ลูกสะใภ้ผิดต่อจวนโหวแล้วเจ้าค่ะ…"

นางร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางเล่าเรื่องสมุดบัญชีทั้งหมดออกมา

ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนฟันกระทบกันกึกๆ นางด่าทอว่า "แม้แต่ข้ายังไม่กล้าแตกหักกับหลิวหว่านซึ่งๆ หน้า แต่เจ้ากลับดีนัก ออกไปจากบ้านหลายปี พอกลับมายังไม่ทันรู้ความตื้นลึกหนาบาง ก็ริอาจยึดอำนาจดูแลเรือนไปเสียเอง"

"ตอนนี้ จวนโหวถูกเจ้าป่นปี้จนกลายเป็นเช่นนี้ เจ้าพอใจแล้วหรือยัง!"

"ข้าเคยเตือนพวกเจ้าทุกคนแล้ว ว่าจวนโหวขาดหลิวหว่านไม่ได้ พวกเจ้าก็ยังจะดันทุรังพากันไปตั้งแง่กับนาง! หากจวนโหวต้องถึงขั้นขายคฤหาสน์บรรพบุรุษจริงๆ ข้าจะเอาหน้าไปพบกับบรรพชนตระกูลเซี่ยได้อย่างไร!"

พูดพลาง ฮูหยินผู้เฒ่าที่ปกติเข้มงวดและร้ายกาจ กลับหลั่งน้ำตาออกมาต่อหน้าหลี่ซื่อ

หลี่ซื่อตระหนกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

ฮูหยินผู้เฒ่ามักจะเป็นคนเจ้าแผนการอยู่เสมอ

ยามนี้นางยังเสียขวัญจนหมดปัญญา แล้วจวนโหวจะทำเช่นไรต่อไปเล่า?

นางกล่าวว่า "ท่านแม่ ยามนี้ไม่ใช่เวลามาสาวความหาคนผิดถูกนะเจ้าคะ ท่านช่วยคิดหาหนทางเถิด เงินนั่นไม่ใช่จำนวนน้อยๆ หากราชสำนักไม่สืบสาวก็แล้วไป แต่ถ้าราชสำนักเริ่มตรวจสอบขึ้นมาจริงๆ พวกเราต้องถูกตัดหัวกันทั้งตระกูลนะเจ้าคะ!"

ความลับในร้านเครื่องประดับจินซีนั้นใหญ่หลวงเกินไป

หากเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเขาไม่มีทางแบกรับไหวแน่นอน

ฮูหยินผู้เฒ่าจึงค่อยๆ กลั้นเสียงสะอื้น หันไปมองหลี่ซื่อ "ไปตามสะใภ้สี่มาพบข้า ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องเอาเงินมาอุดบัญชีนี้ให้ได้!"

หลี่ซื่อลังเล "หากนางไม่ยินยอมเล่าเจ้าคะ?"

"พวกเราแต่งนางเข้ามา ไม่ใช่เพื่อเอามาอุดบัญชีหรอกหรือ? มิเช่นนั้น บุตรสาวตระกูลพ่อค้าอย่างนาง มีสิทธิ์อะไรจะได้แต่งเข้ามาในจวนโหว"

"ตอนนี้นางเป็นคนของจวนโหวแล้ว จะยินยอมหรือไม่ มันไม่ใช่เรื่องที่นางจะตัดสินได้เอง ไม่อย่างนั้น ต่อให้เอาชีวิตเจ้ากับข้าไปแลก ก็ชดใช้หลุมดำขนาดใหญ่นี้ไม่ไหวหรอก เร็วเข้า ไปตามนางมา!"

ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้แม่นมพยุงร่างลุกขึ้นนั่ง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

ไม่ว่าจะอย่างไร ต้องบีบให้จงโหย่วเยี่ยนควักเงินออกมาให้ได้

นี่เป็นหนทางเดียวที่จะรักษาจวนโหวเอาไว้ได้แล้ว

หลี่ซื่อรีบสั่งคนไปตามตัวทันที

คนที่มาพร้อมกันยังมีเซี่ยจิ้นชิวที่สีหน้าดูย่ำแย่ยิ่งนัก

ฮูหยินผู้เฒ่าคร่ำครวญปรับทุกข์กับจงโหย่วเยี่ยน จากนั้นก็พร่ำบอกว่าจวนโหวลำบากยากเข็ญเพียงใด

"ยังดีที่เจ้าแต่งเข้ามา จึงพอจะช่วยพยุงกิจการของจวนโหวได้ วันหน้าทรัพย์สินภายนอกของจวนโหวก็ต้องมอบให้เจ้าเป็นผู้ดูแลทั้งนั้น พวกเราเห็นเจ้าเป็นคนกันเอง เจ้าก็อย่าได้ถือสากับคำพูดตรงไปตรงมาของหญิงแก่อย่างข้าเลยนะ"

"จวนโหวมีร้านเครื่องประดับอยู่แห่งหนึ่ง ขาดทุนไปสองแสนตำลึงจนเงินหมุนเวียนไม่ทัน หากเจ้าช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยได้ ฐานะของพวกเจ้าสองสามีภรรยาในจวนโหว ย่อมจะหนักแน่นมั่นคงขึ้นอย่างแน่นอน มารดาผู้ให้กำเนิดของจิ้นชิวก็จะได้มีสิทธิ์เข้าศาลบรรพชนด้วย"

คำพูดมาถึงขั้นนี้

เซี่ยจิ้นชิวเริ่มมีสีหน้าหวั่นไหว

จงโหย่วเยี่ยนฟังออกถึงความหมายในคำพูด จึงเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาว่า

"คนกันเองไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการให้ข้าควักเงินส่วนตัวออกมาช่วยอุดหนุนโดยตรง หรือต้องการให้ตระกูลจงยื่นมือเข้าช่วยในเรื่องการค้าเจ้าคะ?"

ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นประกายขึ้นมาทันที สมกับที่เป็นบุตรสาวของคหบดีอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ช่างร่ำรวยเงินทองและใจถึงจริงๆ

นางช่างใจกว้างและว่าง่ายเหมือนหลิวหว่านตอนแต่งเข้ามาใหม่ๆ ไม่มีผิด

ไม่รู้ว่าตอนนั้นเหตุใดหลิวหว่านถึงได้คัดค้านการแต่งงานครั้งนี้นัก ทั้งยังกล่าวหาว่าบุตรสาวคนรองของตระกูลจงเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ มายามนี้ดูแล้ว กลับเป็นหลิวหว่านเองที่ใจแคบ

ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบมองหลี่ซื่อแวบหนึ่ง

หลี่ซื่อรีบก้าวเข้ามาจับมือจงโหย่วเยี่ยนอย่างสนิทสนม "ในบรรดาสะใภ้ทั้งหมดของจวนโหว เจ้านับเป็นคนที่มีน้ำใจที่สุด ข้าตั้งใจจะมอบอำนาจดูแลเรือนให้เจ้าจัดการ เพียงแต่ก่อนจะส่งมอบ ย่อมต้องแจ้งเรื่องเงินขาดบัญชีนี้ให้เจ้ารู้เสียก่อน ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ขอเพียงแก้ปัญหานี้ได้รวดเร็วที่สุด ตำแหน่งนายหญิงใหญ่แห่งจวนโหว ย่อมเป็นของเจ้า"

คำพูดหว่านล้อมเช่นนี้ คงไม่มีสตรีใดปฏิเสธลง

แม่สามีให้ความสำคัญ ท่านย่าก็เมตตาอารี

ทว่าในใจของจงโหย่วเยี่ยนกลับกระจ่างแจ้งดียิ่ง นี่มันไม่ต่างอะไรกับการใช้เงินซื้อตำแหน่งนายหญิงใหญ่เลยสักนิด

อย่างไรก็เป็นถึงบรรดาศักดิ์ขุนนาง ไม่เพียงแต่นางและครอบครัวเดิม แม้แต่เซี่ยจิ้นชิวก็จะได้ลืมตาอ้าปากไปด้วย

ช่างน่าหวั่นไหวเสียจริง

จงโหย่วเยี่ยนแย้มยิ้มบางๆ แล้วดึงมือตนเองออกจากมือของหลี่ซื่อ

"เมื่อวานนี้ ซื่อจื่อมิได้บอกกับท่านแม่หรอกหรือเจ้าคะ"

"บะ…บอกอะไรหรือ"

"เขาบอกให้ข้าอย่ายื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคุณชายสามกับคุณหนูตระกูลหลี่ ข้าได้รับปากเขาไปแล้วว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใดๆ ในจวนนี้อีก ดังนั้นเรื่องอำนาจดูแลเรือน ข้าคงไม่อาจรับไว้เจ้าค่ะ"

หลี่ซื่ออึ้งงันไป

ฮูหยินผู้เฒ่าก็ชะงักไปเช่นกัน

เซี่ยจิ้นอันไปพูดจาเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อใดกัน

เซี่ยจิ้นชิวฝืนยิ้มแหย "โหย่วเยี่ยน เจ้าเข้าใจความหมายของพี่ใหญ่ผิดไปหรือไม่ เขาไม่มีทางไม่ให้เจ้าดูแลเรื่องในเรือนหรอก!"

แต่งนางเข้ามา ก็เพื่อให้มาดูแลจัดการเรื่องเหล่านี้นี่แหละ

พี่ใหญ่ไม่มีทางไม่รู้เรื่องนี้เด็ดขาด

จงโหย่วเยี่ยนตวัดสายตาเย็นชาไปมองเซี่ยจิ้นชิวแวบหนึ่ง เซี่ยจิ้นชิวพลันสะดุ้งตัวสั่น มือไม้สั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

นางจึงเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องนี้ซื่อจื่อเป็นคนพูดเองจริงๆ เจ้าค่ะ ต่อให้ท่านแม่จะรักษาคำพูด ให้ข้าเป็นนายหญิงใหญ่ผู้ดูแลเรือน ข้าก็ไม่อาจรับประกันได้ว่า ตนเองจะต้องมาคอยถูกควบคุมจากเรื่องโน้นเรื่องนี้อีกหรือไม่ ข้าไม่ชอบให้ใครมาผูกมัด ดังนั้นเรื่องที่พวกท่านจะให้ข้าดูแลอำนาจในเรือน ข้าคงจนปัญญาเจ้าค่ะ!"

เมื่อหลี่ซื่อได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งเงียบ กัดริมฝีปากแน่น

ฮูหยินผู้เฒ่าได้สติจากความตกตะลึง จึงรีบให้คำมั่นสัญญา "โหย่วเยี่ยน หากเจ้าได้เป็นนายหญิงใหญ่ เรื่องในเรือนหลังทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับเจ้า อย่าว่าแต่ซื่อจื่อจะเข้ามายุ่งไม่ได้เลย แม้แต่ข้ากับแม่สามีของเจ้า ก็จะไม่ตั้งกฎเกณฑ์ใดๆ มาบีบบังคับเจ้าทั้งนั้น เจ้าอยากทำสิ่งใดก็ทำได้ตามใจชอบเลย"

"ส่วนเรื่องของเจ้าสามกับหลานสาวตระกูลหลี่นั้น…"

ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองหลี่ซื่อ

หลี่ซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วเอ่ยว่า "เรื่องของเจ้าสาม ก็ให้เป็นไปตามความต้องการของโหย่วเยี่ยนเถิด คำพูดของจิ้นอัน เจ้าไม่ต้องไปฟังหรอก"

มุมปากของจงโหย่วเยี่ยนยกยิ้มเย้ยหยัน

นึกไม่ถึงเลยว่าคนในจวนโหวจะแตกคอกันถึงเพียงนี้

แต่นางก็ยังไม่ได้ตอบตกลง เพียงแค่กล่าวอย่างเฉยเมยว่า "เอาเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปปรึกษากับที่บ้านก่อน อย่างไรเสียเงินสองแสนตำลึงก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้คนทางบ้านข้ายินยอมเสียก่อน"

นั่นมันเงินค่าขนมตั้งสองเดือนของนางเชียวนะ!