บทที่ 58 อาสะใภ้สี่สั่งสอนชู้รักตัวน้อย

เซี่ยหว่านหว่านร้อนใจจนส่งเสียงอ้อแอ้ ยื่นมือป้อมๆ ชี้ไปที่แมวอ้วนตัวนั้น "หนู…เอา…เหมียวๆ"

หลิวหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "แมวตัวนี้ข่วนน้องชายข้าจนบาดเจ็บ เช่นนั้นก็ให้ชิ่งต้าจับมันไปลงโทษที่เรือนของข้าเถอะ"

แมวอ้วนมีสายตาเหม่อลอย ทว่าเหงื่อกาฬกลับไหลท่วมตัว

พอมันถูกชิ่งต้าคว้าหนังคอหิ้วขึ้นมา ก็คิดจะขัดขืนแล้วตบชิ่งต้าสักฉาด

แต่ในหัวกลับมีเสียงเด็กน้อยไร้เดียงสาดังขู่ขึ้นมา: 【ถ้าแกกล้าข่วนชิ่งต้าของบ้านหนูละก็ หนูจะสาปให้แกกลายเป็นแมวไปชั่วชีวิตเลย แง่งๆ…】

จบกัน!

มันรีบหดกรงเล็บกลับทันควัน

ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเมื่อครู่มันเพิ่งเผชิญกับสิ่งใดมา ทั้งที่มันกำลังปีนอยู่บนหลังคาซึ่งเป็นเรื่องถนัดแท้ๆ แต่ทารกน้อยกลับบอกให้มันตกลงมา แล้วมันก็ก้าวพลาดลื่นไถลลงมาจริงๆ!

มันมีชีวิตมาตั้งร้อยปี ไม่เคยลื่นล้มเลยสักครั้ง

ดังนั้น มันจึงจำต้องเชื่อฟังทารกน้อยที่สวมกางเกงผ้าอ้อมผู้นี้อย่างไม่มีข้อแม้ วินาทีที่ชิ่งต้าก้มมองลงมา มันยังแกล้งทำตัวน่ารัก ดัดเสียงแมวร้อง "เหมียว~"

ชิ่งต้าแอบสงสัยในใจ: นี่มันแมวที่แสนจะเชื่อฟังชัดๆ ไฉนถึงเที่ยวไปข่วนคนอื่นได้เล่า?

คิดอย่างไรก็คิดไม่ตกจริงๆ

เซี่ยจิ้นชิวมองแมวของมารดาเอกถูกคนหิ้วไปต่อหน้าต่อตา ดวงตาจ้องเขม็ง

ทว่าหากเขาออกหน้าไปขัดขวาง มิเท่ากับเป็นการยอมรับหรอกหรือว่าหลี่ซื่อเป็นคนปล่อยแมวไปข่วนคุณชายสามตระกูลหลิวจนบาดเจ็บ เพื่อหวังให้หลี่ตัวตัวอาศัยเหตุนี้แต่งเข้าตระกูลหลิว?

เช่นนี้แล้ว จวนโหวจะยังเหลือหน้าตาอะไรอีก!

เขาหันไปมองจงโหย่วเยี่ยน เต็มไปด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าระบายออกมา

จงโหย่วเยี่ยนมิใช่คนโง่ นางมองสถานการณ์ตรงหน้าออกอย่างปรุโปร่ง จึงยิ้มหวานกล่าวว่า "ท่านพี่ เรื่องนี้จะให้ข้าจัดการหรือเจ้าคะ"

เซี่ยจิ้นชิวกล่าว "เรือนหลังแห่งนี้ ในยามนี้มีเพียงเจ้าที่คู่ควรดูแล"

จงโหย่วเยี่ยนพยักหน้า "เช่นนั้นการแต่งงานของคุณชายสามกับคุณหนูตระกูลหลี่ก็ตกลงตามนี้ รอท่านแม่กลับมา ค่อยหาฤกษ์วันมงคลให้พวกเขาทั้งสอง ดีหรือไม่เจ้าคะ"

นางแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ อยู่แล้ว

ตัวหายนะสองคนของจวนโหว กลับจับคู่กันเองเสียได้!

ดียิ่งนัก จะได้ไม่ต้องไปสร้างความเดือดร้อนให้คุณหนูหรือคุณชายจากตระกูลดีๆ ที่ไหนอีก

เซี่ยจิ้นชิวอ้าปากคล้ายอยากจะกล่าวสิ่งใด แต่สุดท้ายก็หุบปากลง

เขาคำนึงว่า มีเพียงอำนาจดูแลเรือนหลังตกอยู่ในมือของจงโหย่วเยี่ยนอย่างแท้จริงเท่านั้น นางถึงจะยอมควักเงินออกมาอุดรอยรั่วหนี้สินของจวนโหว

เงินที่จวนโหวติดลบเป็นเพียงเรื่องเล็ก

เรื่องที่เขาทำอยู่ข้างนอกต่างหากเล่าที่ต้องใช้เงินก้อนใหญ่ และสิ่งเหล่านี้ ล้วนต้องพึ่งพาจงโหย่วเยี่ยนทั้งสิ้น!

"ยามนี้เจ้าคือว่าที่นายหญิงใหญ่ เจ้าตัดสินใจเถอะ"

กล่าวจบ เซี่ยจิ้นชิวก็สะบัดหน้าเดินจากไป

จงโหย่วเยี่ยนมองตามแผ่นหลังของเขา แววตาปรากฏรอยรังเกียจและความเคียดแค้น

ในเมื่อนางเป็นผู้ดูแลเรือน คนในจวนโหวที่คิดจะกินของนางใช้ของนาง ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้อยู่อย่างสงบสุขแม้แต่คนเดียว!

นางหันกลับมาสั่งการด้วยรอยยิ้มพริ้มพราย "เสี่ยวฝูซิง เจ้าจงส่งคนนำเทียบดวงไปส่งที่ตระกูลหลี่คืนนี้เลย พรุ่งนี้เช้า ข้าจะต้องเห็นหมอดูเลือกฤกษ์มงคลสำหรับการแต่งงานของพวกเขา!"

"นายหญิงสี่เจ้าคะ…"

เสียงอ่อนหวานสายหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง

จงโหย่วเยี่ยนหันไปมอง ก็เห็นสวี่โหรวโหรวกำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อย มองมาที่นาง

"เจ้ามีความเห็นอะไรกับการตัดสินใจของข้าหรือ"

สวี่โหรวโหรวจึงเอ่ยว่า "เรื่องการแต่งงานของคุณหนูตระกูลหลี่ มิต้องรอให้ฮูหยินกลับมาตัดสินใจก่อนหรือเจ้าคะ กำหนดการอย่างลวกๆ เช่นนี้ จะไม่ดูเร่งรีบเกินไปหน่อยหรือ"

หลี่ซื่อตั้งใจจะให้หลี่ตัวตัวแต่งเข้าจวนหลิว เพื่อช่วยนางและไหวซานโค่นล้มหลิวหว่าน

แม้ว่าหลี่ตัวตัวจะสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว แต่การแต่งให้บุตรอนุหรือญาติสายรองของตระกูลหลิวในฐานะอนุภรรยา ก็ยังนับว่าเหลือเฟืออยู่ดี

ทว่ายามนี้ นายหญิงสี่ที่เพิ่งแต่งเข้ามาผู้นี้กลับไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ตัดสินเรื่องนี้เอาเองตามอำเภอใจ

คนที่เป็นผู้ช่วยกับหมากของหลี่ซื่อกลับต้องมาพัวพันกันเอง มองอย่างไรก็มีแต่จะเสียหายใหญ่หลวงทั้งสิ้น

จงโหย่วเยี่ยนแค่นยิ้มหยัน "ข้านึกว่าเจ้ามีฐานะสูงส่งมาจากไหน เป็นแค่อนุ กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับข้าที่นี่! เด็กๆ ตบปากนาง!"

สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังเสี่ยวฝูซิงปรี่เข้ามากดแขนทั้งสองข้างของสวี่โหรวโหรวไว้ทันที

เสี่ยวฝูซิงแย่งตัวเซี่ยไหวซานมา อุ้มมาอยู่ตรงหน้าจงโหย่วเยี่ยน

เมื่อจงโหย่วเยี่ยนเห็นเด็กหน้าตาอัปลักษณ์ผู้นี้ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ นี่หรือคือลูกนอกสมรสของเซี่ยจิ้นชิว

ทว่าเสียงที่เด็กคนนี้เปล่งออกมา ยิ่งทำให้นางรู้สึกรังเกียจเป็นทวีคูณ

เซี่ยไหวซานอ้าปาก เด็กตัวกระจิริดแต่แววตากลับดุร้ายอำมหิต ราวกับสัตว์ป่าตัวน้อย "กล้า…ตี…แม่…มึง…ตาย!!!"

เสียงของเขาแหบต่ำและทุ้มลึก ขัดกับรูปร่างที่เล็กกระจ้อยร่อยและท่าทางดุร้าย จงโหย่วเยี่ยนได้ยินแล้วถึงกับขนลุกซู่ รู้สึกพิลึกพิลั่นชอบกล

"ช่างไม่น่ารักเอาเสียเลย"

นางหันกลับไปมองสวี่โหรวโหรวอีกครั้ง พลางออกคำสั่งเสียงเฉียบ "ตบมัน!"

สิ้นเสียงคำสั่ง

พวกสาวใช้ไม่สนใจแรงดิ้นรนของสวี่โหรวโหรว ต่างช่วยกันกดแขนทั้งสองข้างของนางไว้แน่น

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังก้องกังวานขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

สวี่โหรวโหรวร้องไห้คร่ำครวญ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดแยแสสนใจ

รอจนกระทั่งใบหน้าของนางบวมแดงเป่ง จงโหย่วเยี่ยนจึงสั่งให้คนหยุดมือ

"ข้าหวังว่าเจ้าจะจำฐานะของตนเองเอาไว้ เจ้าเป็นแค่อนุชั้นต่ำ หากยังกล้ามาท้าทายอำนาจข้าอีก ต่อให้ข้าจับเจ้าขายออกไป ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรทั้งนั้น!"

จงโหย่วเยี่ยนโน้มตัวเข้าไปใกล้นาง พลางเน้นย้ำทีละคำ "ไม่เชื่อ ก็ลองดูได้!"

พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างเด็ดขาดฉับไว

สวี่โหรวโหรวหมดเรี่ยวแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น สายลมหนาวพัดผ่านมาราวกับคมมีด กรีดซ้ำลงบนใบหน้าที่เจ็บแสบจนแดงก่ำ นางยกมือกุมหน้าพลางหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเคียดแค้นชิงชัง!

เพราะอะไรกัน!

ทั้งที่คนทั้งจวนโหวต่างคอยปูทางให้นาง ตัวนางก็คือผู้มีชะตาฟ้าลิขิตให้เป็นนายหญิงใหญ่ของจวนโหว บุตรชายของนางก็คือผู้มีบุญญาธิการอันประเสริฐแท้ๆ

ไฉนใครหน้าไหนที่แต่งเข้ามา แม้เป็นแค่คนธรรมดาๆ ก็ล้วนเหยียบย่ำรังแกนางได้ตามอำเภอใจเช่นนี้!

คนแรกคือหลิวหว่าน แล้วตอนนี้ยังมีจงโหย่วเยี่ยนโผล่มาอีกคน!

รอให้บุตรชายพานางพลิกชะตากลับมาได้เมื่อไร นางจะทำให้สองคนนี้ตายอย่างไร้ที่ฝังศพให้จงได้!

เซี่ยไหวซานคลานเข้ามาปลอบประโลม "แม่…"

เขาอยากจะบอกว่า รอให้ตนโตขึ้นเสียก่อน เจ้าพวกมนุษย์ปุถุชนเหล่านี้จะต้องตายกันหมด

ทว่าเขายังเล็กเกินไป ไม่เพียงแต่พูดจาไม่เป็นคำ แม้แต่สถานที่ที่มีไอพลังปราณฟ้าดินอันอุดมสมบูรณ์พอจะบำเพ็ญเพียรก็ยังหาไม่ได้ จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทนไปก่อน

รอให้ร่างกายนี้เติบโตจนสามารถฝึกบำเพ็ญ ขอเพียงบรรลุถึงขั้นสร้างรากฐานอันเป็นขั้นพื้นฐานที่สุด เขาย่อมเหยียบย่ำพวกมนุษย์ปุถุชนทุกคนในแว่นแคว้นนี้ไว้ใต้ฝ่าเท้าได้อย่างง่ายดาย

สวี่โหรวโหรวดึงเขาเข้ามากอดแนบอก ปาดน้ำตาป้อยๆ "ไหวซาน เทพเซียนองค์นั้นมาเข้าฝันแม่อีกแล้ว เจ้าวางใจเถิด ไม่ช้าก็เร็วแม่จะเหยียบพวกมันทุกคนไว้ใต้ฝ่าเท้า แล้วมอบฐานะอันสูงส่งที่สุดให้แก่เจ้า!"

นางอาศัยนิมิตฝันที่เทพเซียนประทานให้ จึงก้าวเดินมาจนถึงจุดนี้ได้ จวนโหวหวังพึ่งพาไหวซาน ส่วนตัวนางเองก็มีไพ่ตายในมือเช่นกัน!

คนทั้งจวนโหวต่างคอยช่วยเหลือนาง นางยังต้องกลัวว่าจะไม่มีวันได้เชิดหน้าชูตาอีกหรือ

ทว่าเทพเซียนองค์นั้นกล่าวว่า เมื่อเรื่องสำเร็จเสร็จสิ้น จะขอสิ่งของไปสิ่งหนึ่ง ซึ่งสวี่โหรวโหรวก็ตอบตกลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ของสิ่งนั้นย่อมไม่ใช่ไหวซานของนาง และไม่ใช่ลาภยศสรรเสริญแน่นอน!

หากมิใช่สองสิ่งนี้แล้ว ไม่ว่าสิ่งใด นางก็ล้วนยินยอมยกให้ทั้งสิ้น!