บทที่ 52 ท่านแม่ต้อนน้องสี่จนจนตรอก

สวี่โหรวโหรวถลึงตาใส่เขา บ่าวชั้นต่ำคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาซักถามนาง!

ลุงหลี่จึงหัวเราะหึๆ พลางหันไปเอ่ยกับทุกคนว่า "ดูท่าคงใช่จริงๆ สินะ ทุกคนไม่อยากรู้หรือว่าสวี่โปทำความผิดอันใดถึงต้องติดคุก?"

ทุกคนต่างเงี่ยหูฟัง ไม่อยากให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ลุงหลี่มองอนุสวี่ที่ใบหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกแล้วยิ้มเยาะ

"พ่อของเจ้าอยากเข้าจวนโหวจนตัวสั่นแต่ไร้ปัญญา จึงคิดจะวางยาพิษฆ่าข้า เพื่อให้คุณหนูใหญ่ของข้าเลือกเขาเข้ามาทำงานในจวนโหว เขาวางยาพิษลงในกับข้าวหวังจะเอาชีวิตข้า เคราะห์ดีที่คุณหนูน้อยยื่นมือมาขวางไว้ได้ทัน"

"หลังจากนั้นเขากลับกล้าลงมือทุบตีคุณหนูน้อย ซ้ำยังกดหัวข้า บังคับให้ข้ากินกับข้าวที่ใส่ยาพิษนั่นเข้าไป!"

สิ้นเสียงนี้ เซี่ยหว่านหว่านก็แผดเสียงร้องไห้โฮออกมาทันที

นางร้องไห้ไปพลางพยักหน้าหงึกๆ ไปพลาง ทั้งยังชูมือน้อยๆ ที่บาดเจ็บจนหายสนิทดีแล้วขึ้นมาประกอบอีกด้วย!

เอ๊ะ?

ทำไมไม่แดงแล้วล่ะ?

ช่างปะไร! ร้องไว้ก่อนเป็นดี!

"เดรัจฉานแท้ๆ! คุณหนูยังเด็กเพียงนี้ เขาลงมือลงไม้ไปได้อย่างไร!"

"ดูท่าแล้วคนบ้านอนุสวี่คงไม่มีใครเป็นคนดีสักคน!"

"คุณหนูน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ใครเห็นก็อยากจะประคบประหงม ข้าว่าส่งเข้าคุกไปก็สาสมแล้ว!"

"ใช่แล้ว เพื่อแย่งชิงตำแหน่งหน้าที่การงาน ถึงกับคิดจะวางยาพิษฆ่าคน ช่างชั่วช้าเหลือเกิน!"

"คนแบบนี้ ขอเสนอให้ตัดสินประหารชีวิตไปเลยเถอะ!"

"ไม่เอาถึงตายแต่ส่งให้ทางการจัดการ นายหญิงใหญ่ช่างเปี่ยมด้วยความเมตตาแท้ๆ"

สวี่โหรวโหรวได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้วทั่วทั้งร่างก็สั่นสะท้าน นางแทบจะสิ้นหวังแล้ว

นางหันไปตวาดใส่ลุงหลี่อย่างดุร้าย "เจ้าบอกว่าพ่อข้าป้อนยาพิษให้เจ้า แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังไม่ตาย! พ่อข้าแค่ใส่ยาระบายไปนิดหน่อยเท่านั้น เจ้ากำลังสาดโคลนใส่ร้ายชัดๆ!"

เรื่องที่พ่อของนางซื้อยาผิด นางย่อมรู้อยู่แก่ใจ แต่นางมั่นใจว่าหลิวหว่านไม่มีทางล่วงรู้ว่าเดิมทีพ่อของนางคิดจะวางยาพิษ

เพราะในมือของพ่อมีเพียงยาระบายเท่านั้น

ตราบใดที่พ่อของนางยืนกรานไม่ยอมรับ ก็ย่อมไม่มีใครทำอะไรนางได้

ลุงหลี่พลันแสยะยิ้ม "เขามันโง่เง่าเกินไป หยิบขวดยาระบายสลับกับยาพิษ ทำเอาข้าท้องร่วงแทบแย่ แต่ข้าก็จับกรอกปากเขาไปเหมือนกัน ตอนที่เขาโดนบ่าวไพร่โบยตี ทั้งโดนตีไปก็ทั้งพุ่งพรวดไป!"

"ทางการค้นเจอยาพิษในห้องเขาแล้ว ขวดเหมือนกับยาระบายไม่มีผิดเพี้ยน หลงจู๊ที่ขายยาให้เขาก็ถูกจับกุมแล้วด้วยเหมือนกัน ความจริงของเรื่องนี้เป็นเช่นไร รอทางการตัดสินออกมา ทุกคนก็จะได้รู้เอง"

ทุกคนฟังจบต่างพากันอึ้งงัน

แม่เจ้า ช่างเป็นเรื่องเผือกชิ้นโตอะไรเช่นนี้!

โดนตีไปพลางพุ่งไปพลาง มันเป็นภาพแบบไหนกันหนอ ไม้ฟาดลงที สิ่งปฏิกูลก็พุ่งกระจายหรือ?

ยี้…

ภาพชวนคลื่นเหียนเกินไป พวกเขาไม่กล้าจินตนาการเลยจริงๆ

คนผู้นั้นจะไม่อับอายจนแทรกแผ่นดินหนีไปเลยหรือไร?

สายตาที่พวกเขามองไปยังสวี่โหรวโหรว แปรเปลี่ยนจากความรังเกียจเดียดฉันท์กลายเป็นการมองตัวตลกไปเสียแล้ว

นั่นมันพ่อแท้ๆ ของอนุสวี่เชียวนะ!

สวี่โหรวโหรวทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที แม้แต่แรงจะอุ้มลูกก็ไม่เหลืออีกแล้ว

นางคิดไม่ถึงเลยว่าลุงหลี่จะพูดเช่นนี้!

เห็นชัดๆ ว่าท่านพ่อซื้อยามาผิด แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะค้นเจอยาพิษในห้องอีก?

ใส่ร้าย!

คนทั้งจวนซ่างซูกำลังรวมหัวกันใส่ร้ายท่านพ่อของนาง!

ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ!

นางกัดริมฝีปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าวจนแดงก่ำไปหมด ในชั่วขณะนี้นางชิงชังหลิวหว่านเข้ากระดูกดำแล้วจริงๆ!

นางอยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย แม้จะต้องมอดม้วยไปพร้อมกันก็ตาม

ในตอนนั้นเอง มือน้อยๆ ข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา

นางหันไปมอง เห็นไหวซานนั่งอยู่บนพื้นด้วยตนเอง พลางตบหลังมือปลอบประโลมนาง

เขาดูว่าง่ายยิ่งนัก ทว่าแววตากลับเฉียบคม ราวกับมีแผนการนับไม่ถ้วนที่อยากบอกแก่นาง

จริงด้วย ลูกของนางคือผู้ที่สวรรค์ส่งมาโปรด แววตาเปี่ยมล้นด้วยสติปัญญา ย่อมสามารถนำพาจวนโหวให้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ แล้วนางจะมายอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร

วันเวลาดีๆ ของนางยังรออยู่ข้างหน้าต่างหาก

นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่ทารกหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูในอ้อมอกของหลิวหว่าน ทุกคนต่างรักใคร่เพียงเพราะมันหน้าตาน่าเอ็นดู แต่แล้วอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรวันข้างหน้าก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่ดี

พอเจอปัญหาก็เอาแต่ร้องไห้ ไร้ประโยชน์สิ้นดี

วันหน้าลูกชายของนางไม่มีทางเหลียวแลคนพรรค์นี้แน่

"เป็นข้าเองที่หลงเชื่อคำพูดของอนุสวี่ ข้าเองก็มีส่วนผิด คนมา นำตัวอนุสวี่ไปกักบริเวณที่เรือนฉือซ่านถัง คอยปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่า"

"แต่อย่างไรเสียพี่สามก็เป็นนาย จะไม่ช่วยย่อมไม่ได้ ยามนี้จวนโหวมีภัย พวกเจ้าที่เป็นบ่าวไพร่ก็ควรจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับจวนโหวสิ"

เซี่ยจิ้นชิวลอบสังเกตสถานการณ์มาตลอด ในที่สุดก็เอ่ยเช่นนี้เพื่อหาทางลงให้ตนเอง

ทว่าพวกบ่าวไพร่ในจวนโหวเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อถือเขาอีกต่อไปแล้ว

ต่างพากันมองไปยังหลิวหว่านด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง อยากให้นางกลับมาดูแลจัดการเรื่องในเรือนอีกครั้ง

แต่หลิวหว่านกลับเอ่ยตอบทุกคนด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด

"ทุกคนวางใจเถิด คุณชายสี่ก็แค่ดูแลจวนชั่วคราวเท่านั้น อีกหนึ่งเดือน บุตรสาวตระกูลจงผู้เป็นคหบดีอันดับหนึ่งในเมืองหลวงก็จะแต่งเข้ามาเป็นภรรยาเอกของคุณชายสี่ ถึงเวลานั้น ยังต้องกลัวว่าคุณชายสี่และนายหญิงคนใหม่จะไม่สะสางปัญหานี้ให้อีกหรือ"

ความหมายที่แฝงอยู่ เชื่อว่าทุกคนย่อมเข้าใจกระจ่างแจ้งดี

นายหญิงคนใหม่ร่ำรวยปานนั้น จะไม่มีปัญญาจ่ายเบี้ยหวัดได้อย่างไร ต่อให้นางไม่ยินดีควักเนื้อช่วยเหลือ

แต่คำสัญญาและหน้าตาของคุณชายสี่ค้ำคออยู่ตรงนี้ หากนางไม่ยอมจ่าย ย่อมฟังไม่ขึ้นอย่างยิ่งแล้ว

พวกบ่าวไพร่ได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยเบาใจลง

หลิวหว่านสบสายตากับเซี่ยจิ้นชิว "ขอแสดงความยินดีกับคุณชายสี่ด้วยเจ้าค่ะ"

พูดจบก็พาคนในเรือนของตนเดินจากไป

เซี่ยจิ้นชิวมองตามแผ่นหลังของนาง มือทั้งสองข้างกำแน่น คำพูดของหลิวหว่านบีบให้เขาตกที่นั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นี่มันทางตันชัดๆ!

ไม่ว่าจะอย่างไร เขาต้องให้จงโหย่วเยี่ยนควักเงินออกมาช่วยเหลือให้ได้ มิฉะนั้นแล้ว…

บัดซบเอ๊ย เขาไม่ควรหลงเชื่อคำพูดของนังแพศยาสวี่โหรวโหรวนั่น จนต้องมาชนหน้าชนตากับหลิวหว่านเลย!

เขาสาวเท้าเดินออกไป มุ่งหน้าสู่เรือนฉือซ่านถัง

ส่วนหลิวหว่าน ครั้นกลับมาถึงเรือนก็ถอนหายใจยาว สั่งให้พั่นชุนนำเงินก้อนหนึ่งไปให้อาเมิ่ง อย่างไรเสียอาการป่วยของเด็กย่อมสำคัญที่สุด

นางยังหยิบเงินเพิ่มอีกก้อน กำชับให้นำไปซื้อโลงศพให้อาเซิ่ง จัดการฝังให้เรียบร้อยสมเกียรติ

"น่าสงสารอาเซิ่งนัก อยู่รับใช้จวนโหวมาสิบกว่าปี ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาพบจุดจบเช่นนี้… คุณชายสี่ใจคอโหดเหี้ยมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!"

วั่งเซี่ยทอดถอนใจ

หลิวหว่านใคร่ครวญชั่วครู่จึงเอ่ยถาม "เจ้ารู้จักครอบครัวอาเซิ่งใช่หรือไม่"

"เจ้าค่ะ บ่าวเข้ามาในจวนโหวก็คุ้นเคยกับพวกเขาทันที คนบ้านอาเซิ่งล้วนซื่อสัตย์ภักดี บุตรสาวสองคนของเขาประจำอยู่เรือนคุณชายสามกับคุณชายสี่ ส่วนภรรยาก็ทำงานอยู่เรือนของหลี่ซื่อเจ้าค่ะ" วั่งเซี่ยตอบ

หลิวหว่านปรายตามองนาง "เจ้าจงนำเงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ไปจัดการดูแลความเป็นอยู่ของสามแม่ลูกนั่น"

จากนั้นก็กระซิบสั่งข้างหูวั่งเซี่ยอีกสองสามประโยค

วั่งเซี่ยพยักหน้ารับ "บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

หลิวหว่านกล่อมเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนจนหลับสนิท แล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นาน

ตระกูลจงแต่งเข้ามาแล้ว มีหรือจะยอมปล่อยจวนโหวไปง่ายๆ

จวนโหวแห่งนี้ คงไปไม่รอดเสียแล้ว

นางหยิบกิ่งดอกเหมยแห้งที่เซี่ยจิ้นอันเคยมอบให้ยามมาสู่ขอขึ้นมาดู ดอกตูมด้านในขึ้นราไปหมดเพราะเก็บรักษาไม่ดี

นางโยนมันทิ้งออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ลังเล ประเดี๋ยวชิ่งเซิงมาเห็นจะได้เก็บเอาไปทำฟืนต้มน้ำ

ของลอกเลียนแบบอย่างไรก็เป็นได้แค่ของลอกเลียนแบบ ต่อให้เก็บรักษาดีเพียงใด ภายนอกดูงดงามผุดผ่องเพียงไหน แต่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าเนื้อในกลับเน่าเฟะและส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

นางแต่งเข้ามาหลายปี บัดนี้จึงได้มองเห็นความโสมมและน่าเวทนาภายในจวนโหวอย่างทะลุปรุโปร่ง

แม้นางไม่อาจเปลี่ยนแปลงผู้อื่นได้ แต่นางสามารถหาหนทางพาหว่านหว่านออกไปจากที่นี่

ตัดขาดจากสถานที่อันสกปรกโสมมแห่งนี้เสียที

ยามนั้นเอง เซี่ยจื่อซิงกำลังตื๊อให้ชิ่งเซิงสอนเขาฝึกกำลังแขน บังเอิญเดินผ่านลานเรือนแล้วเห็นกิ่งดอกเหมยแห้งกิ่งนั้นเข้าพอดี

เขาจำได้ทันทีตั้งแต่แวบแรกว่านี่คือสิ่งที่ท่านพ่อเคยมอบให้ท่านแม่

เพราะแจกันใบที่เขาเคยทำแตก ข้างในก็ปักกิ่งดอกไม้แห้งนี้ไว้

ในเมื่อท่านพ่อเป็นคนให้ เช่นนั้นเขาก็ไม่เกรงใจละนะ!

เขาย่องเข้าไป เก็บมันขึ้นมาแล้ววิ่งแน่บ พอวิ่งไปได้ระยะก็ตะโกนลั่นบอกชิ่งเซิง

"พี่ชิ่งเซิง รีบก่อไฟเร็ว! ข้าเอาฟืนมาให้แล้ว!"