บทที่ 62 โยนบัญชีหนี้เน่ากลับไปให้ท่านแม่

สมุห์บัญชีถอนหายใจยาว “ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าไม่ได้ไปเพราะเรื่องเบี้ยหวัดหรอกขอรับ เงินพวกนี้ไม่ต้องคิดบัญชีให้ข้าแล้ว ที่บ้านข้ายังมีคนแก่ต้องเลี้ยงดู มีลูกเล็กต้องคอยป้อนข้าว จะให้มาทนรออยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรอก หากยังไม่รีบไปหางานดีๆ ทำ พวกเขาคงได้อดตายกันพอดี”

“ข้าส่งมอบสมุดบัญชีทั้งหมดให้ท่านแล้ว ตลอดหลายปีมานี้ ถือว่าข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างถึงที่สุดแล้ว จากนี้ไปก็ขอให้ต่างคนต่างอยู่เถิดขอรับ”

ไม่ว่าหลี่ซื่อจะพูดอย่างไร เขาก็หันหลังเดินจากไปทันที

นายหญิงใหญ่ควักเนื้อทุ่มเททั้งใจ กลับได้รับการตอบแทนจากคนทั้งจวนเช่นนี้

แล้วตัวเขาล่ะ?

เขาทนแบกรับบัญชีเน่าเฟะพวกนี้มาตั้งนาน ไม่แน่ว่าวันดีคืนดีจวนโหวอาจส่งตัวเขาไปให้ทางการรับเคราะห์แทนก็ได้

ก่อนที่สมุห์บัญชีจะจากไป เขายังได้เขียนจดหมายขอบคุณฉบับหนึ่ง แล้ววานให้ชิ่งต้าแอบนำไปส่งให้หลิวหว่าน

ชิ่งตามองสหายรักเดินจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในจวนแห่งนี้…

นอกจากตัวเขาแล้ว ก็น้องชายสมุห์บัญชีผู้นี้นี่แหละที่ซาบซึ้งในบุญคุณของนายหญิงใหญ่มากที่สุด

ทุกคนที่อยู่นอกเรือนของนายหญิงใหญ่ ต่างกระหายจะกินเลือดกินเนื้อและสูบเอาผลประโยชน์ทุกหยาดหยดไปจากนางทั้งนั้น

ชิ่งต้านำจดหมายไปมอบให้หลิวหว่าน หลิวหว่านถอนหายใจออกมาแผ่วเบาแล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง

ยามค่ำ เซี่ยจิ้นอันก็มาหา

เขาตั้งใจมาเอาอกเอาใจ ทั้งยังเอ่ยคำหวานอันแสนใส่ใจออกมามากมาย

หลิวหว่านมองดูแล้วกลับรู้สึกสมเพชเวทนายิ่งนัก

เซี่ยจิ้นอันอุ้มเซี่ยหว่านหว่านขึ้นมาหยอกล้อในอ้อมอก “หว่านหว่าน เรียกท่านพ่อสิ”

เซี่ยหว่านหว่านเบิกตากลมโตจ้องมองเขาด้วยสีหน้างุนงง

เรื่องที่หนูพูดได้ บิดาสารเลวรู้ได้ยังไงเนี่ย?

ช่างปะไร ไม่พูดซะอย่าง!

นางยังคงดูดจุกนมหลอกของตัวเองต่อไป พอดูดเสร็จก็ดึงออกมาถือเล่นในมือ

สีหน้าของเซี่ยจิ้นอันชะงักค้าง ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “หว่านหว่านอายุตั้งหกเดือนกว่าแล้ว ยังเรียกพ่อไม่เป็นอีกรึ เด็กผู้ชายที่อนุสวี่เลี้ยงดูไว้คนนั้น เรียกท่านย่าเป็นแล้วนะ เสียงหวานเชียวล่ะ”

หลิวหว่านปรายตามองเขาอย่างเฉยชา ก่อนจะยื่นมือไปรับตัวลูกน้อยมา “ส่งหว่านหว่านมาให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ”

เซี่ยหว่านหว่านถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย 【เสียงพระเอกหวานเนี่ยนะ? ป่วยหรือเปล่าเนี่ย?】

【เขาต้องดัดเสียงแอ๊บแบ๊วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเสียงผู้ชายโตเต็มวัยจะไปหวานเจี๊ยบได้ยังไง】

【เชอะ หนูน่ะเป็นคนมีศักดิ์ศรี ไม่เรียกก็คือไม่เรียกย่ะ!】

นางหันหน้ามุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ทันที ทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่ม

นางชอบแค่ท่านแม่คนเดียวเท่านั้น

“ท่าน… แม่…”

นางส่งเสียงอ้อแอ้เรียกอย่างน่าเอ็นดู พลางหาวหวอดออกมาคำหนึ่ง เสียงเรียกนั้นทำเอาหัวใจของหลิวหว่านแทบจะละลาย นางกอดเจ้าตัวเล็กแล้วโยกตัวไปมาเบาๆ

เซี่ยจิ้นอันมีสีหน้าบึ้งตึงมืดมน

เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้จงใจไม่ยอมเรียกเขา

สู้ไหวซานก็ไม่ได้

ไหวซานมักจะคอยออดอ้อนเอาใจเขาเสมอ

“ซื่อจื่อก็เห็นแล้ว หว่านหว่านจะนอนแล้ว หากไม่มีเรื่องอะไร ท่านกลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ” หลิวหว่านเอ่ยตัดบท

ทว่าเซี่ยจิ้นอันไม่ได้คิดจะกลับ

เขาสั่งให้คนอุ้มหว่านหว่านออกไปข้างนอก แล้วดึงมือหลิวหว่านมานั่งลงบนตั่ง

“หว่านเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าตั้งแต่คลอดลูกมาเจ้าต้องทนลำบากใจ แต่ท่านแม่เลี้ยงดูอุ้มชูข้ามาหลายปี นางเองก็ไม่ง่ายเลย บัดนี้สถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าอย่าถือสานางเลยได้หรือไม่”

หลิวหว่านมองสบสายตาที่แสร้งทำเป็นรักลึกซึ้งคู่นั้นของเขา ในอกพลันเจ็บปวดรวดร้าวเหลือทน

เมื่อห้าปีก่อน นางก็ถูกสายตาเช่นนี้ลวงล่อให้ก้าวเข้าสู่วังวนอันโสมม

นางค่อยๆ ชักมือตนเองกลับมา “วันนั้นข้าไปวัดจินซานเป็นเพื่อนซื่อจื่อ ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าพาหว่านหว่านไปทำสิ่งใด”

เซี่ยจิ้นอันส่ายหน้า

หลิวหว่านกล่าวต่อ “ข้าไปจุดธูปไหว้พระ สวดมนต์ขอพรให้ท่านท่านแม่สามี (เพื่อให้สุภาพเข้ากับบทพูดสะใภ้พูดกับสามี) ขอความสงบสุขปลอดภัยให้คนทั้งครอบครัว แต่พวกท่านเล่า ปฏิบัติต่อข้าอย่างไร”

“ไม่บอกไม่กล่าว ทอดทิ้งเราสองแม่ลูกไว้บนเขา พวกเราเกือบจะหารถม้ากลับมาไม่ได้แล้ว ท่านรู้หรือไม่ว่าวันฝนตกถนนลื่น โจรป่าชุกชุม ทางลงเขามันอันตรายเพียงใด ท่านรู้หรือไม่ว่าการลงเขาตามลำพังในเวลานั้น ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย!”

ผู้มีจิตศรัทธาที่ขึ้นไปจุดธูปไหว้พระ มีผู้ใดเดินเท้าขึ้นลงเขากันบ้าง

เซี่ยจิ้นอันไปวัดจินซานมาตั้งห้าปี ย่อมไม่มีทางไม่รู้ว่าตลอดทางอันตรายถึงเพียงไหน

เซี่ยจิ้นอันยิ้มเจื่อน สีหน้าแข็งทื่อ “หว่านเอ๋อร์ ตอนนั้นรีบร้อนออกเดินทาง พวกเราเพียงแต่…”

“มิต้องอธิบายแล้วเจ้าค่ะ บัดนี้ท่านท่านแม่สามี (เพื่อให้สุภาพเข้ากับบทพูดสะใภ้พูดกับสามี)ไม่พอใจในตัวข้า ข้าเองก็อึดอัดใจ ซื่อจื่อ ข้าคิดว่าตั้งแต่ต้นจนจบตนเองไม่เคยทำสิ่งใดผิด อำนาจดูแลจัดการจวนโหวข้าจะไม่รับไว้อีก ท่านอย่าเปลืองน้ำลายเลยเจ้าค่ะ”

หลิวหว่านลุกขึ้นยืน มองทอดออกไปนอกหน้าต่าง ในดวงตาฉ่ำน้ำมีม่านน้ำตาบางๆ บดบังอยู่

นางไม่เคยติดค้างผู้ใดมาตั้งแต่ต้น

คิดจะโยนกองบัญชีเน่าๆ นี้กลับมาให้นางอีก ช่างฝันไปเถอะ

เซี่ยจิ้นอันเดินเข้าไปโอบกอดนาง “เอาละๆ ในเมื่อเจ้าไม่อยากดูแลก็ไม่ต้องดูแล ขอเพียงเจ้าเป็นภรรยาที่ดีของข้าก็พอ”

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เซี่ยจิ้นอันย่อมบีบบังคับให้นางดูแลจวนไม่ได้อีก

ขอเพียงหลิวหว่านยอมอยู่จวนโหวต่อไป จวนโหวก็ยังมีโอกาสพลิกฟื้น

หลิวหว่านปัดมือของชายหนุ่มออกจากเอว หันกลับมากล่าวว่า “ดึกมากแล้ว ซื่อจื่อโปรดกลับไปเถิดเจ้าค่ะ”

เซี่ยจิ้นอันเห็นแววตาเย็นชาของนาง ก็พลันหมดอารมณ์ลงทันควัน

เขาไม่อยากฝืนใจใคร

จึงหันหลังไปเปิดประตูห้อง

เซี่ยหว่านหว่านที่แอบฟังอยู่ด้านนอกถูกประตูที่เปิดออกกะทันหันกระแทกจนสะดุดล้มลง จากนั้นทั้งร่างก็ถูกเซี่ยจิ้นอันหิ้วคอเสื้อขึ้นมา

หลิวหว่านรีบก้าวเข้ามาอุ้มเด็กน้อยไว้ ตรวจดูด้วยความร้อนรน “ซื่อจื่อ นางยังเด็กไม่รู้ความ ไม่จำเป็นต้องถือสานางหรอกเจ้าค่ะ”

เซี่ยจิ้นอันรู้สึกขมขื่นในใจยิ่งนัก

เขากับภรรยาและบุตรสาวของตน เหตุใดจึงห่างเหินกันถึงเพียงนี้

เขาตีสีหน้าเย็นชา สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป

เซี่ยหว่านหว่านกอดคอท่านแม่ เอาหน้าถูไถไปมาบนแก้มนางพลางส่งเสียงเรียกอ้อแอ้ “ทะ…ท่านแม่…”

【โชคดีที่ท่านแม่ไม่ยอมตกลงอยู่จวนโหวต่อตามที่เขาขอ】

【ที่พ่อสารเลวยื้อท่านแม่ไว้ ก็เพราะมลทินความผิดของท่านโหวยังลบล้างไม่ได้ เขาต้องการป้ายเหล็กเว้นโทษตายของท่านแม่ต่างหากเล่า】

【ป้ายเหล็กเว้นโทษตายของท่านแม่ช่วยชีวิตคนทั้งจวนโหวไว้ได้ตั้งหลายร้อยชีวิตแท้ๆ แต่พวกเขากลับอยากให้ท่านแม่ตายกันทั้งนั้น】

มือของหลิวหว่านสั่นสะท้านขึ้นมาทันใด

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

ยังดีที่ตอนนี้นางมิใช่คนอ่อนต่อโลกที่ไม่ประสีประสาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

ยังดีที่นางมีบุตรสาวสุดที่รักของนางอยู่

นางวางเซี่ยหว่านหว่านลงบนตั่ง หอมแก้มน้อยๆ ไปอีกหลายที แล้วหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากช่องลับ เปิดออกทีละชั้นๆ จนกระทั่งหยิบเอาป้ายเหล็กเว้นโทษตายเหรียญหนึ่งออกมา

ประกายสีทองจางๆ แผ่คลุมไปทั่วทั้งห้อง

“หว่านหว่าน แม่ขอมอบสิ่งนี้ให้เจ้า ต่อไปเจ้าต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี เข้าใจหรือไม่”

พูดจบก็หยิบกล่องใส่ทองของหว่านหว่านออกมา แล้ววางป้ายทองลงไปข้างใน

เซี่ยหว่านหว่านยื่นมือไปจับ ป้ายทองนั้นก็เปล่งแสงสีทองเจิดจ้าบาดตาในมือนาง จนปิ่นทองและหยกประดับที่อยู่ในกล่องดูหมองลงไปในพริบตา

หลิวหว่านตะลึงงันไป

แสงสีทองแผ่กระจายออกมาจากป้ายทอง จากนั้นก็รวมตัวกันเป็นลำแสงเส้นหนึ่ง พุ่งตรงเข้าไปยังหน้าผากน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่าน

หลิวหว่านตกใจแทบสิ้นสติ รีบอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาดู “นี่มันเกิดอะไรขึ้น หว่านหว่าน อย่าทำให้แม่ตกใจสิลูก”

ดวงตากลมโตทั้งสองข้างของเซี่ยหว่านหว่านยังคงเลื่อนลอย นางรู้สึกว่าในห้วงจิตของตนราวกับมีบางสิ่งกำลังผลิดอกออกผล

นางยื่นมือออกไปควักออกมา ในฝ่ามือน้อยๆ พลันมีเยลลี่ซีจือหลางรสแอปเปิลเพิ่มมาหนึ่งถ้วย

【อ๊ากกก~】 เซี่ยหว่านหว่านกรีดร้องลั่นอยู่ในใจจนหลิวหว่านแทบช็อก สมองส่งเสียงวิ้งๆ อื้ออึงไปหมด

เซี่ยหว่านหว่าน: 【ป้ายทองอันนี้ ที่แท้ก็เป็นของหนูนี่นา!】

นี่คือถุงเฉียนคุนที่นางหวงแหนที่สุดเมื่อตอนอยู่ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด!

ต่อมาเตาหลอมโอสถเกิดระเบิด ร่างของนางถูกแรงระเบิดฉีกเป็นชิ้นๆ ถุงเฉียนคุนสมบัติล้ำค่าที่กันไฟ กันแมลง และกันขโมยของนางก็พลอยอันตรธานหายไปด้วย

ข้างในนั้นมีสมบัติวิเศษของนางอยู่ตั้งมากมาย โดยเฉพาะเยลลี่ซีจือหลางรสแอปเปิลในมือนี้นี่แหละ

นี่คือนางนำเยลลี่จากซูเปอร์มาร์เก็ตมาหลอมด้วยตนเอง ใช้พลังวิญญาณสกัดจนกลายเป็นเยลลี่ฉบับของตัวเอง

กินเข้าไปแล้วจะพูดแต่ความจริง!