บทที่ 95หลักฐานบนนาฬิกา

ถานอี้ตอบ “ผมกับคนร้ายสูงไล่เลี่ยกัน วิธีคิดเลยมีจุดที่คล้ายกัน ห้องเก็บของฝั่งตะวันออกแทบไม่เกี่ยวอะไรกับคดี เจ้าหน้าที่ตรวจร่องรอยย่อมไม่รื้อค้นละเอียด และยิ่งไม่ทันสังเกตด้านบน”

“ให้ตายสิ!” หวงเจิ้นอี้สบถขึ้นมาอีก “ไอ้หมอนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว ฉลาดจนน่ากลัวจริงๆ”

ถานอี้อธิบาย “เหลยเหมี่ยวเรียนมหาวิทยาลัยการเงินและการคลัง เหลยเหยี่ยนก็ทำงานบริษัทรับซื้อของเก่าได้ราบรื่น ไอคิวของคนตระกูลเหลยไม่ได้แย่เลยสักคน”

หวงเจิ้นอี้ว่า “นายกับเสี่ยวเซี่ยก็ไม่แย่เหมือนกัน”

เขานับถือจากใจจริง กล่องพังๆ ตู้ผุๆ เสื้อผ้าเก่าๆ สุมอยู่เต็มไปหมด แต่อีกฝ่ายมองปราดเดียวก็เดาออกว่าซ่อนไว้ที่ไหน

ถานอี้เหยียบม้านั่งเพื่อนำของกลับไปวางคืน ขณะยกนาฬิกาแขวนขึ้นเล็งให้ตรงกับรอยเดิม จู่ๆ ก็สังเกตเห็นคราบสีดำขนาดเท่าครึ่งเม็ดงาตรงมุมฉากด้านขวาของนาฬิกา

เขาจึงยกนาฬิกาแขวนขึ้นสูงอีกนิด

ดีจริง ด้านล่างยังมีอีก

เขาค่อยๆ ก้าวลงมาพร้อมกับนาฬิกาเรือนนั้น

ถานอี้พูดขึ้น “หัวหน้าหวง ตรงนี้น่าจะเป็นคราบเลือด ในรถผมมีก้านสำลี กุญแจอยู่ในกระเป๋าขวาครับ”

หวงเจิ้นอี้ตื่นตัวขึ้นมาทันที หยิบกุญแจแล้วก้าวพรวดออกไป ไม่กี่นาทีต่อมาก็กลับมาพร้อมก้านสำลีชุบน้ำสองอัน ก่อนจะป้ายเบาๆ ลงบนคราบสกปรกนั้นสองสามที

สีเลือดค่อยๆ ซึมย้อมหัวสำลีสีขาวทีละน้อย

หวงเจิ้นอี้เอ่ย “คราวนี้ชัวร์แน่”

ถานอี้นำนาฬิกาแขวนกลับไปวางที่เดิม ระวังไม่ให้เส้นผมขยับเขยื้อน

จากนั้นลบรอยรองเท้าบนม้านั่งออก แล้วโรยดินร่วนแห้งจากแปลงดอกไม้กลบไว้บางๆ ให้เนียนตา…

ทั้งสองคนถือก้านสำลีขึ้นรถ

หวงเจิ้นอี้ถาม “คนร้ายระวังตัวขนาดนั้น ในที่เกิดเหตุไม่มีลายนิ้วมือสักรอย ไม่ทิ้งรอยเท้าจริงไว้แม้แต่รอยเดียว ทำไมถึงทิ้งคราบเลือดของผู้ตายไว้ตรงนั้นได้ล่ะ”

ถานอี้เข้าเกียร์หนึ่ง เหยียบคันเร่ง รถค่อยๆ แล่นไปข้างหน้า

เขาเอ่ยวิเคราะห์ “คนร้ายสวมถุงมือสองชั้น หลังลงมือเสร็จ เขาเอาถุงมือเปื้อนเลือดสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อ เหลยกวงไม่ได้สูงขนาดนั้น ถ้าเขาเป็นคนวางแผน การที่นึกออกว่าจะซ่อนเงินไว้ตรงนี้ก็ต้องเคยเห็นนาฬิกาเรือนนี้มาก่อน ถ้างั้นตอนนั้นนาฬิกาแขวนอาจจะวางอยู่ตรงริมขอบที่สูง คนร้ายไม่ได้เหยียบม้านั่ง แต่ใช้มือรองนาฬิกาแขวนลงมาตรงๆ ถุงมืออาจจะลื่น เขาเลยต้องกอดเข้าหาตัวตามสัญชาตญาณ มันถึงเกิดรอยแบบนี้ขึ้นมา”

หวงเจิ้นอี้พยักหน้าหงึกๆ “ใช่เลย ต้องเป็นแบบนี้แน่ ต่อให้ใจกล้าแค่ไหนก็หนีความลนลานไม่พ้น ย่อมต้องมีช่องโหว่หลุดรอดมาบ้างเป็นธรรมดา”

…

ไม่นาน ห้องนิติวิทยาศาสตร์ก็ตรวจพบกรุ๊ปเลือดของคนสี่คนบนก้านสำลี ซึ่งตรงกับคนทั้งสี่ของตระกูลเหลยพอดิบพอดี

มาถึงขั้นตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งเทคนิคดีเอ็นเอแล้ว หลักฐานนี้เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าคนร้ายเป็นคนเอาเลือดไปป้ายไว้บนนาฬิกาแขวน

นั่นหมายความว่า เงินไม่ได้ถูกซ่อนโดยผู้ตาย แต่เป็นคนร้ายที่นำไปซ่อน

คดีดูเหมือนจะคืบหน้า แต่ตำรวจเพียงแค่รู้ว่าเงินของกลางอยู่ที่ไหน ยังคงไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมมาชี้ชัดตัวคนร้าย

หลังถานอี้ปรึกษากับหัวหน้าหวงแล้ว ทั้งคู่ตัดสินใจคงสภาพเดิมไว้ ปล่อยให้ฟู่ต๋า หัวหน้าหลี่ และคนอื่นๆ สืบสวนคัดกรองต่อไป

ภายใต้การวางแผนอย่างรัดกุมของพวกเขาทั้งสอง เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงหันกลับมาพุ่งเป้าไปที่เหลยเซิ่งอีกครั้ง

ไหนๆ จะเล่นละครแล้วก็ต้องแสดงให้เนียนจนจบ การสืบสวนดำเนินไปอย่างต่อเนื่องเต็มๆ แปดวัน

วันที่ 14 ตุลาคม เหลยเซิ่งถูกอนุมัติหมายจับอย่างเป็นทางการและถูกส่งตัวเข้าเรือนจำ

เซี่ยชิงนำร่างของผู้เสียชีวิตทั้งสี่ของตระกูลเหลยออกจากตู้แช่เย็น เพื่อส่งมอบให้กับเหลยกวง เหลยเหมี่ยว และคนอื่นๆ

แม้จะเป็นญาติสนิท แต่ก็ยังมีความหวาดกลัวอยู่ดี

เหลยเหมี่ยวร้องไห้อย่างโศกเศร้า ทว่าก็ทำได้เพียงมองแวบเดียว ก่อนจะถูกเหมียวเสี่ยวหงดึงตัวไปหลบด้านหลัง

เหลยกวงพยายามตะเกียกตะกายทิ้งตัวลงกับพื้น โขกศีรษะลงบนพื้นเสียงดังสนั่นติดต่อกันหลายครั้ง

เซี่ยชิงลอบสังเกตเขาอย่างแนบเนียน ก่อนจะเอ่ยปลอบ “เสียใจด้วยนะคะ รอให้คดีตัดสินเสร็จสิ้น เหลยเซิ่งจะต้องมาขอขมาพวกเขาด้วยตัวเองแน่ค่ะ”

เหมียวเสี่ยวหงกับเหลยเหมี่ยวช่วยกันพยุงเหลยกวงกลับขึ้นไปนั่งบนรถเข็น

เหลยกวงเอ่ยถาม “แพทย์นิติเวชเสี่ยวเซี่ย เป็นเหลยเซิ่งจริงๆ หรือครับ พี่ชายกับพ่อผมดีกับเขาขนาดนั้น ทำไมเขาถึงทำแบบนั้นลงไปได้ พวกคุณจับคนผิดหรือเปล่าครับ”