บทที่ 466 จัดการให้เกลี้ยง

เมื่อถูกสูบไอเคียดแค้นจนหมดสิ้น อาไพ่ก็นอนปวกเปียกอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้เพียงว่าตนเองขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

คล้ายยังมีความเจ็บปวดเสียดแทงใจ คอยกัดแทะเนื้อและกระดูกอยู่ภายในร่างของเขา

หลิวจื่อมู่ยกยิ้มมุมปาก เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง บีบคางชายผู้นั้นให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาตน "เห็นหรือยัง เจ้าพร่ำด่าว่าข้าเป็นลูกนอกคอกคำก็ลูกนอกคอกสองคำ แต่เจ้าจะไปรู้อะไร ก่อนที่แม่ข้าจะแต่งให้เจ้า ข้าก็เคยเป็นเด็กที่ได้รับความรักใคร่ทะนุถนอมที่สุดในบ้านเหมือนกัน!"