บทที่ 96จับกุมคาหนังคาเขา

เซี่ยชิงกล่าว “วางใจเถอะค่ะ พวกเราไม่จับคนบริสุทธิ์แน่นอน ส่วนสูงของเขาตรงกับคนร้าย มีกุญแจบ้านตระกูลเหลย ทั่วทั้งบ้านก็เต็มไปด้วยรอยนิ้วมือของเขา แล้วพวกเรายังตามไปเจอเครื่องบันทึกเสียงราคาหลักพันหยวนของบ้านตระกูลเหลยที่ร้านรับซื้อของเก่า เจ้าของแผงก็ให้การบันทึกปากคำไว้แล้วว่าคนขายคือเขา”

เหลยกวงกำหมัดแน่น ทุบลงบนรถเข็นเต็มแรง “ไอ้ระยำเอ๊ย ฉันจะถลกหนังหัวมัน!”

เหลยเหมี่ยวร้องไห้โฮขึ้นมาอีกรอบ

เซี่ยชิงเอ่ย “จัดงานศพให้พวกเขาให้เรียบร้อยเถอะค่ะ ถ้าว่างค่อยแวะไปรับกุญแจคืนที่สถานีตำรวจสาขา”

เหลยกวงชะงักอย่างไม่เข้าใจ “กุญแจอะไรเหรอครับ”

เซี่ยชิงตอบ “กุญแจบ้านตระกูลเหลยค่ะ”

เหลยกวงประสานมือคำนับขอบคุณทั้งที่ยังนั่งอยู่ “ขอบคุณมากครับแพทย์นิติเวชเสี่ยวเซี่ย ขอบคุณตำรวจทุกท่าน ขอบคุณพวกคุณจริงๆ ครับ”

เซี่ยชิงปฏิบัติหน้าที่เสร็จสิ้น เดินออกจากสถานประกอบพิธีศพแล้วขึ้นรถตำรวจ

หลี่จี้ถามด้วยความร้อนใจ “เป็นไงบ้าง มันติดเบ็ดไหม”

เซี่ยชิงตอบ “ไม่มีทางที่เขาจะไม่ติดเบ็ดหรอก”

หลี่จี้ถาม “ทำไมล่ะ”

เซี่ยชิงกล่าว “คนที่กล้าลงมือทำแบบนี้ล้วนแต่เป็นพวกชอบเสี่ยงดวง อีกอย่าง เขาเป็นคนหลงตัวเอง มั่นใจว่าอาชญากรรมเลวทรามครั้งนี้เป็นแผนการที่สมบูรณ์แบบ ตอนที่พวกเราถามเหลยเหมี่ยวว่ารองเท้าหนังของสองพ่อลูกเหลยเหยี่ยนเคยหายไปบ้างไหม เขาก็เผลอส่งสายตาท้าทายออกมาแวบหนึ่งแล้ว”

เรื่องนี้ เธอเพิ่งมาสรุปได้หลังจากมั่นใจว่าเหลยกวงมีส่วนร่วมและเป็นคนวางแผนการทั้งหมด

…

วันที่ 19 ตุลาคม เป็นวันทำบุญครบรอบสามสัปดาห์หลังการตายของคนตระกูลเหลย

ขณะที่เหลยกวงกับเหมียวต้าชุนกำลังเข้าไปเอาเงินในห้องพักตรงประตูทิศตะวันออก ตำรวจที่ดักซุ่มอยู่ก็กรูเข้าไปกดตัวทั้งสองคนไว้กับพื้น

เหมียวต้าชุนรูปร่างสูงใหญ่ราวกับม้า ดิ้นรนสุดชีวิต ปากก็สบถด่าไม่หยุด ตู้จุ่น หลี่จี้ และฟู่ต๋าสามคนต้องช่วยกันถึงจะกดเขาลงได้

เหลยกวงชะงักไปครู่หนึ่ง เขานั่งนิ่งอยู่บนรถเข็น ยอมให้หลีเข่อใส่กุญแจมือแต่โดยดี

เหลยเหมี่ยวกับเหมียวเสี่ยวหงพาเด็กชายสองคนวิ่งออกมาจากเรือนใหญ่ แต่กลับถูกตำรวจหลายนายขวางไว้กลางลานบ้าน

ใบหน้าของเหมียวเสี่ยวหงซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายไหลย้อยลงมาตามแก้ม เธอจ้องเขม็งไปยังเหลยกวงผ่านช่องว่างระหว่างร่างของตำรวจ

ถานอี้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนบังสายตาระหว่างเธอกับเหลยกวงไว้ ก่อนสั่งการ “คุมตัวไปทั้งหมด”

คนทั้งหกถูกแยกขึ้นรถสามคัน เหลยกวงคันหนึ่ง เหมียวต้าชุนคันหนึ่ง ส่วนพวกเหลยเหมี่ยวและเหมียวเสี่ยวหงอยู่อีกคันหนึ่ง

หลีเข่อเป็นตำรวจหญิง จึงขึ้นรถคันเดียวกับเหมียวเสี่ยวหง

เหลยเหมี่ยวเอ่ยปากถามด้วยความหวาดกลัว “พี่สาวตำรวจคะ ทำไมถึงมาจับพวกเราล่ะคะ”

“เอ่อ…” หลีเข่อรู้สึกสงสารเด็กสาวผู้น่าเวทนาคนนี้ จึงจงใจผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “ไม่ต้องกลัวหรอก แค่พาพวกเธอไปสอบปากคำเฉยๆ สอบเสร็จเดี๋ยวก็ปล่อยตัวกลับมาแล้ว”

“อาสะใภ้รอง เรื่องจริงเหรอคะ” เหลยเหมี่ยวถามเสียงสั่น พลางหันขวับไปมองเหมียวเสี่ยวหงที่นั่งอยู่เบาะหลัง

เหมียวเสี่ยวหงไม่ยอมปริปาก ได้แต่ก้มหน้า สองมือกุมมือลูกชายไว้คนละข้างแน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือไปแล้วจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดกาล

เหลยเหมี่ยวถามซ้ำ “อาสะใภ้รอง มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ” น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้นและแข็งกร้าวขึ้น ในแววตามีทั้งความหวังและความเคียดแค้น ทว่าสิ่งที่เอ่อล้นอยู่มากกว่านั้นคือความสับสนเคว้งคว้าง

เด็กชายคนโตเอ่ยขึ้นมาเช่นกัน “แม่ แม่พูดอะไรบ้างสิ! พ่อกับลุงเป็นอะไรไป พวกเขาทำผิดกฎหมายเหรอ”

เหมียวเสี่ยวหงตัวสั่นเทิ้ม “ไม่ต้องกลัว…” เสียงของเธอแหบแห้ง “ไม่มีอะไรหรอก ไม่เกี่ยวกับพวกเรา น่าจะเป็นเรื่องคดีลุงใหญ่ของลูกมีเบาะแสคืบหน้าน่ะ”

เมื่อพูดประโยคแรกออกไปได้ ประโยคต่อมาก็เริ่มไหลลื่น หลังพูดไปสองประโยค เธอก็ค่อยๆ สงบลง ก่อนจะหันไปบอกเหลยเหมี่ยว “ไม่มีอะไรหรอก อาแกรองของเธอไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อพ่อเธอหรอกนะ”

หลีเข่อถึงกับอ้าปากค้าง ให้ตายสิ ผัวแกฆ่าเขาล้างโคตรขนาดนั้น ยังกล้าพูดหน้าตาเฉยว่าไม่ได้ทำเรื่องผิดต่ออีกฝ่ายอีกเหรอเนี่ย!

“จริงเหรอคะ…” เหลยเหมี่ยวพึมพำ คล้ายกำลังถามเหมียวเสี่ยวหง แต่ก็เหมือนพยายามถามตัวเองซ้ำๆ

เหมียวเสี่ยวหงไม่ได้ตอบคำถามนั้นอีก เธอเพียงดึงลูกชายคนเล็กที่กำลังสะอึกสะอื้นเข้ามากอดไว้แนบอก แล้วลูบหลังปลอบไม่ยอมปล่อย