บทที่ 56 อับอายขายหน้าสิ้นดี น้องสามถูกคนทั้งจวนเห็นจนล่อนจ้อน

“กรี๊ดดด!”

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังลั่นสนั่นห้อง

หลี่ตัวตัวแย่งผ้าห่มไปได้ก็รีบเอามาคลุมกายไว้แน่น ขดตัวสั่นเทิ้มอยู่ที่มุมห้อง

เซี่ยจิ้นเจาบาดเจ็บไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนลำบาก ผ้าห่มผืนเดียวก็ถูกหลี่ตัวตัวแย่งไปเสียแล้ว ลมหนาวเหน็บเสียดกระดูกพัดกรูเข้ามาทางประตู

ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขารู้สึกได้ว่ามีสายตานับไม่ถ้วนจากด้านนอกกำลังจับจ้องแผ่นหลังของตนอยู่

บัดซบเอ๊ย ช่างระทึกใจเกินไปแล้ว!

ฟันของเขากระทบกันกึกๆ ไม่กล้าหันหลังกลับไป ได้แต่ตวาดลั่นอย่างเกรี้ยวกราด “บะ…บังอาจ! ใครสั่งให้พวกเจ้าบุกเข้ามา!”

“ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!”

แม้แต่มือของเขาก็ยังสั่นเทา พลันนึกย้อนไปถึงความอับอายคราวก่อนที่ถูกชิ่งต้ากดลงกับพื้นแล้วทุบตีทั้งที่ร่างเปลือยเปล่า

ความหวาดกลัวยามถูกคนทั้งจวนมองจนล่อนจ้อน

ความรู้สึกเช่นนั้น มันชวนขวัญผวาเกินไปจริงๆ

ถึงขนาดทำให้เขาฝันร้ายติดต่อกันอยู่หลายคืน

ฝันว่าตนเองเที่ยวควานหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ไปทั่ว

หากมิใช่เพราะมีศักดิ์เป็นเจ้านายแห่งจวนโหวละก็ เขาคงอยากตายๆ ไปให้พ้นแล้ว

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนคือเจ้านาย เซี่ยจิ้นเจาก็ดึงความน่าเกรงขามในฐานะผู้เป็นนายออกมา เขายืดแผ่นหลังตรง ไพล่มือทั้งสองไว้ด้านหลัง

“พวกเจ้ารักตัวกลัวตายกันหรือไม่ ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”

ทว่า

ชิ่งต้ามีหรือจะหวาดกลัว

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเครื่องติด สายตาจับจ้องไปที่บั้นท้ายใหญ่ของเซี่ยจิ้นเจา พลันตะโกนลั่นขึ้นมา

“แมวป่า! แมวป่าอยู่ในห้องคุณชายสามจริงๆ ด้วย พวกเจ้าดูสิ ตรงก้นคุณชายสามมีแต่รอยแผลที่ถูกแมวป่าข่วนเต็มไปหมด!”

บรรดาชายฉกรรจ์ต่างพากันกรูเข้าไปจ้องมองบั้นท้ายของเซี่ยจิ้นเจาตาเป็นมัน

“จริงด้วย คุณชายสามไปโดนข่วนจนเละขนาดนั้นได้อย่างไร!”

“แม่เจ้า แค่เห็นก็เจ็บแทนแล้ว คุณชายสามทนไม่ร้องสักแอะได้อย่างไรกัน?”

“มันสาหัสมากเลยนะนั่น ถ้าเป็นพวกเราโดนคงอักเสบเน่าเฟะแน่ๆ เร็วเข้า รีบจับแมวตัวนั้นไว้!”

ยามนี้ความอับอายและความโกรธเกรี้ยวของเซี่ยจิ้นเจาพุ่งทะลุจุดสูงสุดไปแล้ว!

เขาแค่อยากจะถามว่า การมาจ้องสำรวจบั้นท้ายคนอื่นเช่นนี้ พวกเจ้ามีมารยาทกันบ้างหรือไม่!

“พวกเจ้าไสหัว…อื้อ…”

ไสหัวไป!

คำว่าไสหัวยังไม่ทันหลุดพ้นปาก เขาก็ถูกชิ่งต้าเอื้อมมือจากด้านหลังมาอุดปากไว้แน่น แล้วลากตัวเขาทั้งร่างออกไปข้างนอก

“จะปล่อยให้แมวป่าทำร้ายคุณชายสามอีกไม่ได้เด็ดขาด!” ปากก็ร้องตะโกนไป ส่วนมุมปากก็ฉีกยิ้มกว้างแทบจะถึงใบหู!

ส่วนด้านนอกประตู สวี่โหรวโหรว สองสามีภรรยาเซี่ยจิ้นชิวที่รีบร้อนบึ่งมาจากเรือนฉือซ่านถัง รวมถึงเจ้านายและบ่าวไพร่ทั่วทั้งจวนต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว!

ครั้นเห็นชิ่งต้าลากบุรุษร่างเปลือยล่อนจ้อนออกมา

เสียงหวีดร้องก็แผดสนั่นฉีกกระชากความมืดมิดในยามราตรี

คนทั้งจวนต่างยกมือปิดหน้าร้องลั่น!

บรรดาสตรีตกใจจนหน้าถอดสี ร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู นึกอยากควักลูกตาตนเองทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น!

ส่วนพวกผู้ชายเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทั้งอับอายทั้งเดือดดาล ต่างพากันเอามือปิดตาคนในครอบครัวที่เป็นสตรีและเด็กๆ ไว้พัลวัน

ให้ตายสิ บัดซบเอ๊ย!

ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องทำนองนี้ คุณชายสามมักจะปรากฏตัวด้วยท่วงท่าสุดโต่งสะเทือนปฐพีเช่นนี้เสมอ

ระเบิดเถิดเทิงจริงๆ!

สยองขวัญสั่นประสาทสิ้นดี!

สุดยอดไปเลย!

อ๊าก!

ภาพตรงหน้าช่างทำร้ายสายตายิ่งนัก ต่อให้สรรหาถ้อยคำที่เลิศเลอที่สุดในใต้หล้า ก็ยังไม่อาจบรรยายภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ได้หมด

ชิ่งต้าจับคนที่ถูกลากหมุนกลับทิศ บ่าวไพร่ทั้งจวนก็พลันแผดเสียงกรีดร้องระงมขึ้นมาอีกระลอก!

“ชะ…ช่างเป็นบุรุษที่ครบถ้วนสมบูรณ์แท้ๆ!”

“กรี๊ดดด!”

“ข้าเห็นอะไรเข้าไปเนี่ย!”

“ตาข้า ตาของข้า! เอ่อร์คัง เอ่อร์คัง เจ้าอยู่ที่ใด ข้ามองไม่เห็นแล้ว!”

“ข้า…ข้ามีมลทินแปดเปื้อนแล้ว!”

ถึงขั้นมีแม่นมที่ครองตัวเป็นโสดมาทั้งชีวิตหลุดปากอุทานอย่างตะลึงงัน “ข้า…ข้าได้เห็นบุรุษที่ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ที่ผ่านมาข้าใช้ชีวิตจืดชืดไร้รสชาติอันใดกันเนี่ย”

ชั่วพริบตา

ทั่วทั้งลานเรือนก็โกลาหลวุ่นวาย บรรยากาศชุลมุนคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

เบื้องหน้าของเซี่ยจิ้นเจาขาวโพลนไปหมด

พอลืมตาขึ้นมาเห็นศีรษะคนมืดฟ้ามัวดินกำลังจ้องมองตนอยู่ ความอับอายอันล้นพ้นก็ถาโถมเข้าใส่จนสมองชาหนึบ สายตาพร่ามัว คล้ายกับเห็นพวกบ่าวชายเหล่านั้นกำลังหัวเราะเยาะเย้ยตน

ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างแรง รีบยกมือขึ้นมาปกปิดไว้

จบสิ้นแล้ว!

คราวนี้พังพินาศหมดสิ้นแล้ว!

จะหนาวหรือไม่หนาวไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป เขารู้สึกว่าตนเองไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว

ลาก่อน โลกอันงดงาม!

แล้วเขาก็หมดสติล้มพับไป

เซี่ยจิ้นชิวเอามือปิดจมูกด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ ทนดูไม่ได้จริงๆ แต่เห็นแก่ที่พี่สามเคยออกอุบายช่วยเหลือตนไว้

เขายังคงสั่งให้คนไปหยิบเสื้อคลุมมาคลุมร่างของเซี่ยจิ้นเจาไว้

จงโหย่วเยี่ยนถูกภาพเหตุการณ์นี้จู่โจมจนวิญญาณแทบหลุดลอย ไม่อาจดึงสติตนเองกลับมาได้อยู่นานสองนาน

ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นบุรุษอย่างหมดเปลือกเช่นนี้

มันพลิกคว่ำโลกทัศน์ของนางไปจนหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม

สิ่งที่นางและคนอื่นๆ ต่างใคร่รู้ก็คือ เกิดเรื่องอันใดขึ้นข้างในนั้นกันแน่

ยามนี้

คนจากเรือนของหลิวหว่านเพิ่งจะมาถึงช้ากว่าใคร เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนี

“ชิ่งต้า นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” หลิวหว่านเอ่ยถาม

ชิ่งต้าเดินมาเบื้องหน้าทุกคน “เรียนนายหญิงใหญ่ คุณชายสี่ นายหญิงสี่ เรื่องราวเป็นเช่นนี้ขอรับ เมื่อหลายวันก่อนคุณชายสามตระกูลหลิวมาเยือนที่จวน ถูกแมวป่าตัวหนึ่งข่วนจนเกือบจะติดเชื้อโรคระบาดถึงแก่ชีวิต”

“บัดนี้แมวป่าตัวนั้นปรากฏตัวขึ้นมาอีก หากไม่จับตัวไว้ ย่อมต้องทำร้ายบรรดาเจ้านายและพวกเราทุกคนเป็นแน่ขอรับ ด้วยเหตุนี้ บ่าวจึงนำคนออกตามล่าแมวป่า ไล่ตามมาตลอดทางจนกระทั่งมาถึงเรือนของคุณชายสาม!”

“พอบ่าวก้าวพ้นประตูเข้าไปดู แหม! คุณชายสามกำลังต่อสู้พัวพันกับแมวป่าอย่างดุเดือดจนฟ้าดินมืดมัว ไม่รู้เหนือรู้ใต้เลยขอรับ เมื่อครู่พวกท่านก็เห็นแล้ว ร่างกายของคุณชายสามมีแต่รอยข่วนเต็มไปหมด เห็นทีคงเจ็บหนักไม่เบา”

“เพื่อช่วยคุณชายสาม บ่าวจึงยอมเสี่ยงตายอย่างกล้าหาญ ดึงตัวคุณชายสามออกมาได้ขอรับ ด้านในยังมีสตรีอยู่อีกคน คาดว่าคงเป็นคู่รักของคุณชายสาม ก่อนที่แมวป่าจะบุกเข้าไป เสื้อผ้าของทั้งสองคนก็หลุดลุ่ยเกลื่อนพื้นอยู่แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะถูกแมวป่าพังเรื่องดีๆ เข้า น่าเสียดายจริงๆ ขอรับ”

พูดจบ ชิ่งต้ายังแสร้งทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

เมื่อทุกคนเห็นคุณชายสามในสภาพล่อนจ้อนเช่นนั้น ย่อมจินตนาการออกทันทีว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่

แม่นางที่อยู่ข้างในก็ช่างไร้ยางอาย สิ้นคิดถึงขั้นลักลอบได้เสียกับคุณชายสามโดยไร้แม่สื่อสู่ขอ

คราวนี้ก่อเรื่องงามหน้าขึ้นมาได้ รักษาชีวิตรอดไว้ได้ก็บุญท่วมหัวแล้ว

ใบหน้าของเซี่ยจิ้นชิวดำคล้ำ เขาหันไปมองหลิวหว่าน “พี่สะใภ้ ท่านคิดว่าคำพูดของชิ่งต้าน่าเชื่อถือหรือ”

น้ำเสียงเชือดเฉือนนั้นแฝงความหมายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเอ่ยซ้ำ

เขารู้ว่าเป็นฝีมือนาง

และนางก็รู้ว่าเขารู้ว่าเป็นฝีมือนาง

เพียงแต่เซี่ยจิ้นชิวไม่เข้าใจว่านางจะจัดฉากเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อสิ่งใดกัน

สำหรับหลิวหว่าน เดิมทีเรื่องนี้ก็ปิดบังเซี่ยจิ้นชิวไม่ได้อยู่แล้ว และนางก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเขาแต่แรก ถึงได้ส่งวั่งเซี่ยไปแจ้งข่าว

“เชื่อได้สามส่วน ที่เหลืออีกเจ็ดส่วน…คงต้องรอจับแมวป่าตัวนั้นให้ได้เสียก่อนค่อยว่ากัน”

เซี่ยจิ้นชิวรู้ที่มาที่ไปของแมวป่าตัวนั้นดี แต่เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบ

แมวลายเสือตัวนั้นเกือบจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว อย่าว่าแต่บ่าวไพร่พวกนี้เลย แม้แต่มหาเถระผู้บรรลุธรรมอย่างไต้ซือหยวนทงที่นำทัพพระสงฆ์ทั้งวัดออกไล่จับ ก็ยังคว้าน้ำเหลว

แมวตัวนั้นอาศัยอยู่ที่วัดจินซานมาเนิ่นนาน ความปราดเปรียวและชั้นเชิงการหลบหลีกของมัน เซี่ยจิ้นชิวเคยประจักษ์แก่สายตาตนเองมาแล้ว

เขาจึงไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าพวกไร้ประโยชน์ในจวนโหวจะจับมันได้

“ผู้ดูแล บรรดาเจ้านายขอรับ แมวป่ากระโดดหนีออกทางหน้าต่างไปแล้วขอรับ! ฝีเท้าเร็วมาก! เกรงว่าจะเป็นแมวปีศาจแล้วกระมัง!” บ่าวชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน

ในกลุ่มพวกเขามีคนที่พอมีวิทยายุทธ์วิ่งตามไป แต่ก็ยังตามไม่ทันอยู่ดี

เซี่ยจิ้นชิวหัวเราะเยาะ “จะมีแมวป่าที่ไหนกัน ชัดเจนว่าชิ่งต้าใช้เรื่องส่วนตัวมาแก้แค้น พากลุ่มคนหาข้ออ้างมาทำลายเรื่องดีๆ ของพี่สาม เพื่อให้พี่สามต้องอับอายขายหน้าก็เท่านั้น ข้าก็คิดอยู่ว่าบ่าวอย่างชิ่งต้าจะไปมีปัญญาเช่นนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่ามีพี่สะใภ้คอยหนุนหลัง”

หลิวหว่านยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้เอ่ยตอบแม้แต่คำเดียว

เซี่ยจิ้นชิวมองนางด้วยสายตาเย็นชา คล้ายมองทะลุว่านางกำลังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “ยังจะปากแข็งอีก ข้าละอยากรู้นักว่าพวกเจ้าจะจับแมวตัวนั้นได้หรือไม่!”

เหอะ เพิ่งจะเคยเห็นหลิวหว่านเสียอาการจนลนลานเป็นครั้งแรก

เขายิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ เพราะเขามั่นใจในตัวแมวของมารดาเอกตัวนั้นเหลือเกิน

เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าในโลกนี้จะมีใครจับแมวตัวนั้นได้!

หากมีจริงล่ะก็ เขายินดีคุกเข่าลงกราบเรียกมันว่าท่านปู่เลยเอ้า!

และในตอนนั้นเอง

“เหมียว~”

เสียงแมวร้องอย่างโหยหวนระคนเศร้าสร้อยดังแว่วมาจากที่ไกลๆ พร้อมกับเสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วที่เร่งเร้าอย่างหมดความอดทน

“ดะ…เดินเร็วๆ ซี่…”