บทที่ 154 ข้าเป็นองค์หญิงแล้ว เจ้าก็เป็นพ่อข้าแล้วงั้นสิ?

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

พอผลักประตูเปิดออก ก็เห็นชาวบ้านกลุ่มใหญ่ยืนล้อมส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เซี่ยจิ้นอันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงกลาง ดวงตาแดงก่ำ

อาจเป็นเพราะช่วงนี้ต้องตกระกำลำบาก รูปร่างของเขาจึงซูบผอมลงไปถนัดตา สองแก้มตอบจนเห็นรอยคล้ำจางๆ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจและตัดพ้อ