บทที่ 98ความอยุติธรรม

“เหอะ” ถานอี้ยิ้มหยัน “แกจนมุมถึงขั้นนี้แล้ว ยังกล้าขู่ว่าจะเอาชีวิตฉันอีกเหรอ แกก็แค่ปืนในมือของเหลยกวง ใช้เสร็จเมื่อไหร่ก็โยนทิ้งได้เมื่อนั้น สองมือของเขาสะอาดหมดจด ได้ทั้งบ้านของเหลยเหยี่ยน ได้ทั้งเงินของเหลยเหยี่ยน แถมในอนาคตยังจะได้ส่วนแบ่งบ้านที่หลานสาวควรจะได้ไปครองอย่างสบายๆ แล้วแกล่ะได้อะไร แกมันก็แค่เบี้ยใช้แล้วทิ้ง อย่าลืมสิว่าเหมียวเสี่ยวหงเป็นเมียเขา เห็นแก่หน้าลูกๆ เธอย่อมไม่มีทางเข้าข้างแกหรอก!”

“แกพูดจาเหลวไหล!”

“อย่าคิดว่าถ้าพวกเราหาถุงมือกับเสื้อเปื้อนเลือดไม่เจอแล้วจะทำอะไรแกไม่ได้ คำแก้ตัวไร้สาระพวกนั้นไม่มีประโยชน์ต่อหน้ากฎหมายหรอก เงินนั่นแหละคือหลักฐานมัดตัว แกเป็นคนฆ่า แกเป็นคนเอาเงินไปซ่อน พวกแกถึงได้ตรงดิ่งเข้าไปในลานบ้านแล้วหาเงินเจอทันที คราบเลือดของคนตระกูลเหลยทั้งสี่คนบนนาฬิกาแขวนเรือนนั้นมันอธิบายได้ทุกอย่างแล้ว ขาของเหลยกวงพิการ ไม่มีทางไปที่เกิดเหตุได้ คนที่ลงมือฆ่ามีแค่แกคนเดียว เหลยกวงย่อมปัดสวะให้พ้นตัวได้ทั้งหมด เหมียวต้าชุน แกจบเห่แล้ว!”

เหมียวต้าชุนชะงักงัน ใบหน้าและศีรษะแดงก่ำขึ้นมาทันควัน ก่อนจะแผดเสียงตะโกนลั่น “มันจะปัดให้พ้นตัวได้ยังไงวะ! ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นความคิดของมัน มันเป็นคนสั่งให้ฉัน…”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็ชะงักไปกะทันหัน ผุดลุกขึ้นมาในพริบตาแล้วพุ่งเข้าใส่ถานอี้ “พวกเราไม่ได้ทำ! แกเล่นตุกติกหลอกล่อฉัน ฉันจะสู้ตายกับแก!”

ตำรวจสองนายกดตัวเขาไว้ได้ทันท่วงที “อยู่นิ่งๆ!”

ถานอี้เอ่ย “เหมียวต้าชุน ตอนนี้จะกลับคำก็สายไปแล้ว แกจบเห่แล้วจริงๆ”

ณ ห้องสอบปากคำหมายเลขสาม

เหมียวเสี่ยวหงเอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่ยอมปริปากเช่นกัน

ถานอี้เดินเข้าไป เอ่ยกับตู้จุ่นและหลีเข่อ “เหมียวต้าชุนสารภาพแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้สติของเหมียวเสี่ยวหงพังทลายลงในทันใด ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ตำรวจหญิงสองนายรีบเข้าไปช่วยกันพยุงตัวเธอขึ้นมานั่งบนเก้าอี้

ถานอี้เอ่ย “เหมียวเสี่ยวหง คิดถึงลูกทั้งสองคนของเธอให้ดี ถ้าเธอไม่ได้ร่วมลงมือด้วย ยอมพูดความจริงเสียแต่เนิ่นๆ ศาลอาจพิจารณาผ่อนปรน จะได้รีบออกไปดูแลลูกทั้งสองคนได้เร็วขึ้น”

เหมียวเสี่ยวหงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยพึมพำ “ฉันยอมพูดแล้วค่ะ…ฉันจะเล่าให้ฟังหมดทุกอย่าง”

เมื่อถานอี้กลับมาที่ห้องสอบปากคำของเหลยกวง

เหลยกวงเห็นท่าทีผ่อนคลายของเขาก็เข้าใจได้ทันที จึงยิ้มเจื่อน “ถึงจะยังหนุ่ม แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าคุณเก่งจริงๆ”

ถานอี้เอ่ย “คุยกันหน่อยสิ ทำไมถึงทำแบบนั้น”

เหลยกวงเอ่ย “เพราะพวกเขาไม่เคยยุติธรรมกับผมเลย…”

เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตระกูลเหลยยากจนข้นแค้นมาก ส่งเสียให้ลูกได้เรียนหนังสือเพียงคนเดียวเท่านั้น พอเหลยเหยี่ยนสอบติดวิทยาลัย เหลยกวงจึงต้องยอมลาออกจากโรงเรียน

อนาคตอันสดใสของเหลยเหยี่ยน ย่อมมีความเสียสละของเหลยกวงอยู่ครึ่งหนึ่ง

เหลยกวงคิดเสมอว่า ตัวเขานั้นมีบุญคุณต่อตระกูลเหลยอย่างใหญ่หลวง

แต่พ่อแม่ตระกูลเหลยกลับไม่เห็นค่า ไม่เคยใส่ใจสิ่งที่เขาทุ่มเทให้ เอาแต่เข้าข้างเหลยเหยี่ยน ยอมจ่ายสินสอดแพงกว่าเพื่อหาเมียที่ดีกว่าให้ ยอมจ่ายเงินมากกว่าซื้อเสื้อผ้าหรูๆ ให้ แถมยังคอยกำชับเหลยเหยี่ยนว่าอยู่ที่ทำงานอย่าขี้เหนียว อะไรควรจ่ายก็ให้จ่าย

เงินในบ้านล้วนถูกประเคนให้เหลยเหยี่ยนคนเดียว

ตัวเขาไม่มีเงินสินสอด ทำได้แค่เลือกผู้หญิงจากครอบครัวยากจนด้วยกัน พอแต่งงานแล้ว ยังต้องคอยรับมือกับการขูดรีดไม่รู้จบของภรรยาและแม่ยาย

ชีวิตไม่ราบรื่น ความคิดก็เลยฟุ้งซ่านและสุดโต่ง

เหลยกวงคิดว่า ตัวเขาให้กำเนิดลูกชายให้ตระกูลเหลยถึงสองคน แต่เหลยเหยี่ยนกลับมีแค่ลูกสาวคนเดียว

ลูกสาวจะมาเป็นเสาหลักครอบครัวหรือสืบทอดตระกูลได้ที่ไหน สุดท้ายทายาทสืบสกุลของตระกูลเหลยก็ต้องพึ่งเขา ทรัพย์สินของตระกูลเหลยก็ควรต้องยกให้เขา

ตอนเปิดเทอม เขาได้ยินเรื่องที่บ้านของขงชุนเซียงจะถูกเวนคืนที่ดิน จึงคิดจะยืมเงินจากพ่อแม่สักก้อน ความจริงก็คือจะไปขอนั่นแหละ เพื่อให้ลูกชายสองคนได้กินดีอยู่ดีขึ้น ได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ แล้วยังมีเงินไปลงเรียนพิเศษเพิ่มอีกสักสองสามวิชา

เล่าถึงตรงนี้ อารมณ์ของเหลยกวงก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมา

“แต่ไอ้แก่สองคนนั่นกลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย บอกว่าตอนที่ช่วยออกเงินซื้อบ้านให้ผมที่เขตเฟิ่งซานก็เสียเงินไปเยอะแล้ว เงินก้อนนี้เป็นของพี่สะใภ้ พวกเขาตัดสินใจแทนไม่ได้ ตอแหลทั้งเพ ทำไมจะตัดสินใจไม่ได้ล่ะ ปกติพี่สะใภ้ผมก็ฟังคำสั่งพี่ใหญ่อยู่แล้ว แค่ไม่อยากให้ยืมก็เท่านั้น ในเมื่อไม่ให้ยืมก็ช่างหัวมันสิ ไม่อยากให้ยืมก็ปล้นเอาเลย เหมียวต้าชุนเป็นปืนชั้นดีที่ใช้งานง่าย เคยเชือดหมู ฆ่าแพะ ใจถึง สั่งให้ยิงไปทางไหนก็ยิงไปทางนั้น”