บทที่ 61 บัญชีเน่าของจวนโหวปะทุ

สตรีมาดทะมัดทะแมงในชุดสีแดงรัดเอว มัดผมหางม้าสูง ก้าวย่างอาดๆ เข้ามาจากนอกประตู

“คารวะซื่อจื่อ พี่สะใภ้”

เซี่ยจิ้นอันลอบพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยปากถาม “เจ้าคือน้องสะใภ้สี่หรือ”

จงโหย่วเยี่ยนยิ้มน้อยๆ “เป็นข้าเอง ช่วงนี้พี่สะใภ้ไม่ดูแลกิจการ จวนจึงให้คุณชายสี่เป็นผู้ดูแลชั่วคราว บัดนี้คุณชายสี่แต่งงานกับข้าแล้ว ข้าจึงเป็นตัวแทนคุณชายสี่คอยดูแลจัดการเรื่องราวในจวน ทำไมหรือ ซื่อจื่อมีความเห็นอันสูงส่งประการใดเกี่ยวกับเรื่องของคุณชายสามหรือเจ้าคะ”

เซี่ยจิ้นอันกระตุกมุมปาก “เรื่องนี้ยังต้องรอหารือกับน้องสี่และท่านแม่ของข้าก่อนจึงค่อยตัดสินใจ แม้เจ้าจะช่วยดูแลเรื่องในเรือนหลัง แต่ญาติผู้น้องแซ่หลี่ก็นับเป็นคุณหนูผู้หนึ่ง เรื่องนี้จะทำลวกๆ ไม่ได้”

จงโหย่วเยี่ยนยิ้มบาง “ความหมายของซื่อจื่อคือ ข้าไม่จำเป็นต้องยุ่งแล้ว ใช่หรือไม่”

“ถูกต้อง เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องยุ่งอีก”

“เรื่องนี้ข้าตัดสินใจไปแล้ว หากเปลี่ยนแปลง คราวหน้าข้าจะสั่งการสิ่งใด บ่าวไพร่คงไม่มีใครยอมเชื่อฟัง รบกวนซื่อจื่อช่วยบอกต่อแม่สามีด้วย หลังเสร็จเรื่องนี้แล้ว ข้าจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งกับเรื่องใดๆ อีกเลย!”

จงโหย่วเยี่ยนกล่าวจบก็ปรายตามองทุกคนอย่างเย็นชา แล้วหันหลังเดินจากไป

เซี่ยจิ้นอันยืนอึ้งอยู่กับที่ เขารู้เพียงว่าบุตรสาวตระกูลจงเอาแต่ใจ ทว่าไม่นึกว่าจะเย่อหยิ่งไร้มารยาทถึงเพียงนี้

หลิวหว่านเองก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินจากไปเช่นกัน

คนอื่นๆ ถึงได้ทยอยตามกันมา เซี่ยจิ้นอันจึงพาพวกเขาร่วมไปเยี่ยมดูหลี่ซื่อ

หลี่ซื่ออยู่ข้างนอกมานานหลายปี เพิ่งจะได้กลับมา พอกลับมาถึงก็กลายเป็นผีถ่านหิน ถูกส่งตัวไปยังอำเภออันหยวนเพื่อเป็นตัวนำโชค

จะมีเวลาที่ไหนไปเปิดดูสมุดบัญชีกันเล่า

หลังจากนางฟื้นขึ้นมา สมุห์บัญชีก็รีบนำสมุดบัญชีตลอดหลายเดือนนี้มาส่งให้นางอย่างร้อนรน

“วุ่นวายโกลาหลไปหมดแล้วขอรับ ฮูหยิน ในจวนไม่มีนายหญิงใหญ่คอยดูแลบัญชี เบี้ยหวัดประจำเดือนของแต่ละเรือนไม่ได้จ่ายมาสี่เดือนแล้ว ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที รีบดูเถิดขอรับ!”

หลี่ซื่อขมวดคิ้ว พลิกเปิดดูผ่านๆ ไม่กี่หน้า พอเห็นเงินติดลบก้อนโตนั้นก็แทบจะเป็นลมล้มพับไป

“เห็นชัดๆ ว่าเมื่อหลายเดือนก่อนยังไม่ขาดทุนมากขนาดนี้ เหตุใดถึงไม่รีบตัดขาดทุนแล้วปิดร้านค้านั้นไปเสีย!”

“แล้วยังมีการวิ่งเต้นติดสินบนในคุกนี่อีก ต้องใช้เงินมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ ทำไมไม่จ่ายเบี้ยหวัดให้บ่าวไพร่ก่อน!”

“บัญชีพวกนี้ หลายปีก่อนก็ราบรื่นมั่นคงดีมิใช่หรือ เหตุใดข้าเพิ่งลงมาจากเขาได้ไม่กี่เดือน ก็ขาดทุนย่อยยับถึงเพียงนี้แล้ว!”

ตั้งหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงเชียวนะ!

ต่อให้นางเอาสินเดิมที่นำมาจากตระกูลหลี่ไปเร่ขายจนหมด ก็ยังหาเงินมาได้ไม่มากเท่านี้

ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่มีทางยอมขายอยู่แล้ว

สมุห์บัญชีก้มหน้าลง “ก่อนหน้านี้กิจการภายนอกล้วนเป็นนายหญิงใหญ่คอยหมุนเวียนเงิน พอท่านเข้ามารับช่วงดูแลเรือนหลัง นายหญิงใหญ่ก็ล้มป่วย เรื่องใหญ่อย่างการขายร้านค้าไม่มีผู้ใดกล้าตัดสินใจ จึงได้แต่เปิดทำการแบบขาดทุนเรื่อยมา”

“ค่าใช้จ่ายภายในเรือนหลัง ก็นายหญิงใหญ่เอาสินเดิมส่วนตัวมาช่วยอุดหนุน จึงยังราบรื่นมั่นคง ส่วนเบี้ยหวัดของบ่าวไพร่ช่วงหลายเดือนมานี้ ถูกคุณชายสี่เบิกเอาไปช่วยคุณชายสามกับ…กับบิดาของอนุสวี่ ย่อมไม่มีเงินมาจ่ายอยู่แล้วขอรับ”

ความหมายโดยนัยคือ หากไม่มีหลิวหว่านคอยแบกรับค้ำจุนอยู่ จวนโหวก็ควักเงินออกมาไม่ได้แม้แต่อีแปะเดียว

เจ้านายแต่ละเรือนต่างก็มีเงินทอง แต่ไม่มีใครยอมควักออกมาเป็นกองกลาง

ดังนั้น เรือนหลังของจวนโหวจึงขาดนายหญิงใหญ่ไม่ได้

ฮูหยินยังจะคอยจ้องเล่นงานนายหญิงใหญ่เช่นนี้ สมุห์บัญชีไม่เข้าใจเอาเสียเลย

คนที่มีความสามารถเปี่ยมล้นอย่างนายหญิงใหญ่ เหตุใดจึงถูกพวกเขาคอยจ้องเล่นงาน ถึงขนาดที่แค่อนุภรรยาคนหนึ่งยังกล้ารังแกนางได้

ใบหน้าของหลี่ซื่อขาวซีด ริมฝีปากสั่นระริก “บัญชีพวกนี้ หากส่งคืนให้หลิวหว่าน ยังพอมีทางกอบกู้คืนมาได้หรือไม่”

สมุห์บัญชีส่ายหน้า “ฮูหยิน สายเกินไปแล้วขอรับ หากเป็นเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตอนที่ท่านยังไม่ได้ไปอำเภออันหยวน แล้วคืนอำนาจดูแลเรือนหลังให้นายหญิงใหญ่ สถานการณ์ก็อาจไม่เลวร้ายถึงขั้นนี้”

“มาถึงตอนนี้ บัญชีนี้ไม่ว่าใครมาดูแลก็กอบกู้ไม่ไหวแล้ว มีแต่ต้องปิดร้านเครื่องประดับจินซีกับร้านค้าพวกนั้นลง แล้วหาเงินหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงมาอุดรูรั่วให้ได้ขอรับ”

“หาก…หากอุดไม่ได้เล่า จะเป็นอย่างไร”

แข้งขาของหลี่ซื่ออ่อนเปลี้ย ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งเตี้ย นางเงยหน้าขึ้นถามอย่างด้านชา

“หากชดใช้ไม่ได้ บรรดาเจ้าหนี้จะไปแจ้งทางการ ทางการจะเข้ามายึดร้านค้าและที่ดินทั้งหมดในนามของจวนโหวเพื่อชำระหนี้ แต่ร้านค้าและที่ดินตอนนี้ก็เหลืออยู่ไม่เท่าไรแล้ว”

“หนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ…”

สมุห์บัญชีทอดถอนใจ แล้วกล่าวต่อ “ขายจวนบรรพบุรุษของจวนโหวทิ้ง ก็น่าจะพอใช้หนี้ได้ขอรับ”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้

หลี่ซื่อก็ทรุดฮวบลงกับตั่งเตี้ยอย่างหมดแรง ความกดดันมหาศาลทำให้นางแทบหายใจไม่ออก

นางรู้สึกราวกับว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา

คาดไม่ถึงเลยว่า การตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบของตนเอง จะทำให้หนี้สินก้อนนี้พอกพูนจนเกินเยียวยาถึงเพียงนี้

แต่เรื่องนี้จะโทษนางคนเดียวก็ไม่ได้ ใครใช้ให้ยามที่จวนโหวฝืดเคือง หลิวหว่านยังจะเอาเงินออกไปตั้งเพิงแจกโจ๊กเล่า

ใครใช้ให้หลิวหว่านลงโทษสวี่โหรวโหรวต่อหน้านางกัน

ใครใช้ให้หลิวหว่านไม่มีความเคารพนบนอบต่อนางแม้แต่น้อย

แต่ว่า…

หลี่ซื่อชะงักไป นางไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็จำต้องเชื่อ

ความเป็นจริงได้พิสูจน์แล้วว่าหลิวหว่านคิดถูก หากตอนนั้นนางยอมตกลงให้ตั้งเพิงแจกโจ๊ก ป่านนี้นางก็คงจะได้เป็นฮูหยินตราตั้งไปแล้ว

บางทีจวนโหวอาจจะได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท แล้วกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง

เป็นเพราะตอนลงมาจากเขา นางถูกฟ้าผ่าจนสมองเลอะเลือน ทั้งยังถูกขังในคุกหนึ่งคืนจนโกรธจนหน้ามืดตามัว

ใช่แล้ว นางทำผิดไปจริงๆ!

หากย้อนเวลากลับไปได้ นางจะไม่มีวันทิ้งสองแม่ลูกหลิวหว่านไว้ที่วัดจินซานเป็นอันขาด

และจะไม่ไปก้าวก่ายว่านางจะสั่งสอนสวี่โหรวโหรวอย่างไร ยิ่งจะไม่ยึดอำนาจดูแลจวนมาเก็บเรื่องน่าปวดหัวนี้ไว้กับตัวเองเด็ดขาด

นางนึกเสียใจแล้ว!

เสียใจจนปวดใจเจียนตาย

จวนโหวจะต้องพังพินาศคามือนาง ถึงเวลานั้น ต่อให้นางตายไป ก็คงไม่มีหน้าถูกฝังลงในสุสานบรรพบุรุษตระกูลเซี่ย

นางคือคนบาปของตระกูลเซี่ย!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่ซื่อก็รู้สึกชาไปทั้งร่าง

“ฮูหยินผู้เฒ่า ขออภัยที่บ่าวต้องพูดมาก แต่นายหญิงใหญ่ตั้งแต่แต่งเข้ามา ก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้จวนโหวอย่างเต็มที่ บ่าวไพร่ในจวนแทบทุกคนล้วนเคยได้รับความเมตตาจากนาง ยามดูแลบัญชีถึงขั้นยอมควักเงินสินเดิมของตนเองออกมาจุนเจือ ท่านลองออกไปถามดูเถิดขอรับ ว่ามีลูกสะใภ้บ้านไหนยอมทำถึงขนาดนี้บ้าง”

“แต่สิ่งที่นางต้องเผชิญในช่วงนี้ ช่างไม่คุ้มค่ากับความทุ่มเทของนางเลยแม้แต่น้อย นางเคยควักหัวใจดีต่อเจ้านายทุกคนในจวนโหว บ่าวเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกท่านถึงได้ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้”

สมุห์บัญชีพูดไปพลางถอนหายใจเบาๆ

หลี่ซื่อตวัดสายตาค้อนใส่เขา “พอได้แล้ว! เรื่องของเจ้านาย มีที่ให้เจ้ามาสอดปากตั้งแต่เมื่อไร!”

“ขอรับ วันนี้ที่บ่าวมา ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” สมุห์บัญชีไม่เอ่ยถึงหลิวหว่านอีก เขาก้าวไปข้างหน้าแล้ววางซองจดหมายฉบับหนึ่งลง

คำว่า ‘ขอลาออก’ ทิ่มแทงตาของหลี่ซื่ออย่างรุนแรง “เจ้า…เจ้าอยู่ในจวนโหวมาสิบกว่าปี จวนโหวปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลว บัดนี้เพียงแค่ค้างเบี้ยหวัดไม่กี่เดือน เจ้าก็จะทิ้งจวนโหวไปแล้วหรือ!”

หากสมุห์บัญชีจากไป แล้วหนี้สินก้อนโตนี้ไม่มีปัญญาชดใช้

วันหน้าหากทางการเข้ามาตรวจสอบ ใครจะมารับเคราะห์แทนเล่า!