บทที่ 99ความจริงอีกด้าน

“ดังนั้น ผมกับเหมียวต้าชุนจึงปรึกษากัน วางแผนไว้อย่างค่อนข้างรัดกุม”

“ตอนพลบค่ำของวันที่ยี่สิบเก้ากันยายน ผมโทรหาเหลยเหยี่ยน บอกว่าขาหัก เงินทองไม่ค่อยพอใช้ อยากขอยืมเงินเขาสักหน่อย แต่เขาบอกว่าค่อยคุยกันพรุ่งนี้ เพราะนัดคนไปดื่มเหล้าไว้แล้ว คุณดูสิ ขาข้างหนึ่งของผม ยังไม่สำคัญเท่าเหล้ามื้อหนึ่งของเขาเลย เขาทำลายโอกาสรอดชีวิตครั้งสุดท้ายที่ผมมอบให้ไปด้วยตัวเอง เพราะงั้น ตอนนั้นผมถึงให้เมียกลับบ้านไปรอบหนึ่ง ให้เธอไปบอกเหมียวต้าชุนว่า หมูอ้วนที่บ้านเพื่อนร่วมงานผมจะเชือดช่วงวันชาติ ถามเขาว่าจะไปไหม”

“นี่เป็นรหัสลับระหว่างพวกเรา เหมียวต้าชุนฟังปุ๊บก็เข้าใจทันที เรื่องนี้พวกคุณอย่าไม่เชื่อล่ะ ผมยังมีลูกอีกสองคน ไม่เคยคิดจะลากเมียตัวเองเข้ามาพัวพันด้วยจริงๆ พอเกิดเรื่องแล้วเธอเดาออกผมก็จนปัญญา พวกคุณต้องเชื่อผมนะ”

“เหมียวต้าชุนทำตามแผนของผม สะเดาะกลอนเข้าประตู ถอดรองเท้า แต่ที่ไม่คาดคิดก็คือ ทันทีที่เขาก้าวเข้าประตูไปก็ถูกตาแก่นั่นจับได้คาหนังคาเขา ตอนแรกเหมียวต้าชุนก็กลัวเหมือนกัน หันหลังจะวิ่งหนี แต่ตาแก่นั่นรนหาที่ตายเอง ดันจำหน้าเหมียวต้าชุนได้ เหมียวต้าชุนเลยลนลาน จ้วงแทงเขาติดต่อกันหลายแผลจนตาย…”

“ผมคิดว่าตัวเองวางแผนไว้รอบคอบ ไร้ช่องโหว่แล้วเชียว แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาพังเพราะเรื่องเงิน ผมสงสัยจริงๆ พวกคุณเดาได้ยังไงว่าผมทิ้งเงินไว้ที่บ้านตระกูลเหลยโดยไม่ได้เอาไป?”

ถานอี้เอ่ย “บนโลกนี้มีคนที่ฉลาดกว่าพวกเราเสมอ หากไม่อยากให้ใครรู้ มีแต่ต้องไม่ทำเท่านั้น”

“ก็นั่นสินะ” เหลยกวงหัวเราะเยาะตัวเอง “คิดขโมยไก่ไม่สำเร็จกลับต้องเสียข้าวสาร…แต่ก็ดีเหมือนกัน เกิดด้วยกันตายด้วยกัน ถือว่าอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา”

ถานอี้เอ่ย “พวกเขาไม่คิดแบบนั้นหรอก พวกเขาคงได้แต่อธิษฐานให้คุณตกนรกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดชั่วกัปชั่วกัลป์!”

ในคำบอกเล่าของเหลยกวง เขาสละโอกาสเรียนหนังสือ ช่วยพ่อแม่ส่งเสียพี่ใหญ่เรียนจนจบ มีงานทำ แต่งงาน และมีลูก นับว่าเสียสละอย่างยิ่ง

แต่ในคำบอกเล่าของเหมียวเสี่ยวหง คนที่เจ้าหน้าที่สอบสวนมองเห็นกลับเป็นเหลยกวงอีกคนหนึ่ง

เมื่อนำทั้งสองฝ่ายมาเทียบเคียงกัน คนนอกจึงมองเห็นความจริงได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เหมียวเสี่ยวหงบอกว่า เหลยกวงเจ้าเล่ห์ ใจแคบ ชอบคิดเล็กคิดน้อยและคำนวณผลได้ผลเสียอยู่ตลอด ทว่าปฏิบัติต่อเธอและครอบครัวฝั่งแม่ของเธอค่อนข้างดี แทบจะเรียกได้ว่าขออะไรก็ให้

เหลยกวงเกลียดพ่อแม่ของเขา แต่เขาเป็นคนเก็บงำความรู้สึกเก่ง ที่ผ่านมาจึงแทบไม่เคยแสดงออกมาให้เห็น

เหลยเหยี่ยนกับเหลยกวงอายุห่างกันเพียงสองปี

ปีแรกเหลยเหยี่ยนสอบไม่ติด จึงเรียนซ้ำอีกหนึ่งปี ทำให้เรียนแก่กว่าเหลยกวงเพียงหนึ่งชั้นเรียน

บ้านตระกูลเหลยยากจน ปู่กับย่าของเหลยกวงสุขภาพไม่ดี ต้องพึ่งพายาตลอด ทั้งบ้านมีเพียงตาเฒ่าเหลยหาเงินคนเดียว ไม่อาจส่งเสียลูกเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกันสองคนได้ ภาระหนักหนาเกินไป ค่าเล่าเรียนแม้จะไม่ต้องจ่าย แต่ค่าครองชีพขาดไม่ได้แน่ๆ การกินอยู่หลับนอนล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น

ดังนั้น พอเหลยเหยี่ยนสอบติดมหาวิทยาลัย ตาเฒ่าเหลยจึงเรียกเหลยกวงมาคุย บอกว่าการไฟฟ้าขาดแคลนคนงาน กำลังเปิดรับสมัครผู้จบมัธยมปลาย หากปีแรกเขาสอบไม่ติด ก็จะไม่ให้เรียนซ้ำแล้ว

ปู่ของเหลยกวงเกษียณมาจากการไฟฟ้า สามารถหาโควตาแนะนำคนเข้าทำงานได้ หากเขาเข้าไปก็จะมีคนรู้จักคอยดูแล ขอแค่ตั้งใจฝึกวิชาชีพ ต่อไปไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เอาตัวรอดได้สบาย

ตอนนั้นเหลยกวงใจอ่อน อีกทั้งผลการเรียนของเขาก็สู้เหลยเหยี่ยนไม่ได้จริงๆ ข้อสอบเกาเข่ายาก คะแนนของเขาไม่สูง กระทั่งโรงเรียนเทคนิคระดับมัธยมปลายยังสอบไม่ติด จึงยอมเข้าทำงานที่การไฟฟ้าด้วยความเต็มใจ

แรกเริ่มเดิมที เขาทำงานอย่างมีความสุขดี หลังจากแบ่งเงินให้ที่บ้านแล้ว ก็มักจะไปกินดื่มกับกลุ่มเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน ในมือยังพอมีเงินเหลือให้ใช้จ่ายส่วนตัวบ้าง

ต่อมา เมื่อเหลยเหยี่ยนเรียนจบและได้รับการจัดสรรงาน เงินเดือนเริ่มต้นก็สูงกว่าเหลยกวงที่ทำงานมาสามปีแล้ว งานทั้งมีหน้ามีตาและสบาย เรียกได้ว่ามีอนาคตไกล

ความรู้สึกไม่ยุติธรรมจึงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเหลยกวง เขาคิดว่าหากตอนนั้นได้เรียนซ้ำ แล้วสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ สักแห่ง ก็คงไม่ด้อยไปกว่าเหลยเหยี่ยนแน่นอน

นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่ยอมส่งเงินให้ที่บ้านอีกเลย เก็บเงินเดือนไว้ใช้เองคนเดียว ซ้ำยังคอยขูดรีดเงินจากพ่อแม่มาเก็บหอมรอมริบไว้เรื่อยๆ