บทที่ 54 แอบย่องเข้าไปในเรือนของอาสามกับน้าเล็ก

เซี่ยหว่านหว่านพลันนึกขึ้นได้ว่า นักเขียนน่าจะเคยเขียนตอนพิเศษของท่านแม่กับท่านอาตัวร้ายไว้ เสียดายที่ตอนนั้นนางยังอ่านไม่จบ

เฮ้อ

มือของหลิวหว่านชะงักไปเล็กน้อย ประกายในดวงตาถูกซ่อนไว้อย่างลึกซึ้ง หากเซี่ยไหวซานเก่งกาจถึงเพียงนั้นจริง เช่นนั้นนางคงต้องรีบหาทางไปจากที่นี่ให้เร็วขึ้นแล้ว

มีเพียงต้องอยู่ให้ไกลจากแดนแห่งความวุ่นวายนี้เท่านั้น หว่านหว่านของนางถึงจะปลอดภัยไร้กังวล

นางหยิบเนื้อน่องย่างขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วเอ่ยถามเจ้าตัวเล็ก "เจ้ายังอยากกินอีกหรือไม่"

เซี่ยหว่านหว่านรู้สึกรันทดใจยิ่งนัก

ท่านแม่กำลังทำอะไรกันเนี่ย

เอาน่องไก่มาล่อตาล่อใจกันแบบนี้ หนูจะไปปฏิเสธลงได้ยังไงเล่า

"กิน… กิน… น่อง"

นางยื่นมือไปรับมาอย่างเบิกบานใจ น่องไก่นั้นใหญ่กว่าใบหน้าของนางเสียอีก เด็กหญิงยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นโค้งแล้วเริ่มแทะกินทันที

ช่างเถอะ ยังไงหนูก็จะปกป้องท่านแม่เอง จะไปกลัวพระเอกทำไมกัน

แหะๆ

หลิวหว่านเรียกพั่นชุนให้กลับไปที่ห้องด้วยกัน "แม่นมที่สับเปลี่ยนตัวหว่านหว่านไปในตอนที่ข้าคลอด ฮูหยินผู้เฒ่าเอาตัวไปไว้ที่ใดแล้ว"

พั่นชุนเลิกคิ้วขึ้นอย่างรู้ความ

"บ่าวนึกว่าฮูหยินจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วเสียอีกเจ้าค่ะ แม่นมผู้นั้นเกือบจะถูกซื่อจื่อฆ่าปิดปาก แต่บ่าวแอบช่วยชีวิตนางเอาไว้ได้ทัน…"

หลิวหว่านพยักหน้า ก่อนจะเขียนจดหมายฉบับหนึ่งส่งให้นาง "นำไปให้น้องชายข้า บอกว่าอีกไม่กี่วันคุณชายสี่จะแต่งภรรยาเข้าเรือน ให้หาทางปล่อยตัวคุณชายสามในคุกกลับมาเสีย และบอกให้เขามาที่นี่ด้วย"

"เจ้าค่ะ" พั่นชุนรับจดหมาย แม้แต่เนื้อย่างก็ยังไม่ได้แตะ แล้วจึงขอตัวถอยออกไป

หลิวหว่านเดินกลับมาที่เพิงเพื่อเล่นกับหว่านหว่านต่อ

กำหนดวันมงคลของคุณชายสี่มาถึงอย่างรวดเร็ว

เซี่ยจิ้นชิวจัดขบวนไปรับเจ้าสาวที่ตระกูลจงอย่างเอิกเกริก ขากลับก็ราบรื่นไร้อุปสรรคใดๆ

สินเดิมของจงโหย่วเยี่ยนมีมากมายยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก จนเรือนของเซี่ยจิ้นชิวแทบจะไม่มีที่วาง

ทุกคนในจวนโหวต่างยิ้มแย้มจนหุบปากไม่ลง

ในยามกราบไหว้ฟ้าดิน เด็กๆ สองสามคนกำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว คนในจวนโหวพากันหัวเราะร่า มีเพียงคนที่มาจากตระกูลจงเท่านั้นที่สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

เวลานี้นายหญิงใหญ่ของจวนโหวและซื่อจื่อยังไม่กลับมา ฮูหยินผู้เฒ่าก็ป่วยหนักจนลุกจากเตียงไม่ได้ ผู้เดียวในบ้านที่สามารถออกหน้าควบคุมดูแลงานใหญ่ได้จึงมีเพียงหลิวหว่าน

ครานี้หลิวหว่านไม่ได้ปฏิเสธ นางรับการกราบไหว้จากคู่บ่าวสาวเซี่ยจิ้นชิว

วันที่แสนครึกครื้นผ่านพ้นไปในที่สุด

หลิวสือเดินเข้ามาในเวลานี้ เด็กหนุ่มยิ้มแย้มอย่างมีความสุข "พี่หญิง เรื่องที่ท่านสั่งให้ข้าไปทำ ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ ส่วนเรื่อง… ถุงผ้านั่น…"

คงไม่ต้องคืนให้นางแล้วกระมัง

ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะไม่ได้อยากแต่งงานขนาดนั้นแล้ว

หลิวหว่านบอกให้เขานั่งลง "ไม่ต้องรีบร้อน ข้าส่งคนไปตามหาแมวตัวที่ข่วนเจ้าแล้ว พอมันถูกจับกลับมา เจ้าค่อยเป็นคนจัดการมัน"

หลิวสือพยักหน้า ไม่นึกเลยว่าพี่หญิงจะเจ้าคิดเจ้าแค้นเหมือนกับเขา

เขารู้สึกอบอุ่นในใจ และยังรู้สึกว่าพี่หญิงช่างน่าเอ็นดูนักที่ยอมถือสากับแมวตัวเดียว

เซี่ยหว่านหว่านเกาะม้านั่งพยุงตัวลุกขึ้นยืน เดินเตาะแตะไปได้สองก้าว พอทรงตัวไม่อยู่ก็ล้มเผละลงแทบเท้าของท่านน้า

นางอ้าปากเล็กๆ ที่เพิ่งมีฟันงอกออกมาสองซี่ส่งเสียงหัวเราะแหะๆ พลางเกาะขาน้าชายหมายจะยืนขึ้นอีกครั้ง

หลิวสือใช้มือข้างเดียวยกร่างนางขึ้นมา ช่วยให้นางยืนตรง

ขาของเซี่ยหว่านหว่านสั่นพั่บๆ นางมองท่านน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจยิ่ง

【คนนิสัยไม่ดี น้าเป็นคนใจร้าย เก้าอี้สักตัวก็ไม่ยอมหยิบให้หนู】

รอบกายไม่มีอะไรให้เกาะเลย อยู่ไกลจากนางเหลือเกิน นางจึงได้แต่ถือแท่งกัดฟัน ยืนสั่นงันงกอยู่กลางที่ว่างเช่นนี้

ใบหน้าเต็มไปด้วยความน่าสงสารไร้ที่พึ่ง

"พี่หญิง ท่านเรียกข้ามาเพื่อคุยเรื่องการแต่งงานของข้าใช่หรือไม่ขอรับ"

เขากำลังลังเลว่าจะบอกการตัดสินใจของตนให้พี่หญิงรู้ดีหรือไม่ เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่เขาบอกว่าหลี่ตัวตัวดีอย่างนั้นอย่างนี้ เขาตื่นเต้นจนแทบจะหงายหลังตกเก้าอี้

จู่ๆ ตอนนี้กลับบอกว่าไม่อยากแต่งแล้ว มันจะดูแปลกประหลาดเกินไปหรือไม่

เขาคงไม่อาจบอกพี่หญิงได้ว่าตนได้ยินเสียงในใจของหว่านหว่าน และเป็นหว่านหว่านที่ไม่ให้เขาแต่งงานกระมัง

พูดออกไปจะมีคนเชื่อหรือ

"ก็ทำนองนั้น ใกล้จะได้เวลาอาหารค่ำแล้ว เจ้ากินเสร็จแล้วพวกเราค่อยไปคุยกับคุณหนูหลี่กัน"

หลิวหว่านเหลือบมองท้องฟ้าด้านนอก คุณชายสามกลับมาได้หลายวันแล้ว ทว่าก็แค่ได้รับบาดแผลภายนอกเล็กน้อย ช่วงสองสามวันนี้คงพักฟื้นจนดีขึ้นมากแล้ว

ในวันมงคลของน้องชาย เขาจะดื่มเพิ่มอีกสองจอกก็ย่อมเป็นเรื่องสมควร

หลิวสืออ้าปากจะพูด ทว่ากลับถูกหลิวหว่านเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน "ข้ารู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใด พี่หญิงไม่มีทางทำร้ายเจ้าหรอก"

หลิวสือจึงได้แต่ยอมล้มเลิกไป

【งื้อๆ ท่านแม่ไม่มองดูทารกน้อยของท่านหน่อยเหรอ】

【ทารกน้อยของท่านแม่จะยืนไม่ไหวแล้วนะ ฮือๆ】

เมื่อได้ยินเสียงในใจ หลิวหว่านจึงเดินเข้าไปอุ้มเจ้าตัวเล็กที่ไร้ที่พึ่งขึ้นมา

เซี่ยหว่านหว่านอ้าปากส่งเสียงอ้อแอ้ ต่อว่าด้วยน้ำเสียงเด็กเล็กแง้วๆ "ท่าน… น้า… คนนิสัยไม่ดี"

ผู้ใหญ่ทั้งสองต่างพากันหัวเราะ

หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จ

สาวใช้ก็เข้ามาเรียนรายงานว่า เจอแมวตัวนั้นแล้ว มันวิ่งมุ่งหน้าไปยังเรือนของคุณชายสาม

หลิวหว่านจึงกล่าว "เพื่อป้องกันไม่ให้แมวตัวนั้นไปข่วนคนอื่นอีก ให้ชิ่งต้าพากำลังคนไปจับมันมา เจ้าไปตามเขามาพบข้า ข้าจะสั่งการด้วยตนเอง"

"เจ้าค่ะ" สาวใช้ล่าถอยออกไป

【อ้าว เจ้าแมวตัวนั้นเป็นพี่ชายของเมียน้อยจับมาให้หลี่ซื่อเลี้ยงนี่นา มันฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง หลี่ซื่อเลยประคบประหงมรักใคร่ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า】

【หากท่านแม่ส่งคนไปจับ มีหวังโดนหลี่ซื่อโวยวายใส่แน่】

【อีกอย่างแมวตัวนั้นไม่ใช่คนธรรมดาจะจับได้เสียที่ไหน มันเป็นแมวปีศาจที่เกือบจะบำเพ็ญตบะจนสำเร็จแล้วเชียวนะ แม้แต่หลวงจีนเฒ่าแห่งวัดจินซานยังจับมันไม่ได้เลย】

ทว่าในชาตินี้เจ้าแมวตัวนั้นมีเคราะห์ใหญ่รออยู่ หากเผชิญเข้า ชาตินี้มันก็คงไม่มีวันบำเพ็ญเป็นปีศาจได้อีกต่อไป

เซี่ยหว่านหว่านคิดในใจ ถ้าปล่อยให้หนูไปจับก็คงดี

รับรองว่าหนูจะคลานเร็วยิ่งกว่าแมวเสียอีก

【ถ้าท่านน้าพาหนูไปด้วยนะ หนูจะจับเจ้าแมวเหม็นตัวนั้นมาสั่งสอนให้เข็ดเลยคอยดู】

หลิวสือได้ยินเช่นนั้น หนังตาก็กระตุกถี่ๆ

ทารกน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ จะไปจับเจ้าแมวลายสลิดพุงโตนั่นได้หรือ

ครู่ต่อมา ชิ่งต้าก็มาถึง หลิวหว่านตั้งใจเดินจากข้างในห้องออกมาพูดคุยกับเขาที่ลานเรือน

ชิ่งต้าสารภาพความจริงกับหลิวหว่านเรื่องที่ตนลงมือทำสิ่งเหล่านั้นกับเซี่ยจิ้นเจา

พร้อมทั้งรายงานสถานการณ์บางอย่างภายในจวนด้วย

หลิวสือไม่มีแก่ใจจะฟังเรื่องพวกนี้ จึงหาข้ออ้างขอตัวไปปลดทุกข์

แท้จริงแล้วเขาก็อยากอาศัยความมืดแอบย่องเข้าไปในเรือนของคุณชายสาม เพื่อดูว่าสิ่งที่เจ้าตัวน้อยพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่

ทว่าคิดก็ส่วนคิด เขาย่อมรู้ดีว่าทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม

แต่ครั้นเดินออกมาจากสุขา เขาก็เห็นเซี่ยหว่านหว่านอาศัยจังหวะที่หลิวหว่านกำลังคุยธุระกับชิ่งต้า แอบคลานต้วมเตี้ยมออกมาข้างนอก

คลานได้เร็วยิ่งนักจริงๆ ด้วย

เร็วยิ่งกว่าหนูขุดรู เร็วยิ่งกว่าแมวเปรียวเสียอีก

ตัวนางก็ใหญ่กว่าหนูแค่นิดเดียวแท้ๆ (หมายถึงหนูทางใต้น่ะนะ)

ในหัวของหลิวสือผุดความคิดประหลาดขึ้นมา เจ้าตัวน้อยนี้รอบรู้ไปเสียทุกเรื่อง เช่นนั้นหากเขาพานางไปเที่ยวเล่นดูสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรกระมัง

เซี่ยหว่านหว่านกำลังดูดจุกนมปลอมอยู่ พลันสบสายตากับท่านน้าเข้า นางจึงลนลานจนรีบลุกขึ้นยืนทันที

มือน้อยยกขึ้นแตะปาก "ชู่… หวู…"

"หวู… จาพาท่าน… ปาย…"

ว่าแล้ว ก้นน้อยๆ ที่ห่อผ้าอ้อมไว้ก็ส่ายดุ๊กดิ๊ก แล้วลับหายไปตรงสุดปลายระเบียงทางเดิน

หลิวสือรีบสาวเท้าตามไปทันที

บนกำแพงเรือนของคุณชายสาม มีช่องเปิดขนาดเท่าช่องลอดของแมวอยู่รูหนึ่ง เจ้าตัวน้อยมุดพรวดเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย

นางหันขวับกลับมามองด้านหลังอย่างงุนงง จนจุกนมปลอมในปากกระเด็นหลุด ต้องเอื้อมมือไปเก็บกลับมาคาบไว้เอง

อ้าว?

ท่านน้าล่ะ

เหตุใดท่านน้าไม่เข้ามา

ช่องนี้ออกจะกว้างแท้ๆ เชียว

หลิวสือยืนอยู่นอกกำแพง ก้มมองช่องเปิดที่เล็กกว่าศีรษะของตนแล้วตกอยู่ในความเงียบงัน

สุดท้าย เขาจึงตัดสินใจใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงไป

สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านข้างหูเซี่ยหว่านหว่าน

เซี่ยหว่านหว่าน: อ๊ะแย่แล้ว! มีคนจับได้แล้วเหรอเนี่ย!