บทที่ 465 บงการวิญญาณ

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

แสงจันทร์รำไรสาดส่องเข้ามาทางหน้าประตูคุกหลวงเพียงเล็กน้อย ทอดเงากระดำกระด่างไหวระริกอยู่บนพื้นอย่างเลือนราง

ส่วนภายในคุกหลวง มีเพียงแสงเทียนริบหรี่วูบวาบคอยให้ความสว่าง บรรดาผู้คุมที่เคยทำหน้าที่เฝ้าเวรยามอย่างขยันขันแข็ง บัดนี้กลับนอนเกลื่อนกลาดหมดสติอยู่บนพื้น บ้างหงายหลัง บ้างตะแคงข้าง สีหน้าสงบนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ