บทที่ 55 คนทั้งจวนแห่มากินเผือกคำโตของอาสาม

เซี่ยหว่านหว่านเอี้ยวศีรษะกลมป้อมไปมองทันที จึงได้พบว่าเป็นท่านน้าเล็กของตน

หลิวสือย่อตัวลง หยิบจุกนมปลอมยัดใส่ปากนาง แล้วหิ้วตัวนางย่องเข้าไปข้างในเงียบๆ

ไม่นานนัก

ก็แลเห็นห้องห้องหนึ่งจุดไฟสว่างไสว ข้างในมีเสียงโอดครวญและก่นด่าของบุรุษแว่วออกมา

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าหนึ่งเดือนมานี้ข้าใช้ชีวิตรอดมาได้อย่างไร!"

"เจ้าฉินเหยียนนั่น เป็นถึงคุณชายตระกูลขุนนางแท้ๆ กลับถ่อมาทุบตีข้าในคุกด้วยตัวเอง ตีเสียจนเนื้อตัวข้ามีแต่รอยแส้ก็ช่างเถอะ"

"มันยังจับข้าแก้ผ้าล่อนจ้อนแล้วฟาดก้นข้าอีก…"

"ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยพบเจอความอัปยศอดสูเช่นนี้มาก่อนเลย!"

"พอย่ำรุ่งทีไร ข้าก็โดนลากตัวขึ้นมาซ้อมรอบหนึ่ง กินข้าวเที่ยงเสร็จก็โดนซ้อมต่อ คุกห้องตรงข้ามก็ขังบิดาของสวี่โหรวโหรวเอาไว้ ไอ้เฒ่าใกล้ตายคนนั้นเอาแต่นั่งถ่ายอยู่ตรงนั้น เหม็นจะตายชัก"

"ส่วนห้องข้างๆ ก็ขังหลงจู๊ที่เป็นสายส่งข่าวให้ข้าในเมืองหลวง ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าโง่สวี่โปคนเดียวแท้ๆ"

"พอนึกถึงคราวก่อนที่โดนชิ่งต้ากดลงกับพื้นแล้วซ้อมทั้งที่ร่างเปลือยเปล่า…"

เขาก็รู้สึกทั้งขนลุกซู่ทั้งอับอายขายหน้า พวกคนในคุกหลวงคิดวิธีบัดซบพรรค์นี้ออกมาได้อย่างไรกัน!

"ซี๊ดดด… เจ้าช่วยเบามือหน่อยได้หรือไม่!"

เซี่ยจิ้นเจาหันไปเอ่ยกับหลี่ตัวตัวด้วยความหงุดหงิด

ยามนี้หลี่ตัวตัวกำลังทายาที่ก้นให้เขา พอได้ยินเช่นนั้นก็รีบขออภัยยกใหญ่ "ขออภัยเจ้าค่ะ ขออภัย ข้าจะเบามือลงอีกนะเจ้าคะ"

"เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่" เซี่ยจิ้นเจาเห็นนางใจลอย

หลี่ตัวตัวขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยอึกอัก "ข้าเป็นห่วงท่านป้าเจ้าค่ะ ไฉนหลิวสือกลับมาแล้ว แต่ท่านป้าของข้ากับคนอื่นๆ ยังไม่กลับมาเสียที"

"ข้าว่าเจ้ากำลังคิดถึงหลิวสืออยู่มากกว่ากระมัง ทำไมรึ เขากลับมาตั้งนานปานนี้ ไม่เคยติดต่อหาเจ้าเลยหรืออย่างไร"

เซี่ยจิ้นเจาสะบัดตลับยาในมือนางทิ้ง แล้วคว้าเสื้อผ้ามาคลุมร่างไว้ทันที

"มะ…ไม่ใช่นะเจ้าคะ ในใจของตัวตัวมีเพียงคุณชายสามเท่านั้น ต่อให้ตัวตัวต้องแต่งให้ผู้อื่น ทว่าหัวใจก็ยังเป็นของคุณชายสามตลอดไปเจ้าค่ะ"

หลี่ตัวตัวรีบเอ่ยแก้ตัว

อันที่จริง ฐานะความเป็นอยู่ของหลิวสือดีกว่าเซี่ยจิ้นเจามากนัก อีกทั้งยังเป็นคนซื่อ

เพียงแต่เรื่องแมวข่วนหลิวสือในคราวนั้น ได้คุณชายสามคอยช่วยเหลือวางแผนให้

หากไม่ใช่เพราะคุณชายสาม นางคงไม่มีโอกาสได้ปีนป่ายขึ้นไปเกี่ยวดองกับตระกูลสูงศักดิ์มั่งคั่งอย่างตระกูลหลิวได้เลย

"เจ้าจงวางใจเถิด ในเมื่อข้าช่วยเจ้าแล้ว ย่อมไม่ขัดขวางการแต่งงานของเจ้าแน่ ทว่าหลังจากแต่งงานไปแล้ว เจ้าต้องคอยคิดถึงข้าด้วยเล่า ข้ายังไม่เคยลิ้มลองรสชาติของภรรยาผู้อื่นมาก่อนเลย หึๆ"

"หากเจ้าคิดจะใช้การแต่งงานมาสลัดข้าทิ้ง ข้าจะบอกเรื่องที่เราสองคนร่วมมือกันปล่อยแมวไปข่วนเขาให้เขารู้ เจ้าคิดว่าเขาจะยังชมชอบหญิงแพศยามากเล่ห์เพทุบายเช่นเจ้าอยู่อีกหรือไม่"

"คืนนี้ตามใจข้าเสียดีๆ"

เงาร่างหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กนอกประตูพลันชะงักแข็งค้าง

หลิวสือเอามือปิดปาก ตัวสั่นงันงก ฟันกระทบกันกึกๆ

ที่แท้… ที่แท้สิ่งที่หลานสาวตัวน้อยคิดในใจล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!

เขาก้มหน้าลงมอง ก็เห็นหลานสาวตัวป้อมกำลังพยายามยืดตัวขึ้น บั้นท้ายกลมดิกกระดกขึ้นน้อยๆ แนบหูกับบานประตูแอบฟังอย่างออกรสออกชาติ

【โอ้โห คุณอาสามโรคจิตคนนี้ ดันจิตยิ่งกว่าตัวแม่อย่างหนูเสียอีก!】

【ยัยหลี่ตัวตัวนี่ก็ไม่ใช่คนดีอะไรเลย ตอนนี้ก็แอบเล่นชู้กับคุณอาสามอยู่แท้ๆ ยังจะคิดไปถึงตอนแต่งงานกับน้าเล็กอีก กะว่าจะคอยปั่นหัวน้าเล็ก แล้วพาผู้ชายมานอนด้วยกันให้น้าเล็กดูงั้นสิ…】

【น้าเล็กช่างเป็นผู้ชายที่น่าสงสารจริงๆ โชคดีนะเนี่ยที่หมวกเขียวใบนี้เพิ่งเริ่มงอก ถ้าขืนไม่รีบเด็ดทิ้ง มีหวังน้าเล็กได้โดนสวมเขาจนอกแตกตายแน่ๆ】

ขณะที่คิดในใจ นางก็เงยหน้าขึ้นมองน้าเล็กด้วยสายตาเวทนาจับใจ

เฮ้อ

ผู้ชายอะไรจะโดนสวมเขาจนหัวเขียวได้ขนาดนี้!

นางแอบดัดเสียงล้อเลียนหลิวสือในใจ

【พี่หญิงขอรับ… นางเป็นคนดีจริงๆ นะขอรับ… ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของนางเหลือเกินนน~】

หลิวสือหน้าเขียวคล้ำจนดูไม่ได้แล้ว

พลันได้ยินเสียงหวีดร้องแผ่วเบาของหญิงสาวลอดออกมาจากข้างในอีก

"คุณ… คุณชายสาม!"

"คุณ… คุณชายสาม!"

หลิวสือคิดว่าข้างในเกิดเรื่องอันใดขึ้น กำลังจะเคาะประตูถามไถ่

แต่กลับได้ยินเซี่ยจิ้นเจาเอ่ยว่า "อ้าปาก! ตอนนี้ข้าขยับตัวตามใจไม่ได้ เจ้าปรนนิบัติข้าให้ดี"

"อื้อ… อื้อๆ …"

"หลิวสือรู้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นหญิงแพศยาเพียงนี้? วันหน้าพวกเรามาทำเช่นนี้ให้เขาดู ดีหรือไม่?"

"ฮือๆ …"

จากนั้นก็มีคำพูดระคายหูชวนสะอิดสะเอียนดังแว่วออกมาอีกเป็นระลอก

หลิวสือโกรธจนตัวสั่นเทา กำหมัดแน่น โทสะพุ่งแตะขีดสุดจนไม่อาจทนได้อีกต่อไป ใบหน้าเขียวคล้ำไปหมด

หากมิใช่เพราะยังคำนึงว่ามีเด็กเล็กอยู่ตรงนี้ เขาคงพุ่งเข้าไปซ้อมชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้จนน่วมไปนานแล้ว

【เอ๊ะ? พวกเขาไม่ได้กำลังตีกันอยู่หรอกเหรอ?】

【น้าเล็กผู้น่าสงสารของหนู กลายเป็นส่วนหนึ่งในเพลย์ของพวกเขาซะงั้น!】

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายและต้องการปกป้องทารกน้อยจากเสียงอื้อฉาวอันไม่น่าฟังด้านใน พี่ชายจึงรีบเอื้อมมือไปปิดหูเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้แน่นแล้วถอยร่นออกมา พลางอกสั่นขวัญแขวนว่าหากน้องสาวล่วงรู้ว่าพวกตนมาเจอเข้ากับสิ่งใด นางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

ขณะเดียวกัน ข่าวลือเรื่องความวุ่นวายที่เรือนของคุณชายสามก็ถูกบ่าวไพร่ป่าวร้องกระจายไปทั่วทั้งจวนอย่างรวดเร็ว จนล่วงรู้ไปถึงหูของเหล่าผู้อาวุโส บรรดาอนุภรรยา ตลอดจนเรือนของคุณชายสี่ที่เพิ่งแต่งงานใหม่

เมื่อได้กลิ่นเผือกเผ็ดร้อนสะเทือนเรือนเช่นนี้ มีหรือที่สะใภ้สี่จะยอมพลาด นางรีบเร่งฝีเท้าไปร่วมมุงดูเรื่องสนุกทันควัน ปล่อยให้สามีผู้มีรอยฟกช้ำดำเขียวเดินกะปลกกะเปลี้ยไล่กวดตามหลังมา

เหล่าข้าทาสบริวารอาศัยจังหวะชุลมุน บุกทะลวงเข้าไปในเรือนโดยอ้างว่ามาช่วยขับไล่แมวป่าที่บุกรุกเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเจ้านาย ก่อนจะถีบประตูห้องเปิดอ้าออกอย่างแรง ประจวบเหมาะกับตอนที่คู่รักลับๆ กำลังตื่นตระหนกตกใจจนลนลานควานหาสิ่งของมาปิดบังร่างกายกันจ้าละหวั่น