บทที่ 97ประจันหน้าในห้องสอบสวน

พอถึงสำนักงานตำรวจ กลุ่มผู้ต้องสงสัยก็ถูกคุมตัวแยกเข้าห้องสอบสวนคนละห้อง

ถานอี้สอบปากคำเหลยกวงด้วยตัวเอง

เหลยกวงนั่งอยู่บนรถเข็น สายตาจ้องมองถานอี้อย่างลึกซึ้ง คล้ายกำลังประเมินชั้นเชิงของคู่ต่อสู้

ถานอี้ไม่สะทกสะท้านต่อสายตาสำรวจคู่นั้น เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดีดก้นซองเบาๆ บุหรี่สองมวนก็เด้งขึ้นมา

ริมฝีปากบางคาบไว้มวนหนึ่ง เสียงไฟแช็กดัง “แชะ” เปลวไฟพลันลุกพรึบ

เขาอัดควันเข้าปอดหนึ่งคำ แล้วค่อยๆ พ่นออกมา ถามขึ้นว่า “พูดมาเถอะ ทำไมถึงฆ่าพ่อแม่ตัวเอง ทำไมถึงฆ่าพี่ชายกับพี่สะใภ้”

เหลยกวงไม่มีปฏิกิริยาต่อคำพูดเหล่านั้น “ผมไม่ได้ฆ่าพวกเขา เงินนั่นพวกเขาเป็นคนซ่อนไว้เอง คนร้ายหาไม่เจอต่างหาก คุณจะมาบอกว่าพอผมได้เงินพวกนี้แล้วหมายความว่าผมเป็นคนฆ่าพวกเขาไม่ได้หรอก ผมไม่มีปัญญาทำแบบนั้น”

เขาขยับขาเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกใบ้แก่ถานอี้ว่า ขาของเขาพิการ ไม่มีทางลงมือฆ่าคนได้

ถานอี้เอ่ยว่า “นายคงยังไม่รู้ ตอนที่เหมียวต้าชุนเอาเงินไปซ่อน เขาทำเลือดของพวกคนตายเปื้อนไว้บนนาฬิกาแขวนเรือนนั้น นายเป็นคนฉลาด รายละเอียดมากกว่านี้คงไม่ต้องให้ฉันเตือนความจำแล้วกระมัง”

ความหมายของเขาก็คือ มีแค่คนร้ายเท่านั้นที่รู้ว่าเงินซ่อนอยู่ที่ไหน ดังนั้นเหลยกวงกับเหมียวต้าชุนจึงเป็นฆาตกร

เหลยกวงนิ่งเงียบไป

ถานอี้รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังรอเหมียวเสี่ยวหงกับเหมียวต้าชุน ตราบใดที่สองคนนั้นยังไม่ยอมเปิดปาก เขาก็จะไม่มีวันปริปากเช่นกัน ทุกคนตกลงเป็นพันธมิตรตั้งรับร่วมกันไว้แล้ว

เขาลุกขึ้นยืน “ไม่ใช่ทุกคนที่จะใจเย็นได้เท่านายหรอกนะ ถ้านายไม่เชื่อ พวกเราก็รอดูกันต่อไป”

เหลยกวงได้ยินดังนั้น ร่างกายก็ซวนเซวูบหนึ่ง สายตาก้มต่ำลงมองหัวเข่าตัวเอง ไม่ยอมสบตากับถานอี้อีก

ถานอี้หัวเราะเยาะในลำคอคำหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป

เหมียวต้าชุนอยู่ในห้องสอบสวนหมายเลขสอง แม้จะอยู่คนละฟากประตูก็ยังได้ยินเสียงคำรามลั่นของเขา

“เหลยเซิ่งเป็นคนฆ่า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกูด้วยวะ? พวกมึงมันไอ้พวกสวะ ไร้น้ำยา หมายังดีกว่าพวกมึงเลย วันๆ เอาแต่ปรักปรำคนดี!”

“คิดจะขังกูเหรอ? ได้สิ เอาหลักฐานมาสิวะ!”

“พวกมึงไม่มีหลักฐาน กูไม่กลัวหรอก! อยากจะทรมานกูเหรอ? เอาเลยสิ ทุบตีกูให้เต็มที่เลย ถ้ากูขมวดคิ้วสักนิดก็ถือว่ากูกระจอกเอง!”

“ไปตายซะ ไอ้พวกหมาล่าเนื้อ!”

“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ฟู่ต๋าตบโต๊ะดังปัง “พูดจาให้มันสะอาดๆ หน่อย!”

หลิวเฟิงเอ่ยว่า “วางใจเถอะ มีคนไปค้นบ้านแกแล้ว ยังไงก็ต้องเจอหลักฐาน”

เหมียวต้าชุนหัวเราะเยาะ “หาไปสิ หาให้เต็มที่เลย ถ้าหาเจอ กูยอมเรียกมึงว่าพ่อเลยเอ้า!”

…

ถานอี้พยักหน้า เหลยกวงคิดไว้รอบคอบทุกอย่างจริงๆ

เหมียวต้าชุนเป็นคนสารเลว แต่ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าถ้าสารภาพเมื่อไรก็มีแต่ตายสถานเดียว

ถ้าไม่ใช้ไม้นวมไม้แข็งบ้าง อีกฝ่ายคงไม่มีทางเปิดปาก

ถานอี้เดินเข้าไปข้างใน เปลี่ยนตัวให้หลิวเฟิงออกไปพัก

เหมียวต้าชุนเอ่ยขึ้น “มึงคงเป็นหัวหน้าสินะ ใช่ หัวหน้าถาน กูจำมึงได้ กูจะฟ้องร้องพวกมึงให้หมด พวกมึงปรักปรำคนดี ขอให้ตายโหง!”

ถานอี้สีหน้าเรียบเฉย “เหมียวต้าชุน แกฆ่าคนตระกูลเหลยไปสี่ศพ คนที่จะตายโหงน่ะมันแกต่างหาก”

เหมียวต้าชุนตะโกนลั่น “มึงพูดหมาๆ! กูกับครอบครัวนั้นไม่มีความแค้นอะไรกัน กูจะไปฆ่าพวกเขาทำไม!”

ถานอี้จ้องเขาเขม็ง “ก็เพราะเงินไงล่ะ พ่อแม่แกไม่มีเงิน น้องชายแกก็ปัญญาอ่อน ส่วนแกก็ต้องคอยเลี้ยงดูพวกเขาไปทั้งชีวิต เพราะแกมันไร้น้ำยา หาเงินเองไม่เป็น ถึงต้องคอยหวังพึ่งเหมียวเสี่ยวหง ยืมมือเหมียวเสี่ยวหงไปสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลเหลย เหมียวต้าชุน แกไม่ได้ดีไปกว่าน้องชายแกเท่าไหร่หรอก แกมันก็แค่เศษสวะ เป็นสวะที่ยังมีชีวิตอยู่ วันๆ ทำได้แค่เชือดหมูกับแบมือขอเศษเงิน!”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ทุกถ้อยคำล้วนแฝงแววเย้ยหยัน เชือดเฉือนใจคนฟังอย่างถึงที่สุด

“แกพูดหมาๆ! มึงพูดหมาๆ! พูดหมาๆ!” เหมียวต้าชุนเริ่มคลุ้มคลั่ง “มึงคิดว่ามึงเป็นตัวอะไร อาศัยบารมีพ่อถึงได้ตะเกียกตะกายขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ กล้ามาดูถูกกูเหรอ! แน่จริงมึงเข้ามาสิ กูจะฆ่ามึงให้ตาย!”