บทที่ 57 แมวอ้วนด่าข้า

ทารกน้อยที่คาบจุกนมปลอมกำลังนอนพังพาบอยู่บนหลังแมวอ้วนตัวใหญ่ สองมือน้อยๆ อวบอ้วนดึงหูแมวพลางไสให้มันเดินไปข้างหน้า

ส่วนข้างหลังนาง มีเด็กหนุ่มรูปงามคนหนึ่งเดินตามมา

นั่นก็คือเซี่ยหว่านหว่านกับหลิวสือ

เซี่ยหว่านหว่านเกือบจะกลิ้งตกจากหลังแมว ดีที่หลิวสือยื่นมือไปคว้าตัวไว้ได้ทัน แล้วส่งนางเข้าไปในอ้อมอกของหลิวหว่าน

เซี่ยหว่านหว่านเอานิ้วแตะน้ำลายมาป้ายใต้ตา ร้องไห้ตะโกนว่า "ทะ…ท่านแม่… แงๆ"

"แมว… รังแก…"

นางชี้ตัวเอง พลางร้องไห้อย่างน่าสงสารจับใจ

【เจ้าแมวเหม็นตัวนั้นวิ่งขึ้นไปบนหลังคา ดันไม่ยอมลงมาให้ขี่ดีๆ ฮือๆ】

【โมโหจนหนูทั้งร้องไห้ทั้งทุบตีมันไปยกใหญ่】

【ฮือๆ มันยังร้องเหมียวๆ ด่าหนูด้วยนะ ด่าหยาบคายมากเลย ท่านแม่… แงๆ…】

เจ้าแมวอ้วน: …

ทุกคน: …

แต่หลิวหว่านก็ยังตามใจนาง กอดเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมอกพลางลูบหลังปลอบประโลมไม่หยุด แล้วเอ่ยถามชิ่งต้า "นี่คือแมวป่าตัวที่ทำร้ายคนใช่หรือไม่"

ชิ่งต้าหันไปมองหลิวสือ

หลิวสือพยักหน้า "ท่านพี่ ข้ามั่นใจ เป็นมันที่ข่วนข้า"

ชิ่งต้าจึงว่า "ขอรับ เป็นแมวตัวนี้แหละ เมื่อครู่สู้กับคุณชายสามไปสามร้อยกระบวนท่า ดุเดือดเลือดพล่านมาก!"

เจ้าแมวอ้วน: "เหมียว?"

มันมองชิ่งต้าด้วยความงุนงง โยนหม้อดำใบเบ้อเริ่มมาให้ขนาดนี้ ไม่ถามกันสักคำเลยหรือว่าข้าจะแบกไหวไหม?

"คุณชายสี่ยังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่" หลิวหว่านถามเซี่ยจิ้นชิว

เซี่ยจิ้นชิวสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด

บนตัวแมวมีลายรูปก้อนทองอยู่ เขาจึงมั่นใจว่านี่คือแมวของหลี่ซื่อ

เพียงแต่แมวตัวนี้ดุร้ายมาโดยตลอด ฟังแต่คำสั่งของหลี่ซื่อ ไฉนยามนี้ถึงได้ว่าง่ายเชื่อฟังเด็กคนหนึ่งขนาดนี้? นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน ทั้งยังไม่คิดทำร้ายคนอีกต่างหาก!

เขาไม่น่าออกมาดูเรื่องสนุกตอนกลางดึกเลยจริงๆ เจอกับผีเข้าแล้วแท้ๆ!

"คุณชายสี่ไม่คิดจะขอโทษกับคำพูดเมื่อครู่นี้หน่อยหรือ" หลิวหว่านเอ่ยเรียบๆ

เซี่ยจิ้นชิวกระตุกมุมปาก "เป็นข้าที่เอาใจคนพาลไปวัดใจวิญญูชน ต้องขออภัยพี่สะใภ้ด้วย"

หลิวหว่านกล่าวต่อ "เจ้าควรขอโทษชิ่งต้าด้วย!"

ชิ่งต้ายืดหลังตรงทันที

เซี่ยจิ้นชิวหน้าเขียวคล้ำ หลิวหว่านถึงกับกล้าให้เขาขอโทษบ่าวรับใช้คนหนึ่งต่อหน้าคนทั้งจวนเชียวหรือ?

นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ!

หมัดใต้แขนเสื้อกำแน่น นับจากวันนี้เป็นต้นไป เขากับหลิวหว่านถือว่าฉีกหน้ากันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

"ท่านพี่ ในเมื่อบ่าวไม่ได้ทำผิด หากพวกเราที่เป็นนายไม่ยอมลดตัวลงบ้าง จะทำให้คนยอมจำนนจากใจได้อย่างไรเจ้าคะ"

ยามนั้นเอง จงโหย่วเยี่ยนที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นช้าๆ สายตายังจับจ้องสำรวจหลิวหว่านอยู่ครู่หนึ่ง

สตรีงามผิวพรรณดุจหยกน้ำแข็ง งดงามหมดจดและเฉิดฉายถึงเพียงนี้ กลับถูกจวนโหวรุมกีดกันรังแก

คนจวนโหวจิ่งอันช่างตาบอดกันหมดจริงๆ

หลิวหว่านเคยช่วยนางไว้ นางเองก็ไม่ได้มีความเป็นปฏิปักษ์ต่อหลิวหว่าน ถือเสียว่าช่วยพูดตอบแทนน้ำใจหลิวหว่านไปก็แล้วกัน

เซี่ยจิ้นชิวกัดฟันแน่น "ฮูหยินพูดถูก เมื่อครู่เป็นข้าที่ไม่ดีเอง หน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ชิ่งต้า…เจ้าอย่าได้ถือโทษข้าเลย"

ชิ่งต้ายืดอกผึ่งผายอย่างองอาจ

【ท่านแม่ คนในห้องนั่นคือหลี่ตัวตัว】

【เมื่อกี้เพิ่งเล่นจ้ำจี้กับท่านน้าสามอยู่ข้างในแน่ะ】

เซี่ยหว่านหว่านมองหลิวสือพลางหัวเราะคิกคัก ราวกับเพิ่งได้กินเผือกคำโตระดับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

หลิวสือมองเจ้าตัวเล็กด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ ในใจคิดว่าหากนางเป็นเด็กผู้ชายก็คงดี จะจับแขวนบนกำแพงแล้วเฆี่ยนสักยก ดูซิว่าจะยังกล้าหัวเราะเยาะท่านน้าของตัวเองอีกไหม

ชิ่งต้าเรียกหญิงรับใช้สูงวัยสองสามคนเข้าไป "ช่วย" สตรีข้างในออกมา หญิงสาวคนนั้นเอาผ้าห่มคลุมหน้าตัวเองไว้แน่นหนา

เสื้อผ้าบนกายดูเหมือนจะรีบร้อนสวมใส่ในยามคับขัน ทั้งหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยและยุ่งเหยิงไปหมด

ได้ยินเสียงร้องไห้กระซิก หลิวหว่านก็ขมวดคิ้ว "เหตุใดเสียงนี้ถึงคุ้นหูนัก เหมือนคนในจวนเราเลย!"

ทุกคนได้ยินต่างก็พากันคาดเดาว่าเป็นสาวใช้คนไหนที่คิดจะบินขึ้นกิ่งท้อกลายเป็นหงส์

หญิงรับใช้สูงวัยได้ยินเช่นนั้น โทสะก็พลุ่งพล่าน ปรี่เข้าไปกระชากผ้าห่มที่ปิดหน้านางออกทันที "ข้าอยากจะดูนักว่าสาวใช้เรือนไหนใจกล้าเทียมฟ้า ถึงได้บังอาจปีนขึ้นเตียงคุณชายสาม!"

หลี่ตัวตัวอุทานด้วยความตกใจ เบื้องหน้าพลันสว่างแจ้ง ภายใต้แสงจันทร์กระจ่างตา ฝูงชนดำพรืดต่างพากันล้อมนางไว้พลางชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์

กระทั่งเจ้านายหลายคนของจวนโหวก็ยังมองนางด้วยสีหน้าตกตะลึง

และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ นางเห็นเด็กหนุ่มข้างกายหลิวหว่าน… คนที่กำลังมองนางด้วยแววตาผิดหวังอย่างถึงที่สุด

เป็นหลิวสือ!

สีหน้าของนางอับอายและเคียดแค้นถึงขีดสุด ร้องไห้พลางละล่ำละลักแก้ตัว "ข้าบริสุทธิ์นะ! ข้าบริสุทธิ์จริงๆ เจ้าต้องเชื่อข้านะ!"

"เหตุใดถึงกลายเป็นคุณหนูตระกูลหลี่ไปได้เล่า!"

"ฮูหยินยังไม่ทันจะกลับมา นางก็ก่อเรื่องงามหน้าพรรค์นี้เสียแล้ว ตระกูลหลี่ช่างโชคร้ายจริงๆ ที่มีลูกหลานเช่นนี้"

"ฮูหยินอุตส่าห์ชุบเลี้ยงนางไว้ในจวนโหว ก็เพื่อจะหาคู่ครองดีๆ ในเมืองหลวงให้นางไม่ใช่หรือ คราวนี้คงไม่มีใครเอาแล้วล่ะ"

"ขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน ชายดีๆ มีไม่เลือก ดันคิดกินกันเองในจวนโหวเสียนี่"

"ไม่รู้ยังจะทนเอาหน้าไว้ได้อีกหรือ หากเป็นเมื่อสองสามปีก่อน คงถูกจับขังกรงหมูถ่วงน้ำไปแล้ว"

เสียงเย้ยหยันถากถางซัดสาดเข้ามาไม่ขาดสาย จนหลี่ตัวตัวแทบจะหายใจไม่ออก

พวกบ่าวไพร่จะนินทาอย่างไรนางหาได้ใส่ใจ สิ่งสำคัญที่สุดคือหลิวสือจะมองนางอย่างไรต่างหาก ต่อให้นางได้เป็นเพียงอนุภรรยาของหลิวสือก็ยังดี

นางเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ขอบตาร้อนผ่าวแดงก่ำ คลานเข่าเข้าไปตรงหน้าหลิวหว่าน

"พี่สะใภ้ ข้าบริสุทธิ์นะเจ้าคะ! ท่านต้องเชื่อข้า ข้ามีใจรักมั่นต่อหลิวสือมาตั้งแต่เด็ก จะไปลักลอบมีสัมพันธ์กับคุณชายสามได้อย่างไร ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"

เมื่อเห็นหลิวหว่านเพียงทอดถอนใจพลางส่ายหน้า นางจึงรีบหันไปมองหลิวสือ "หลิวสือ ข้าเคยช่วยเจ้าไว้โดยไม่ห่วงชื่อเสียงของตัวเอง เจ้าจะไม่เชื่อข้าเชียวหรือ"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก

นี่มันมีเรื่องฉาวอันใดซ่อนอยู่อีกเล่าเนี่ย?

คุณหนูตระกูลหลี่แอบมีใจให้คุณชายสามตระกูลหลิว? แถมยังเคยช่วยเขาไว้โดยไม่ห่วงชื่อเสียงตัวเองอีกงั้นหรือ?

คุณพระช่วย แล้วนางไปลักลอบมีอะไรกับคุณชายสามตระกูลเซี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

หัวใจของหลิวสือเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง เขาไม่อาจเชื่อมโยงหญิงสาวท่าทางน่าสงสารตรงหน้านี้ เข้ากับเสียงครวญครางร่านร้อนในห้องของเซี่ยจิ้นเจาได้เลยจริงๆ

ชื่อเสียงของเขาจะป่นปี้ก็ช่างปะไร แต่พี่สาวของเขาจะถูกดึงลงมาให้มัวหมองไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด!

"หลี่ตัวตัว แมวตัวนี้ข่วนข้าเพราะเหตุใด แล้วทำไมเจ้าถึงโผล่มาช่วยข้าได้ประจวบเหมาะนัก เรื่องเบื้องลึกเบื้องหลัง เจ้ากับคุณชายสามย่อมรู้แก่ใจดีที่สุด!"

"เจ้ากับคุณชายสามจะบริสุทธิ์หรือไม่ นั่นไม่เกี่ยวกับข้า แต่ข้าทนไม่ได้ที่เจ้าถูกจับชู้ได้คาหนังคาเขาต่อหน้าธารกำนัล แล้วยังจะมาร้องแรกแหกกระเชอให้ท่านพี่ของข้าช่วยทวงความเป็นธรรมให้อีก!"

"ท่านพี่ของข้าไม่รู้เรื่องที่เจ้าช่วยข้า และไม่รู้เรื่องระหว่างเจ้ากับคุณชายสามตระกูลเซี่ย เจ้าอย่าได้หวังจะลากท่านพี่ของข้าลงน้ำต่อหน้าทุกคน!"

พูดจบ เขาก็กัดฟันหยิบถุงหอมใบนั้นออกมา "เรื่องทั้งหมดนี้ข้าจะไม่เอาความ จากนี้ไปเจ้ากับข้าต่างคนต่างอยู่ ถือเสียว่าไม่เคยรู้จักกัน!"

ถุงหอมถูกโยนลงตรงหน้าหลี่ตัวตัว

หลิวสือหันหลังเดินจากไปทันที

ความรู้สึกที่เขามีต่อนาง อย่างมากก็แค่ความซาบซึ้งในบุญคุณ

ยามนี้ พอรู้ว่าบุญคุณนั้นแท้จริงแล้วถูกจัดฉากขึ้นมา ในใจเขาก็พลันโล่งอกไปมาก

บางทีอาจเป็นเหมือนที่ท่านพี่บอก เขาควรไปตามหาคนที่เข้าใจและรักอย่างแท้จริงเพื่อแต่งงานด้วย ไม่ใช่ปล่อยให้ความซาบซึ้งใจเล็กๆ น้อยๆ มาบีบบังคับให้ตัวเองต้องยอมจำนน!

หลี่ตัวตัวหน้าซีดเผือด ทรุดฮวบลงกับพื้น

หลิวสือรู้ความจริงหมดแล้ว

แล้วต่อไปนางจะทำอย่างไร? จะไปหาตระกูลที่ดีพร้อมเช่นนี้ได้จากที่ไหนอีก?

นางตวัดสายตาเคียดแค้นมองไปยังเซี่ยจิ้นเจาที่สลบไสลไม่ได้สติ ดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บใจ

【ท่านน้าทำดีมาก!】

【การแอบฟังใต้หน้าต่างครั้งนี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ】

【ยังดีที่ไม่ถูกลากเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องเล่นสนุกของพวกเขาน่ะนะ】

เซี่ยหว่านหว่านยกมือป้อมๆ หมายจะปรบมือ ทว่ากลับถูกหลิวหว่านที่สีหน้าดำคล้ำกดมือลงเสียก่อน

หลิวสือ!

เจ้าพานางไปแอบฟังเรื่องบัดสีอะไรมากันแน่?!

"คุณชายสี่ น้องสะใภ้สี่ พวกเจ้าสองคนเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยในจวน เรื่องนี้คงต้องมอบให้พวกเจ้าจัดการแล้วล่ะ ส่วนเจ้าแมวตัวนี้…"

【ท่านแม่ คนธรรมดาตีแมวตัวนี้ไม่ตายหรอก ให้หนูสั่งสอนมันเอง! แง่งๆ!】

【มันด่าหนู ด่าหยาบคายมากด้วย】

【เหมียวๆ เหมียวๆ มันด่าแบบนี้แหละ!】