บทที่ 477 ปล่อยหนูน้อยไปกัดคน

ในตอนที่เหล่าขุนนางแคว้นต้าเซี่ยกำลังเอ่ยปากชื่นชม องค์หญิงหลิวหลีกลับแค่นหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน

“แค่นี้เนี่ยนะ? ก็คู่ควรให้พวกเจ้าปรบมือแล้วหรือ? พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าวรรคหลังที่เปิ่นกงจู่เขียนขึ้น นับเป็นยอดบทกวีตลอดกาล นับพันร้อยปีมานี้ไม่มีผู้ใดก้าวข้ามได้!”

ถ้อยคำโอหังอวดดีของนางทำให้ผู้คนทั่วทั้งโถงพลันเงียบกริบลงทันที