บทที่ 59 ชี้แมวเป็นสุนัข

วันต่อมา

หลิวหว่านมองดูคนสองคน คนหนึ่งตัวโตคนหนึ่งตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง

หลิวสือก้มหน้าจนแทบชิดอก สายตามองดูเจ้าตัวน้อยที่นั่งแปะอยู่บนพื้นตรงปลายเท้า พลางเล่นจุกนมของตัวเอง!

เมื่อเห็นจุกนมในมือของเซี่ยหว่านหว่านร่วงลงพื้น หลิวสือก็เหมือนคว้าเชือกช่วยชีวิตไว้ได้ทันควัน รีบย่อตัวลงเก็บขึ้นมา "แหะๆ พี่หญิง ท่านดูสินี่ นางทำจุกนมสกปรกแล้ว ข้าพานางไปล้างก่อนนะ แหะๆ!"

เซี่ยหว่านหว่านเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง

หลิวหว่านเอ่ยปากเสียงเรียบคำเดียวสั้นๆ "หยุดเดี๋ยวนี้!"

"พี่หญิง ข้าไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ" หลิวสือก้มหน้าลง ต่อหน้าพี่สาวแล้วเขาไม่เคยกล้ากำแหง รีบยืดตัวยืนตรงแหน็วทันที

"แมวตัวนั้นหลี่ซื่อเป็นคนเลี้ยง หากท่านส่งคนไปจับ ย่อมต้องล่วงเกินนางแน่ ข้าก็เลยคิดว่า แค้นของข้า ข้าชำระเอง ถึงเวลานั้นท่านค่อยไปบอกคนอื่นว่าข้าไม่รู้ประสีประสา พี่หญิง… ข้าไม่อยากให้ท่านต้องเดือดร้อนไปด้วยนี่นา"

เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาจากใจจริง ศีรษะที่เคยก่อเรื่องฮึกเหิมเปี่ยมชีวิตชีวาอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับก้มต่ำลงราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิด

ทว่า

หลิวหว่านหาได้ใจอ่อนยอมรับคำแก้ต่างไม่ นางสั่งให้พั่นชุนอุ้มเซี่ยหว่านหว่านที่ยังอมจุกนมเล่นอยู่ออกไปข้างนอก จากนั้นก็ยื่นมือไปบิดหูของหลิวสือเต็มแรง

"โอ๊ย… พี่หญิง ข้ารู้ตัวว่าผิดจริงๆ แล้ว ท่านเบามือหน่อยเถอะขอรับ!!!"

"พูดมาเดี๋ยวนี้ เจ้าพาหว่านหว่านไปแอบฟังเรื่องพรรค์ไหนมา ทำไมหว่านหว่านถึงได้ร้องโวยวายตลอดทั้งคืนว่า…"

หลิวหว่านกระดากปากที่จะเอ่ย นางรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา "หว่านหว่านตะโกนตลอดทั้งคืนว่า นังแพศยา นังแพศยา…"

มิหนำซ้ำ ในใจยังร้องเพลงอีกด้วย 【ความรักคือลำแสงสีเขียว เขียวจนใจเจ้าเตลิดเตลย…】

【หากอยากมีชีวิตที่ดี บนหัวก็ต้องมีสีเขียวแต้มไว้สักหน่อย】

ยังมีอีกตั้งมากมายที่หลิวหว่านจำไม่ได้ แม้นางจะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้หมายความว่าอย่างไร

แต่พอฟังดูก็รู้ทันทีว่าหนีไม่พ้นเรื่องที่หลิวสือถูกสวมเขา

ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ เจ้าตัวเล็กยังบอกอีกว่า วันนี้จะเลี้ยงข้าวท่านน้าเล็ก ส่วนกับข้าวจะมีอะไรบ้างนั้น นางพึมพำงึมงำอยู่ในใจ หลิวหว่านฟังไม่ค่อยถนัดนัก

อย่างไรเสีย ก็คงไม่พ้นเรื่องเมื่อคืนแน่นอน

ใบหูของหลิวสือพลันแดงก่ำ เขากลั้นทนใบหน้าที่ร้อนผ่าวเอาไว้ "พี่หญิง เมื่อคืนพวกเราตั้งใจจะไปจับแมวจริงๆ นะขอรับ ใครจะไปคิดว่าจะเดินผ่านห้องของเซี่ยสามเข้า แล้วข้างในก็ส่งเสียง…"

เขาพูดไม่ออกจริงๆ

ใครจะไปรู้เล่าว่าคนพวกนั้นจะเล่นกันพิสดารปานนั้น!

หลิวหว่านโกรธจนหัวเราะออกมา นางหยิบไม้เรียวข้างมือขึ้นมา "ดีละ เจ้าพาหว่านหว่านไปฟังเรื่องบัดสีบัดเถลิงจนหูเปรอะเปื้อนจริงๆ ด้วย วันนี้หากข้าไม่สั่งสอนเจ้าให้เข็ดหลาบเสียหน่อยคงไม่ได้แล้ว!"

"ถ้าเจ้าแอบไปจับแมวเงียบๆ คนเดียว ข้าจะไม่ว่าอะไรสักคำ แต่นางเพิ่งจะอายุได้หกเดือน เจ้าก็กล้าพานางไปเสี่ยงอันตรายแล้ว!"

หลิวสือทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ยื่นฝ่ามือออกไปให้พี่หญิงตีแต่โดยดี "ข้าก็ไม่ได้อยากพานางไปเสียหน่อย แต่แมวตัวนั้นมันร้ายกาจจริงๆ นี่ขอรับ มีแค่หว่านหว่านเท่านั้นที่จับมันได้! ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะขอรับ"

เขาอายุสิบหกปีแล้ว พี่หญิงยังจะตีเขาเช่นนี้อีกหรือ

เขาไม่ต้องไว้หน้าตาบ้างหรือไร

หลิวหว่านถามอย่างงุนงงไปชั่วขณะ "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีเพียงหว่านหว่านที่จับแมวตัวนั้นได้?"

หลิวสือเบะปาก "หากข้าบอกท่านว่า ข้าได้ยินเสียงในใจของหว่านหว่าน ท่านจะคิดว่ามันเหลือเชื่อเกินไปหรือไม่ขอรับ?"

หลิวหว่านชะงักงันไปทันที

หลิวสือคิดว่าตนทำร้ายจิตใจพี่หญิงเข้า จึงขยับเข้าไปปลอบประโลม "พี่หญิง หว่านหว่านสนิทสนมกับข้าถือเป็นเรื่องดี ท่านอย่าได้เสียใจที่ตนเองไม่ได้ยินเสียงในใจของนางเลยนะขอรับ ข้าจะคอยปกป้องหว่านหว่านแทนท่านเอง"

"หึๆ" หลิวหว่านยิ้มบางๆ "น้องชาย เจ้าคุกเข่าลงเสียสิ พี่หญิงมีเรื่องจะขอร้องเจ้าสักหน่อย"

หลิวสือคุกเข่าลงทันทีตามสัญชาตญาณ

เขาคุกเข่าให้ฟ้าดิน คุกเข่าให้บิดามารดา และคุกเข่าให้พี่หญิง

หลิวหว่านกล่าวว่า "เรื่องนี้รู้กันแค่เจ้ากับข้า ห้ามให้คนที่สามล่วงรู้เป็นอันขาด หลายปีมานี้มีข่าวลือเรื่องภูตผีปีศาจแพร่สะพัดไปทั่ว หว่านหว่านเป็นเพียงเด็กปกติธรรมดาแน่นอน เจ้าอย่าได้ป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไปเชียว หากเกิดภัยอันใดต่อตัวนางขึ้นมา เจ้าจะ…"

"น้องเข้าใจแล้วขอรับ พี่หญิง"

หลิวหว่านพยักหน้า ก่อนจะใช้ไม้เรียวตีลงบนฝ่ามือเขาเบาๆ ทีหนึ่ง "ลุกขึ้นเถิด"

หลิวสือยิ้มร่า พี่หญิงของเขานั้นรักใคร่เอ็นดูเขายิ่งนัก ตีเขาทีไรไม่เคยตัดใจลงแรงหนักสักครั้ง

เขาผุดลุกขึ้นยืนอย่างกระปรี้กระเปร่า

ทันใดนั้น พั่นชุนที่อยู่ข้างนอกก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "แย่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเกิดเรื่องแล้ว!"

ทั้งสองคนรีบสาวเท้าก้าวไวรุดไปยังเรือนหลังทันที ก็เห็นเซี่ยหว่านหว่านนั่งคาบจุกนมอยู่บนพื้น พลางชี้ไปที่แมวอ้วนตัวนั้นพลางร้องไห้จ้า

แมวอ้วนลู่หูลง นั่งกึ่งหมอบอยู่บนพื้น มองดูนางด้วยแววตาระอาใจเป็นที่สุด

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"

หลิวหว่านเอ่ยถามชิ่งเซิง

ชิ่งเซิงยิ้มแห้งๆ อย่างเกรงใจ "คุณหนูเห็นแมวตัวนี้เข้า ก็รบเร้าจะให้บ่าวปล่อยมันออกมาเล่นด้วยเจ้าค่ะ เล่นไปได้ประเดี๋ยวคงรู้สึกเบื่อ เลยชี้หน้าแมวสั่งให้มันเลียนเสียงหมาเห่า มิหนำซ้ำยังยืนกรานว่ามันคือลูกหมาน้อยเจ้าค่ะ"

"มีหรือที่แมวจะยอม มันก็ร้องเหมียวๆ ไม่หยุด คุณหนูก็เลยโมโหจนร้องไห้ออกมาเจ้าค่ะ"

"คุณหนูจะคลานไปดึงขนแมว แต่บ่าวคว้าตัวไว้ทันเจ้าค่ะ"

หลิวหว่าน "…"

หลิวสือ "…"

แมวอยู่ดีๆ เจ้าจะไปสั่งให้มันเลียนเสียงหมาเห่าทำไมกัน?

แล้วแมวมันจะไปเห่าเหมือนหมาได้อย่างไรเล่า?

เซี่ยหว่านหว่านยังคงร้องไห้โยเย พอเห็นท่านแม่เดินเข้ามา นางก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะปาดน้ำลายเปรอะหน้าตัวเอง แล้วแผดเสียงร้องไห้ต่อ

"มะ… หมา…"

"แกล้ง… หนู…"

【หนูแค่สั่งให้มันเห่าโฮ่งๆ สองที มันกลับด่าหนูซะงั้น ฮือๆ】

【ท่านแม่รู้ไหมว่ามันด่าเจ็บแค่ไหน? มันด่าหนูว่าเหมียวๆ เหมียวๆ ไม่หยุดเลย!】

แมวอ้วน "…"

จะบ้าตายหรือไรแม่คุณทูนหัว เอ้า ก็ใช่ ข้าซาบซึ้งใจที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่ปล่อยให้พวกทาสมนุษย์หน้าโง่ทุบตีข้าจนตาย

แต่เจ้าจะมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีการเป็นชาวดาวเหมียวของข้าแบบนี้ไม่ได้นะ!

ยังจะมาสั่งให้เลียนเสียงหมาเห่าอีก ทำไมไม่สั่งให้ท่านเหมียวเลียนเสียงเจ้าร้องไห้ไปเลยล่ะ?

ในอดีตมีจ้าวเกาชี้กวางเป็นม้า ปัจจุบันมีเซี่ยหว่านหว่านชี้แมวเป็นหมาใช่ไหมเนี่ย?

ใครเข้าใจหัวอกข้าบ้าง มันพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ

เซี่ยหว่านหว่านเบะปาก ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำเอ่ยอย่างน้อยใจ "คือ… มะ… หมา…"

แมวอ้วนทนไม่ไหวแล้วโว้ย

เซี่ยหว่านหว่านแผดเสียงร้องไห้อีกยก "คือ… หมา…"

เดิมทีแมวอ้วนตั้งใจจะหันหลังสะบัดก้นเดินหนี แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นท่านน้าเล็กที่กำลังชักกระบี่ออกมา

กับแม่สาวกลัวสังคมจอมพลังคนนั้น ที่กำลังถือกระบองหนามยืนทะมึนอยู่ด้านหลังเซี่ยหว่านหว่าน

แมวอ้วน "โฮ่ง~"

เซี่ยหว่านหว่านหยุดร้องไห้ทันควัน จ้องมองแมวอ้วนตาแป๋ว

แมวอ้วน "โฮ่งๆ โฮ่งๆ โฮ่งๆ~"

เมื่อเห็นคนทั้งสองเก็บอาวุธกลับไป แมวอ้วนก็เหงื่อตกจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว

เซี่ยหว่านหว่านไม่ร้องไห้แล้ว นางเกาะตัวแมวอ้วนแล้วยันกายลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล พลางตบหัวมันเบาๆ "ดะ… ดีมาก เจ้าหมาน้อย"

【ต่อไปนี้หนูก็เป็นเด็กน้อยที่มีน้องหมาแล้วสิเนี่ย】

【เจ้าทำตัวว่าง่ายเชื่อฟังหนูนะ พอหนูอายุสามขวบเมื่อไร จะช่วยบำเพ็ญตบะให้เจ้ากลายร่างเป็นปีศาจเอง】

เจ้าแมวอ้วนชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งวนรอบตัวนาง กระโดดโลดเต้นอย่างเอาอกเอาใจ

ตลกสิ้นดี ท่านเหมียวผู้สง่างามอย่างข้า จำเป็นต้องพึ่งพาคำสัญญาของเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าด้วยรึ?

"โฮ่งๆ โฮ่งๆ โฮ่งๆ"

เอาเถอะ ผู้รู้กาลเทศะย่อมเป็นยอดคน มีความหวังไว้ก็ยังดีกว่าสิ้นหวัง

เปลือกตาของหลิวหว่านกระตุกยิบๆ จนต้องยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวตัวน้อยในใจ

นางคลับคล้ายคลับคลาว่า ลูกสาวของตนมีความสามารถประหลาดอย่างหนึ่ง พูดสิ่งใดสิ่งนั้นย่อมเป็นจริง!

นั่นก็คือ ปากพระร่วง ทักเรื่องดีไม่ค่อยแม่น แต่เรื่องซวยๆ ล่ะแม่นนัก

เช่นนั้นแมวตัวนี้ก็…

เฮ้อ

ช่างเถอะ ขอแค่นางมีความสุขก็พอแล้ว เดิมทีเมื่อคืนนี้ตนตั้งใจจะให้ชิ่งต้าเอาแมวตัวนี้ไปจัดการ หากไม่ใช่เพราะหว่านหว่านดึงดันจะเก็บมันไว้

ก็คงไม่มีภาพน่าขันเช่นนี้ในวันนี้

หากหลี่ซื่อกลับมาแล้วพบว่าแมวของตนถูกเลี้ยงดูอยู่ที่นี่ ก็ไม่รู้ว่าจะทำสีหน้าอย่างไร

เพิ่งจะคิดจบ วั่งเซี่ยก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาอย่างร้อนรน "นายหญิงใหญ่ ด้านนอกเกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!"

"มีเรื่องอันใดกัน"

"ฮูหยินกับซื่อจื่อกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้กำลังเรียกให้ท่านไปพบ!"