บทที่ 163 มิอาจหนีพ้นเคราะห์กรรม

จ่างกงจู่ในชุดสีดำสนิท แย้มรอยยิ้มประหนึ่งภูตผี

“พวกเจ้าคิดจะไปที่ใดกันหรือ มิสู้ไปเยือนหนานเหมยเป็นแขกของข้าหน่อยเป็นไร”

ถ้อยคำนั้นพัดผ่านสายลมหนาวยามราตรีเข้ามาในรถม้า สวี่โหรวโหรวพลันตัวแข็งทื่อ นางกอดเซี่ยไหวซานไว้แน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มจนไม่อาจควบคุม