บทที่ 100มูลเหตุจูงใจ

ต่อมาเมื่อเหลยเหยี่ยนจะแต่งงาน ตาเฒ่าเหลยจึงเที่ยวไหว้วานคนไปทั่วเพื่อหาคนแนะนำ จนกระทั่งได้พบกับขงชุนเซียง ขงชุนเซียงเรียนจบมัธยมปลาย หน้าตาสะสวย ฐานะทางบ้านค่อนข้างดี จึงเรียกสินสอดสูงไม่น้อย เพื่อจะแต่งเธอเข้าบ้าน บ้านตระกูลเหลยต้องหมดเงินไปมากมาย

ส่วนเหลยกวงเป็นพนักงานประจำของการไฟฟ้า รูปร่างหน้าตาก็ดี เหมียวเสี่ยวหงที่ทำงานในการไฟฟ้าเหมือนกันจึงถูกตาต้องใจเขา

เหมียวเสี่ยวหงชอบแต่งตัว หน้าตาสะสวย แค่ส่งสายตายั่วยวนไม่กี่ที เหลยกวงก็ระทวยไปทั้งตัว

บ้านตระกูลเหมียวยากจน ไม่มีสินเดิมติดตัว จึงไม่กล้าเรียกสินสอดมากนัก

ดังนั้นในเรื่องการแต่งงาน สองสามีภรรยาเฒ่าตระกูลเหลยจึงรู้สึกติดค้างเหลยกวงอยู่มากจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ เหลยกวงจึงทวงบุญคุณ บีบให้สองสามีภรรยาเหลยเหยี่ยนและพ่อแม่ร่วมกันออกเงินซื้อบ้านให้พวกเขา

สิบกว่าปีผ่านไป วุฒิการศึกษายิ่งทวีความสำคัญ เหลยเหยี่ยนก้าวหน้าในหน้าที่การงานขึ้นเรื่อยๆ

เหลยกวงมีเพียงฝีมือช่างแต่ไร้วุฒิ อยากจะเรียนมหาวิทยาลัยเปิดหรือเรียนภาคค่ำก็ไม่มีเรี่ยวแรง จำต้องตรากตรำตากแดดตากฝน ย่ำอยู่กับที่ในตำแหน่งช่างซ่อมบำรุงต่อไป

ซ้ำร้ายบ้านตระกูลเหมียวยิ่งนานวันยิ่งตกต่ำ น้องชายสติไม่ดีก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ย่อมต้องแบมือขอเงินจากเหมียวเสี่ยวหง พอเหมียวเสี่ยวหงไม่มี ก็ให้เหลยกวงหาทาง

เหลยกวงจะมีหนทางอะไรได้? ทำได้เพียงหงายมือขอ การพากันไปเกาะกินที่บ้านตระกูลเหลยจึงกลายเป็นเรื่องประจำ

จากสารพัดเรื่องราวข้างต้น จะไม่ให้เหลยกวงอิจฉาริษยาและเคียดแค้นเหลยเหยี่ยนย่อมเป็นไปไม่ได้ เขามักจะบ่นระบายในบ้าน พูดคุยทีไรก็ไม่พ้นเรื่องเมื่อก่อนเป็นอย่างไร เดี๋ยวนี้เป็นอย่างไร สองสามีภรรยาเฒ่าปฏิบัติต่อเขาอย่างไร ตลอดจนเหลยเหยี่ยนกับขงชุนเซียงชักสีหน้าใส่เขาอย่างไรบ้าง

เหมียวเสี่ยวหงเองก็รู้สึกว่า พอเหลยเหยี่ยนได้เป็นรองผู้จัดการแล้วก็เริ่มผยอง ชอบทำท่าทางยกตนข่มท่านอยู่ตลอดเวลา

ขงชุนเซียงเองก็ดูถูกคน พอพวกเขาไปหาทีไรก็ต้องเปลี่ยนรองเท้า พอนั่งตรงไหน ขงชุนเซียงก็ตามไปเช็ดแล้วเช็ดอีก ราวกับว่าพวกเขาคลานออกมาจากส้วมอย่างนั้น

หลายปีมานี้ หัวข้อสนทนาระหว่างพี่น้องคู่นี้น้อยลงเรื่อยๆ แต่ความขัดแย้งกลับทวีความรุนแรงขึ้น

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ ลูกคนโตของบ้านเขาสอบเข้ามัธยมปลายโรงเรียนดังได้ จึงต้องการสภาพแวดล้อมในการเรียนที่ดี เหลยกวงอยากจะเปลี่ยนไปอยู่บ้านหลังใหญ่ขึ้น แต่บ้านเก่าของพวกเขามีมูลค่าเพียงเจ็ดแปดหมื่นหยวน ยังขาดเงินอยู่อีกเป็นแสน

เหลยกวงคิดจะยืมเงินก้อนนี้จากบ้านตระกูลเหลย แต่สองสามีภรรยาเหลยเหยี่ยนและพ่อแม่กลับปฏิเสธทันควันอย่างไม่ไว้หน้า ซ้ำยังไม่มีข้อต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น

ตอนนั้นเหลยกวงไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้มแย้มแล้วเดินจากมา แต่พอกลับถึงบ้านเขากลับระเบิดอารมณ์ ปาชามแตกไปหลายใบ

เหมียวเสี่ยวหงคิดว่า เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนเร็วหายเร็ว พอผ่านพ้นไปก็คงจบเรื่องกัน

กระทั่งก่อนเกิดเหตุ เหมียวเสี่ยวหงก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ

ทว่าพอเกิดคดีขึ้น เธอก็สังหรณ์ใจว่าต้องมีเรื่องไม่ดี ตำรวจบอกว่าเป็นการกระทำของคนรู้จัก และคนร้ายยังมีกุญแจ นอกจากเหลยเซิ่งแล้ว บ้านพวกเขาก็มีกุญแจบ้านตระกูลเหลยเช่นกัน

จากนั้น เหลยกวงก็ห้ามไม่ให้เธอกลับไปบ้านเดิม โดยอ้างว่าเพื่อเลี่ยงข้อครหา ส่วนเหมียวต้าชุนก็ไม่ยอมมาหาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอก็พลันเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง

ท้ายที่สุด เหมียวเสี่ยวหงบอกว่า “ที่จริงแล้ว… บ้านตระกูลเหลยก็ปฏิบัติต่อพวกเราอย่างดีที่สุดแล้ว ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเหลยกวงจะทำเรื่องถึงขั้นนี้ได้ และยิ่งนึกไม่ถึงว่าพี่ชายฉันจะลงมือโหดเหี้ยมขนาดนั้นเพียงเพราะเงินไม่กี่หมื่นหยวน”

หลีเข่อฟังบันทึกเสียงการสอบปากคำทั้งหมดจนจบ แล้วเล่าคำให้การของทั้งสองฝ่ายให้เซี่ยชิงฟัง ก่อนจะสรุปปิดท้ายว่า “เงินไม่กี่หมื่นหยวนแท้ๆ แต่ต้องแลกด้วยสี่ชีวิต ช่างเป็นราคาที่แพงเกินไปจริงๆ ‘คนจนมักใจแคบ ม้าผอมขนยาวรุงรัง’ ‘คนจนเรื่องยุ่งยากเยอะ คนจนจิตใจไม่มั่นคง’ คำที่ชาวบ้านพูดกันมานี่ช่างมีเหตุผลจริงๆ”

เศรษฐีหมื่นหยวนในปี 95 นั้นมีค่าสูงมากทีเดียว!

เซี่ยชิงยิ้ม “เงินไม่กี่หมื่นหยวนก็ ‘แค่นั้น’ เหรอ เธออย่าลืมสิ เงินเดือนเธอเดือนหนึ่งอย่างมากก็แค่สองร้อยหยวน อีกอย่าง สิ่งที่เหลยกวงหวังไว้ไม่ใช่แค่เงินไม่กี่หมื่นหยวนหรอกนะ จุดสำคัญคืออสังหาริมทรัพย์ของตระกูลเหลยต่างหาก เขตพัฒนามีการรื้อถอนแล้ว ในอนาคตเขตเมืองเก่าจะรื้อถอนด้วยไหมล่ะ? ทั้งหมดนั่นมันเงินทั้งนั้นเลยนะ!”