บทที่ 60 ท่านพ่อสารเลวกับนังหญิงแพศยากลับมาแล้ว

หลังจากผ่านการบรรเทาทุกข์ผู้ประสบภัยมานานหลายเดือน ในที่สุดเซี่ยจิ้นอันกับหลี่ซื่อก็ได้กลับมาถึงบ้านเสียที

ชาวบ้านในอำเภออันหยวนกระตือรือร้นกันเหลือเกิน พากันกราบไหว้บูชาพวกเขาราวกับเทพเจ้าอยู่บนแท่นบูชาทุกเมื่อเชื่อวัน แม้จะมีเนื้อมีปลาให้กินดีอยู่ดี แต่กลับไม่มีอิสรภาพเลยแม้แต่น้อย

เวลาจะไปปลดทุกข์ก็มีคนคอยตาม เวลากินข้าวก็มีคนคอยจ้อง แม้กระทั่งเวลานอน ยังมีมวลชนผู้เปี่ยมน้ำใจผลัดเวรกันมาคอยเฝ้าดู

มีอยู่หลายครั้งที่พวกเขาคิดจะหนีกลับมา แต่ก็ถูกมวลชนผู้เปี่ยมศรัทธาตามจับตัวกลับไปกราบไหว้บูชาอีก

หากไม่ใช่เพราะคราวนี้มีราชโองการของฝ่าบาทมาถึง พวกเขาคงไม่มีทางหลุดพ้นจากสถานที่บัดซบนั่นมาได้เลย

การต้องกรำแดดกรำลมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทำให้ผิวพรรณของทั้งสามคนแม้จะไม่ขาวผ่องดังเดิม แต่ก็ไม่ได้ดำมะเมื่อมเหมือนปีศาจถ่านหินในช่วงนั้นแล้ว

ยามนี้บนใบหน้าของทั้งสามคนจึงเป็นสีแทนแลดูสุขภาพดี

เดิมทีชิ่งต้าคิดจะส่งพวกเขาไปยังที่ว่าการอีกรอบ ทว่าทั้งสามไม่ได้ตัวดำคล้ำขนาดนั้นแล้ว จึงยากจะลงมือ

ดังนั้นจึงรีบสั่งให้คนไปแจ้งเจ้านายตามเรือนต่างๆ ทันที

ด้วยเหตุนี้ พอหลิวหว่านก้าวเท้าเข้ามาในเรือนหน้า ก็โดนหลี่ซื่อชี้หน้าด่ากราดในทันใด "เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานของเจ้าสี่ เจ้าบังอาจปิดบังพวกเรา เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ายังมีแม่สามีอยู่อีกคน?!"

นางสะสมโทสะมานานหลายเดือนโดยไม่มีที่ระบาย พอเห็นหลิวหว่านเป็นคนแรกที่เดินเข้ามา จึงพุ่งเป้าใส่ทันที

หลิวหว่านเพิ่งจะอ้าปากจะพูด หลิวสือที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งเจ้าตัวน้อยให้พั่นชุนอุ้มไว้ แล้วก้าวขึ้นหน้าพลางกล่าวว่า

"ฮูหยินหลี่ พี่สาวข้าถูกท่านริบอำนาจดูแลเรือนไปแล้ว งานแต่งของคุณชายสี่ก็เป็นตัวคุณชายสี่เองที่จัดการ พี่สาวข้าไม่ได้ทำอะไรสักนิด เหตุใดท่านต้องมาขึ้นเสียงเกรี้ยวกราดใส่นางเช่นนี้?"

"ที่แท้ก็คุณชายน้อยตระกูลหลิวนี่เอง เจ้าอย่าหาว่าข้าพูดจาขวานผ่าซากเลยนะ รู้หรือไม่ว่าสตรีเมื่อออกเรือนแล้วต้องเชื่อฟังสามี กตัญญูต่อพ่อแม่สามี ก็เพราะนางไม่ทำอะไรเลยนั่นแหละถึงได้ผิด! หากมีจิตใจกตัญญูอยู่บ้าง ก็ควรจะส่งจดหมายบ้านไปหาพวกเรา เจ้าเองก็อยู่ที่อำเภออันหยวนเพื่อบรรเทาทุกข์ร่วมกับพวกเรา นางไม่เคยไต่ถามสารทุกข์สุกดิบเจ้าบ้างเลยหรือ?"

แม้สีหน้าของหลี่ซื่อจะดูย่ำแย่ แต่ก็ยังไว้หน้าหลิวสืออยู่บ้าง

อย่างไรเสียหลิวสือก็ไม่ใช่คนในตระกูลของนาง

"พี่สาวข้าจะถามไถ่ข้าหรือไม่ ดูเหมือนจะไม่ใช่กงการอะไรของท่านนะ อีกอย่าง หากข้าเป็นพี่สาวข้าล่ะก็ คงแช่งให้พวกท่านไม่มีวันได้กลับมาเสียยังดีกว่า จะให้ส่งจดหมายบ้านไปให้อีกหรือ? มีแม่สามีอย่างท่านแล้วยังไม่โดนฟ้าผ่าตาย ก็นับว่าพี่สาวข้ามีจิตใจเมตตามากพอแล้ว!"

หลิวสือสวนกลับอย่างไร้ความเกรงใจเช่นกัน

ยามที่เขารู้ว่าหลี่ซื่อจงใจทิ้งพี่สาวกับลูกน้อยไว้ตามลำพังที่วัดจินซาน จงใจยึดอำนาจดูแลเรือนของพี่สาวไป ทั้งยังบีบบังคับให้พี่สาวมอบของพระราชทานจากฝ่าบาทออกมา ในใจเขาก็ก่นด่าหลี่ซื่อไปแล้วถึงแปดร้อยรอบ

บัดนี้ได้ด่าออกไปเสียที ในใจจึงรู้สึกโล่งอกปลอดโปร่งขึ้นมาทันตา

ใบหน้าของหลี่ซื่อเขียวคล้ำ

เซี่ยจิ้นอันก้าวขึ้นมาข้างหน้า แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "คุณชายหลิว พวกเรายินดีต้อนรับเจ้ามาเป็นแขกที่จวนโหว แต่การที่เจ้าบริภาษนายหญิงใหญ่แห่งจวนโหวเช่นนี้ ช่างขาดมารยาทของผู้เป็นสุภาพชนยิ่งนัก"

"สุภาพชนหรือ? ตอนที่นางเข้มงวดบีบคั้นพี่สาวข้า เจ้าในฐานะสามีกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ? มัวแต่กกอยู่กับอนุภรรยาหรือไร? ยามนี้ข้าพูดแทนพี่สาวข้าสักสองสามประโยค เจ้ากลับร้อนรนขึ้นมาเชียว ทำไมเจ้าไม่ไปจัดการสั่งสอนแม่ตัวเองบ้างเล่า?" หลิวสือแค่นหัวเราะพลางกวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

ใบหน้าของเซี่ยจิ้นอันพลันมืดทะมึนลงทันที

หลิวหว่านจึงดึงตัวน้องชายกลับมา "อาสือ อย่าเสียมารยาท"

จากนั้นนางจึงหันไปมองหลี่ซื่อกับเซี่ยจิ้นอัน "ท่านแม่ ซื่อจื่อ เดินทางเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง ให้บ่าวไพร่จัดแจงเตรียมน้ำล้างหน้าล้างตาเถิดเจ้าค่ะ ช่วงนี้ในจวนเพิ่งรับสะใภ้ใหม่เข้ามา คุณชายสามเองก็กำลังจะแต่งงาน นับเป็นมงคลสามประการพร้อมกัน พวกท่านควรพักผ่อนให้เพียงพอเสียก่อน ถึงจะมีเรี่ยวแรงรอรับวันคืนดีๆ ในภายหน้า"

"ใครนะ? คุณชายสามจะแต่งงานงั้นหรือ? เป็นแม่นางบ้านไหนกัน?" หลี่ซื่อเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

บุตรอนุผู้นี้คอยประจบเอาใจนางมาโดยตลอด ต่อให้ถูกใจแม่นางบ้านไหน ก็ต้องมาปรึกษากับนางก่อนจึงจะไปทาบทามสู่ขอ

ทว่าบัดนี้กลับกำหนดวันแต่งงานอย่างลวกๆ เช่นนี้ โดยที่นางถูกปิดหูปิดตาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

นางตวัดสายตามองหลิวหว่าน "เจ้าถือสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจเรื่องแต่งงานแทนจิ้นเจา?"

หลิวหว่านตอบกลับอย่างราบเรียบ "ไม่ใช่ข้าเป็นคนกำหนดเจ้าค่ะ แต่เป็นเรื่องที่คุณชายสามก่อขึ้นมาเอง"

หลี่ซื่อแทบจะอกแตกตาย ต้องเป็นเพราะเซี่ยจิ้นเจาไปมั่วสุมกับนังแพศยาที่ไหนจนถูกจับได้และทิ้งร่องรอยเอาไว้แน่ๆ

ถึงได้จำใจต้องแต่งเข้ามา

นังแพศยาที่ยอมมั่วสุมกับบุรุษ จะเป็นแม่นางจากตระกูลดีมีชาติตระกูลไปได้อย่างไร

เรื่องคู่ควรหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่การแต่งนังแพศยาพรรค์นี้เข้ามา จะนำประโยชน์อันใดมาให้จวนโหวได้บ้าง?

เขาหน้ามืดตามัวไปแล้วจริงๆ!

ทว่าเรื่องนี้ก็ต้องโทษหลิวหว่านด้วยที่จัดการได้ไม่ดีพอ

"เจ้าจัดการเรื่องราวอย่างไรกัน คุณชายสามอยากจะสำมะเลเทเมาก็ปล่อยให้เขาทำไปสิ ต่อให้มีคนมาเห็นเข้า อย่างมากก็แค่รับแม่นางผู้นั้นเข้ามาเป็นอนุภรรยาหรือสาวใช้ห้องข้าง ตำแหน่งภรรยาเอกของเรือนสามแห่งจวนโหว มีหรือที่นังแพศยาที่มั่วกับบุรุษจะมีปัญญามานั่งได้?"

สิ้นคำพูดนี้

ทุกคนในที่นั้นต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บรรยากาศเงียบกริบลงในทันใด

เมื่อสังเกตเห็นว่าสถานการณ์ตรงหน้าดูผิดปกติ เซี่ยจิ้นอันจึงเอ่ยถาม "หว่านเอ๋อร์ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

หลิวหว่านถอยหลังไปหนึ่งก้าวเบาๆ

แล้วเรียกแม่นมคนหนึ่งเข้ามารายงานเรื่องราวเมื่อคืน เล่าอย่างออกรสออกชาติจนเห็นภาพ

เล่าเสียจนคนในที่นั้นหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

มือของหลี่ซื่อสั่นระริก นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ประธาน ถามด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้าว่าอย่างไรนะ? คนที่มั่วสุมกับคุณชายสามคือใคร?"

"แมวป่าข่วนคุณชายสามจนมีสภาพเป็นอย่างไร?"

"แมวป่าตัวนั้นหน้าตาเป็นแบบไหน?"

"แล้วพวกเขากลายเป็นอย่างไรกันหมดแล้ว? เจ้าพูดสิ!!!"

พอถามถึงแมวตัวนั้น หลี่ซื่อก็ยิ่งควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ นางแอบเหลือบมองสวี่ซินโป๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างซึ่งมีผิวกายสีทองแดงเช่นเดียวกัน

นั่นเป็นของขวัญที่สวี่ซินโป๋มอบให้นางเชียวนะ

นางโปรดปรานมันยิ่งนัก

แม่นมก้มหน้าลง แอบชำเลืองมองหลิวหว่านแวบหนึ่ง ครั้นได้รับอนุญาตแล้วจึงตอบว่า "คนที่มั่วสุมกับคุณชายสาม…คือคุณหนูตระกูลหลี่ หลี่ตัวตัว หลานสาวของท่านเจ้าค่ะ!"

หลี่ซื่อหายใจติดขัด ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

แม่นมกล่าวต่ออีกว่า "อาการบาดเจ็บของคุณชายสามสาหัสไม่น้อย คนทั้งจวนต่างเห็นกันหมด เมื่อคืนก็หมดสติไปแล้ว หมอประจำจวนช่วยชีวิตไว้แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่ฟื้นเจ้าค่ะ"

หลี่ซื่อรู้สึกเหมือนหน้ามืดตาลาย ภาพตรงหน้าขาวโพลนไปหมด

แม่นมเสริมอีกว่า "ส่วนแมวป่าตัวนั้น เป็นแมวลายเสือขนสีทองสลับขาว บนตัวมีลายคล้ายก้อนตำลึงเงินทอง พอมันข่วนคนบาดเจ็บก็ถูกชิ่งต้ากำจัดไปแล้วเจ้าค่ะ"

แข้งขาของหลี่ซื่อพลันอ่อนยวบ สลบพับลงไปทันที

เซี่ยจิ้นอันรีบปราดเข้าไปประคองไว้ ตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน "ท่านแม่! เร็วเข้า รีบไปตามหมอประจำจวนมาเร็ว!"

เมื่อเห็นหลี่ซื่อถูกหมอประจำจวนและสวี่ซินโป๋ช่วยกันพยุงออกไป เซี่ยจิ้นอันจึงหันกลับมามองหลิวหว่าน

"หว่านเอ๋อร์ เรื่องราวในจวน ลำบากเจ้าแล้วนะ"

"ทว่า เรื่องการแต่งงานของญาติผู้น้องแซ่หลี่กับน้องสาม ไม่อาจตัดสินใจอย่างลวกๆ เช่นนี้ได้ ต้องรอให้ท่านแม่ของข้าฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน"

หลิวหว่านยิ้มบางๆ "ไม่ลำบากหรอกเจ้าค่ะ เรื่องราวในจวนข้าไม่ได้ยื่นมือเข้าไปยุ่งเลยสักนิด"

สีหน้าของเซี่ยจิ้นอันชะงักค้าง

นางไม่ได้ยุ่งงั้นหรือ?

ก็แค่ไม่มีป้ายหยกนายหญิงใหญ่ไม่ใช่หรือไร? เหตุใดนางถึงไม่ยอมดูแลจัดการอะไรเลยเล่า?

หากนางไม่ดูแลจัดการ เรื่องภายในเรือนหลังของจวนโหวจะไม่วุ่นวายโกลาหลไปหมดหรือ?

"หว่านเอ๋อร์ ท่านแม่ของข้าไม่ได้ตั้งใจจะบีบคั้นเจ้า เจ้าไม่เห็นจะต้องยึดติดกับเรื่องพวกนี้ไม่ยอมปล่อยเลยนี่นา เมื่อก่อนเจ้าออกจะรู้จักมองการณ์ไกลและคำนึงถึงส่วนรวมไม่ใช่หรือ? ไฉนพอไม่มีอำนาจดูแลเรือนแล้วถึงได้ละทิ้งหน้าที่ไปเสียหมดล่ะ?"

"หว่านเอ๋อร์ เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว เหตุใดเจ้าถึงได้กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้?"

【เริ่มปั่นหัวกล่อมประสาทท่านแม่หนูอีกแล้วนะ เจ้าพ่อเฮงซวย!】เซี่ยหว่านหว่านกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย

หลิวหว่านยิ้มอย่างเย็นชา "ลำบากซื่อจื่อที่ยกย่องข้าเกินไปแล้ว บรรดาน้องสามีและอนุภรรยาตามเรือนต่างๆ ปฏิบัติต่อข้าเช่นไร ซื่อจื่อลองไปสืบดูเอาก็ย่อมรู้ ตัวข้าเองก็มีศักดิ์ศรี ไม่หน้าด้านพอจะคอยวิ่งแจ้นไปยุ่งเรื่องของคนอื่นหรอกเจ้าค่ะ"

"คนอื่นที่ไหนกัน? พวกเขาก็ล้วนเป็นคนในครอบครัวของจวนโหวทั้งนั้น เจ้ามีจิตใจกว้างขวางมาโดยตลอด ย่อมไม่ถือสากับพวกเขาอยู่แล้ว" เซี่ยจิ้นอันเอ่ยด้วยความไม่พอใจ

หลิวหว่าน "อ้อ"

เซี่ยจิ้นอันเริ่มร้อนใจขึ้นมา สูดลมหายใจเข้าลึก "เอาเถอะ เจ้าบอกว่าเจ้าไม่ได้ยุ่งเรื่องในเรือน แต่งานแต่งของน้องสามไม่ใช่เจ้าหรอกหรือที่จัดการ? ไม่อย่างนั้น เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะมีใครที่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนได้อีก?"

สิ้นเสียงของเซี่ยจิ้นอัน

ด้านนอกก็มีเสียงสตรีดังฟังชัดแว่วเข้ามา

"ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง!"