บทที่ 53 แผนการชั่ววางยาท่านแม่

ยามค่ำ

แม่นมหรงจากห้องครัวยกยาบำรุงเข้ามา หลิวหว่านเหลือบมองนางแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเรียบๆ "เจ้าอยู่รับใช้ข้ามากี่ปีแล้ว?"

แม่นมหรงก้มหน้าลง "นับแต่นายหญิงใหญ่แต่งเข้าจวนมา บ่าวก็คอยต้มยาให้นายหญิงใหญ่มาโดยตลอดเจ้าค่ะ"

สายตาของหลิวหว่านคล้ายจะมองทะลุแม่นมหรง หลายปีมานี้ นางตบรางวัลเป็นเงินให้แม่นมผู้นี้ไม่ใช่น้อย ซ้ำยังช่วยจัดแจงหางานดีๆ ให้บุตรชายสติไม่สมประกอบของนางอีกด้วย

ทว่าบัดนี้ แม่นมหรงผู้นี้กลับยกยาต้มที่ถูกคุณชายสี่สับเปลี่ยนมาให้นางดื่มปีแล้วปีเล่า

ยามนั้นนางเคยคิดว่าคุณหนูตระกูลจงเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ ไม่คู่ควรกับคุณชายสี่

แต่มาบัดนี้กลับรู้สึกว่า คนอย่างเซี่ยจิ้นชิวต่างหากที่ไม่มีสิ่งใดคู่ควรกับแม่นางตระกูลจงผู้กล้าทำกล้ารับคนนั้นเลยแม้แต่น้อย

นางเอ่ยกับแม่นมหรง "วันหน้ายาต้มของข้า เจ้าไม่ต้องต้มแล้วนะ ห้องครัวอยู่ไกลจากที่นี่ ยกมาถึงก็เย็นชืดหมดแล้ว ข้าให้ชิ่งเซิงตั้งเพิงต้มยาเล็กๆ ขึ้นในเรือนของข้าแล้ว ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องยกยามาส่งให้ข้าอีก"

มือของแม่นมหรงสั่นสะท้าน ไม่กล้าเงยหน้าสบตากับหลิวหว่าน ได้แต่ขานรับคำหนึ่งว่า "เจ้าค่ะ"

พอนางคล้อยหลังไป หลิวหว่านก็เทยาชามนั้นลงในกระถางต้นไม้

กระถางต้นไม้นี้ได้ดื่มยามาเป็นเวลานานจนใบไม้สีเขียวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแห้ง

แม่นมหรงสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังเรือนฉือซ่านถัง แล้วนำเรื่องนี้ไปบอกเซี่ยจิ้นชิว

สีหน้าของเซี่ยจิ้นชิวย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาหันไปมองสวี่โหรวโหรวแล้วเอ่ยถาม

"เรื่องยานั่น นางไปรู้เข้าได้อย่างไรกัน? เห็นๆ กันอยู่ว่าพอนางแต่งเข้ามา ท่านพี่ใหญ่ก็มาให้ข้าช่วยจัดยาให้นางดื่ม จนถึงตอนนี้นับเป็นเวลาห้าปีแล้ว นางไม่น่าจะตั้งครรภ์ได้อีกสิ"

"ตอนนี้ก็คลอดเซี่ยหว่านหว่านออกมาแล้วแท้ๆ นางไม่มีทางรู้ตัวได้เลยนี่นา"

ขอบตาทั้งสองข้างของสวี่โหรวโหรวแดงก่ำ แม้ว่านางจะไม่ได้ร้องไห้ก็ตาม

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอ๊ะ? จิ้นอันทำเช่นนี้ จะไม่ใจร้ายกับพี่หญิงเกินไปหรือเจ้าคะ"

นางแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

เซี่ยจิ้นชิวยิ้มเยาะมองนาง "นางลงมือกับพ่อของเจ้าถึงเพียงนั้นแล้ว เจ้ายังจะไปสงสารนางอีกหรือ? เรื่องวางยาอย่ามาบอกนะว่าเจ้าไม่รู้ หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ของข้าต้องการปูทางให้เจ้า ทำให้หลิวหว่านค่อยๆ ทรุดโทรมจนตายไปก่อนวัย มีหรือจะต้องมาให้ข้าจัดยาให้?"

"ในยาบำรุงนั่นมีตัวยาที่ทำให้เป็นหมัน หากไม่ใช่เพราะเจ้าตั้งครรภ์ขึ้นมา แล้วคิดจะสับเปลี่ยนเด็กให้หลิวหว่านเลี้ยง ข้าก็คงไม่ยอมหยุดยาบำรุงของหลิวหว่านหรอก"

"ต่อหน้าข้า เจ้าไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำหรอก เหนื่อยเปล่าๆ"

ใบหน้าของสวี่โหรวโหรวซีดเผือด

ความในใจอันตื้นเขินของนางถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก

ทว่ายังนับว่าดี นางยังมีบุตรชายอยู่

เซี่ยไหวซานสามารถนั่งเองได้แล้ว เด็กทารกตัวน้อยกลับส่งสายตาล้ำลึกจ้องมองไปยังเซี่ยจิ้นชิว

เซี่ยจิ้นชิวเอ่ยหยอกเย้า "ไหวซาน เรียกพ่อสิ"

เซี่ยไหวซานปรายตามองเขาด้วยความเหยียดหยาม ริมฝีปากเม้มแน่น ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

เซี่ยจิ้นชิวยิ้มเยาะ "แม้แต่คำว่าพ่อยังไม่ยอมเรียก แล้วคิดจะหลอกหลิวหว่านว่าเจ้าเป็นลูกนอกสมรสของข้าได้อย่างไรกัน?"

ถึงขั้นที่ว่าเพราะเด็กคนนี้ ทำให้เรื่องการแต่งงานของเขาเกือบจะต้องพังทลายลง

ในใจของเซี่ยจิ้นชิวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองระคนโมโห ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เขาจะต้องมาคอยเอาอกเอาใจเด็กทารกคนหนึ่งเช่นนี้?

สวี่โหรวโหรวเห็นดังนั้นจึงรีบไกล่เกลี่ย

"คุณชายสี่ช่วยเหลือพวกเราสองแม่ลูกมามากแล้ว ไม่ว่าอย่างไรข้ากับไหวซานจะไม่มีวันลืมบุญคุณของคุณชายสี่เลยเจ้าค่ะ"

"โหรวโหรวได้แต่โทษตัวเองที่ไม่ได้ความ หลายปีมานี้แต่งเข้าเรือนไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่กลับทำให้ไหวซานต้องพลอยลำบากไปด้วย เด็กของหลิวหว่านคนนั้นอายุสามเดือนก็เริ่มพูดได้แล้ว แต่ไหวซานของข้ายังพูดไม่ได้เลย"

เซี่ยจิ้นชิวเหลือบมองนางอย่างเย็นชา พลางแค่นเสียงหึ "รู้ตัวก็ดีแล้ว"

ก่อนจะก้าวออกไปเขายังกล่าวทิ้งท้ายอีกว่า "ตาของเจ้าดูเหมือนจะเป็นตากุ้งยิงนะ ไปตามหมอประจำจวนมาตรวจดูเถอะ"

สวี่โหรวโหรวรีบเดินไปส่องกระจกดู มิน่าเล่าถึงได้ทั้งคันทั้งเจ็บ ที่แท้ก็เป็นตากุ้งยิงนี่เอง

ดูท่าคุณชายสี่ก็ยังเป็นห่วงเป็นใยนางอยู่

พวกเขาสองคนเติบโตมาด้วยกันที่เมืองชายแดน ความผูกพันจากการเล่นพ่อแม่ลูกมาด้วยกันย่อมยังคงอยู่เป็นแน่

…

วันเวลาผ่านไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว จนล่วงเลยไปอีกหนึ่งเดือน

ลมฟ้าอากาศย่างเข้าสู่ฤดูเหมันต์ มีเค้าลางว่าหิมะกำลังจะตก ในเดือนนี้บรรดาเรือนต่างๆ ในจวนโหวล้วนถูกจัดการจนระส่ำระสาย ใช้ชีวิตกันอย่างอัตคัดฝืดเคืองยิ่งนัก

ทว่าพวกบ่าวไพร่ในเรือนของหลิวหว่านกลับใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบายชุ่มฉ่ำใจ

ยามนี้ถึงกับเอาถ่านไฟมาตั้งย่างเนื้อกันในเพิงของเรือน

สาวใช้และแม่นมหลายคนย่างเนื้อเสร็จก็นำมาส่งให้หลิวหว่าน เซี่ยหว่านหว่านได้กลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่นก็เบิ่งตารออยู่นานแล้ว

หลิวหว่านบิเนื้อย่างชิ้นเล็กๆ ส่งให้นาง เจ้าตัวน้อยที่เพิ่งมีฟันน้ำนมขึ้นมาสองซี่ส่งเสียงจ๊วบๆ ดูดเคี้ยวเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย

ตอนนี้นางสามารถยืนขึ้นได้ด้วยตนเองครู่หนึ่งแล้ว ทว่ายังไม่กล้าก้าวเดิน

"คุณหนูเก่งจริงๆ เลยเจ้าค่ะ ยืนเองได้แล้วด้วย"

"นั่นสิ อากาศหนาวแล้ว พั่นชุนห่อตัวนางจนกลมดิกเหมือนก้อนเนื้อน้อยๆ น่าเอ็นดูเหลือเกินเจ้าค่ะ"

"เด็กที่อนุสวี่เลี้ยงไว้นั่น ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มอ้าปากพูดได้ แต่จะว่าไปก็แปลกพิลึก…" แม่นมคนหนึ่งพูดไปพูดมา พลันเหลือบมองหลิวหว่านแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ ลดเสียงลงให้เบาลง

หลิวหว่านเอ่ย "ไม่เป็นไรหรอก พูดเถอะ ที่นี่มีแต่คนกันเองทั้งนั้น"

สิ้นคำกล่าวนี้ ทุกคนต่างก็ยื่นศีรษะเข้ามารวมกันทันที

ท่ามกลางคนเหล่านั้นยังมีเจ้าตัวน้อยน่ารักที่มัดผมจุกสองข้างอยู่ด้วย ถึงกับหยุดเคี้ยวเนื้อย่างไปเลยทีเดียว

"คุณชายน้อยไหวซานแปลกประหลาดมากเจ้าค่ะ เขาไม่เหมือนเด็กตามบ้านเรือนทั่วไป เด็กอายุไม่กี่เดือนเวลาส่งเสียงควรจะอ้อแอ้เสียงใสเหมือนเด็ก แต่เขานี่สิเจ้าคะ เสียงแหบห้าวทุ้มต่ำ ยิ่งกว่าเสียงของคุณชายสี่เสียอีก แม้ว่าเสียงแบบนี้ในบุรุษจะไม่ถือว่าฟังดูแย่ แต่เด็กทารกที่ยังกินนมอยู่กลับเปล่งเสียงเช่นนี้ออกมา มันชวนให้รู้สึกพิลึกกึกกืออย่างไรชอบกลเจ้าค่ะ"

แม่นมพูดพลางหันไปมองเซี่ยหว่านหว่าน "เสียงของคุณหนูพวกเราต่างหากเล่า ถึงจะเป็นเสียงของเด็กทารกปกติ"

"ชะ…ใช่แย้ว"

เซี่ยหว่านหว่านผงกศีรษะ มองท่านแม่ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

นางบอกว่าหนูปกติล่ะ!

หนูเป็นทารกที่ปกติที่สุดในใต้หล้าเลยนะ

หลิวหว่านได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ

พลันได้ยินหว่านหว่านคิดในใจอย่างลำพองว่า 【ท่านแม่ต้องภูมิใจในตัวหนูแน่ๆ อิๆ】

【หากเมื่อก่อนยอมให้พวกเขาสับเปลี่ยนตัวสำเร็จ ท่านแม่ก็คงต้องเลี้ยงดูเด็กทารกที่ไม่ปกติไปแล้ว】

【แต่จะว่าไป พระเอกไม่ปกติสิถึงจะเรียกว่าปกติ พระเอกในนิยายผู้ชายพวกนั้น มีใครบ้างที่ไม่ใช่ร่างสุดยอดแต่กำเนิด อายุขวบเดียวก็สร้างรากฐานพลัง ปราบศัตรูไร้พ่ายตั้งแต่อายุสามขวบ อัจฉริยะชัดๆ】

【ยิ่งไปกว่านั้น ในร่างเด็กตัวแค่นี้ของพระเอก ความจริงมีวิญญาณของผู้ใหญ่จากโลกบำเพ็ญเซียนสิงอยู่ต่างหากเล่า】

เซี่ยหว่านหว่านอดคิดไม่ได้

คนเขียนนิยายเดิมคงจะเป็นพวกโอตาคุไม่เอาถ่าน ในโลกของตัวเองไม่มีปัญญาเฉิดฉาย ก็เลยเขียนให้พระเอกทะลุมิติจากโลกบำเพ็ญเซียนมาอยู่ในเรือนหลังยุคโบราณ อาศัยวิชาฝีมือขี้ปะติ๋วที่ฝึกฝนมาทำตัวเป็นราชาครองความเป็นใหญ่ในจวนโหวที่เต็มไปด้วยคนธรรมดา

ทุกคนต่างเคารพยำเกรง คอยตามใจเขาสารพัด

แม้แต่พี่จื่อมู่ที่เก่งกาจเหนือกว่าพระเอกไปเสียทุกเรื่อง ก็ยังถูกคนเขียนจัดฉากบีบให้พี่จื่อมู่ต้องกลายมาเป็นบันไดเหยียบย่ำให้พระเอกก้าวข้ามไป

ในเนื้อเรื่องเดิม พี่จื่อมู่ยอมถูกพระเอกแทนที่ด้วยความเต็มใจ ซ้ำยังยอมศิโรราบก้มหัวแทบเท้าพระเอกอีกด้วย

เหอะๆ

เซี่ยหว่านหว่านส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ

ตามพล็อตสำเร็จรูป พระเอกพรรค์นี้มักจะมีสตรีมารุมรักรุมชอบเป็นพรวน เอวบางร่างเพรียวขาเรียวยาว ไม่เซ็กซี่เร่าร้อนก็สดใสน่ารัก

แต่พระเอกกลับเสแสร้งทำเป็นรักเดียวใจเดียว ชอบแค่น้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนเล็กของเซี่ยหว่านหว่านคนเดียวเท่านั้น แสร้งทำตัวเป็นคนรักมั่น แต่ลับหลังกลับส่งสัญญาณให้คนข้างกายไปวางยาน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนั้น เพื่อพรากความบริสุทธิ์ของนางไป

คิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยหว่านหว่านก็สลดลงทันที

นางเงยหน้าขึ้นจ้องมองท่านแม่ตาแป๋ว

【ในหนังสือนิยายทั้งเล่ม คนที่จะรับมือกับพระเอกได้ ก็มีแค่ท่านอาตัวร้ายคนนั้นคนเดียวเท่านั้นแหละ】