บทที่ 94เงินซ่อนอยู่ในนาฬิกา

เขาช่างพูดตรงไปตรงมาเสียจริง ปฏิเสธทั้งถานอี้และเซี่ยชิงอย่างไร้ความเกรงใจ

หวงเจิ้นอี้ปรายตามองถานอี้เป็นการปลอบใจ “ฉันเห็นด้วยกับความคิดของเหล่าหลี่นะ แต่ฉันคิดว่า ตอนนี้ใครเป็นผู้ต้องสงสัยกันแน่ยังไม่มีใครพูดได้เต็มปาก ทุกคนยังต้องเริ่มปูพรมตรวจสอบจากญาติสนิทมิตรสหายของตระกูลเหลยใหม่อีกรอบ ทำงานให้ละเอียดเข้าไว้ การสืบสวนมันไม่มีทางลัดหรอก พวกคุณว่าจริงไหมล่ะ”

หลี่ยวี่เซินแปะมือขวาลงบนพุงพลุ้ย “หัวหน้าหวงพูดก็มีเหตุผล เอาละ ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะทำตามที่หัวหน้าหวงบอก”

หวงเจิ้นอี้จับมือกับเขา “เหนื่อยกันหน่อยนะ”

“ไม่เหนื่อยหรอกครับ รับใช้ประชาชน” หลี่ยวี่เซินพูดติดตลกพลางกวักมือเรียกเพื่อนร่วมงานของตน “พวกเราไปกันเถอะ”

ถานอี้เอ่ยกับฟู่ต๋า “เป้าหมายค่อนข้างเยอะ พวกนายช่วยประสานงานกับหัวหน้าทีมหลี่หน่อย”

ฟู่ต๋าตอบรับคำหนึ่ง แล้วพาทีมจากสำนักงานตำรวจออกไปด้วยเช่นกัน

ลานบ้านพลันเงียบสงบลง

หวงเจิ้นอี้เอ่ยเสียงเบา “เหล่าหลี่ก็เป็นคนแบบนั้นแหละ โวยวายเสียงดัง แต่ไม่ได้มีเจตนาร้าย เสี่ยวถานอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ”

ถานอี้พยักหน้าเล็กน้อย “ผมเข้าใจครับ ความเห็นในการทำงานไม่ตรงกันเป็นเรื่องปกติ หัวหน้าหวงวางใจเถอะ”

“แบบนั้นก็ดีแล้ว” หวงเจิ้นอี้ตบไหล่เขา “นายมาที่นี่บ่อยกว่า นายว่าควรเริ่มหาจากตรงไหนดี”

ถานอี้แทบไม่ต้องคิด “ห้องครัวไม่มีแน่นอน ส่วนตู้ในห้องหลักก็หนักมาก ข้างในตู้ก็ค้นไปหมดแล้ว ถ้าจะมีที่ไหนถูกมองข้ามไป ก็คงเป็นห้องหน้าประตูด้านทิศตะวันออกกับแปลงดอกไม้สองข้าง”

“ฉันไปดูแปลงดอกไม้เอง” หวงเจิ้นอี้หันหลังก้าวตรงไปยังแปลงดอกไม้

ส่วนถานอี้เดินไปยังห้องหน้าประตูด้านทิศตะวันออก

แปลงดอกไม้กว้างครึ่งเมตร ยาวสามเมตร ก่อด้วยอิฐและปูนซีเมนต์ โครงสร้างเรียบง่ายเห็นชัดเจน นอกจากดินที่พูนสูงขึ้นมาสองฟุตกว่าจะพอซ่อนอะไรได้แล้ว ที่อื่นก็แทบเป็นไปไม่ได้เลย

เดือนตุลาคมอากาศแห้ง ดอกไม้ใบหญ้าที่ไม่ได้รับการรดน้ำมานานเริ่มเฉาใกล้ตาย

หวงเจิ้นอี้ก้มลงสังเกตหน้าดินอย่างละเอียด บนผิวดินยังมีร่องรอยการชะล้างตามธรรมชาติจากการรดน้ำครั้งก่อนหลงเหลืออยู่ ไม่มีร่องรอยการพลิกหรือขุดคุ้ยแม้แต่น้อย

เขาลองคิดดู หากตนเองเป็นคนร้าย ย่อมไม่มีทางซ่อนเงินไว้ในดินแน่ ห้องหน้าประตูด้านทิศตะวันออกน่าจะมีโอกาสมากกว่า

หวงเจิ้นอี้เดินเข้าไปในห้องหน้าประตูด้านทิศตะวันออก

ถานอี้กำลังยืนมองกองเศษของเก่าที่สุมกันอยู่เต็มห้อง

“ให้ตายสิ เยอะจริงเชียว” หวงเจิ้นอี้หัวเราะ “คนแก่ที่บ้านฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ถ้าซ่อนไว้ที่นี่จริง ปลอดภัยมากก็จริงอยู่ แต่หาเจอยากชะมัด”

ถานอี้ไม่พูดอะไร เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว กวาดสายตามองสำรวจกองของเก่าที่สูงกว่าสองเมตรอยู่อึดใจหนึ่ง ในที่สุดก็หยุดสายตาลงที่ด้านบนสุด

บนยอดนั้นมีโต๊ะเตียงเตาตัวเล็กวางอยู่ และบนโต๊ะชิดฝาผนังมีนาฬิกาแขวนสีทองเหลืองวางคว่ำหน้าอยู่เรือนหนึ่ง

หากไม่ใช่คนรูปร่างสูง ย่อมไม่มีทางสังเกตเห็นอย่างแน่นอน

ถานอี้สวมถุงมือ หยิบม้านั่งตัวเล็กจากด้านข้างมาเหยียบขึ้นไป สังเกตดูอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึออกมา “แนบเนียนจริงเชียว”

หวงเจิ้นอี้ถาม “แนบเนียนยังไง”

ถานอี้ตอบ “เขายังเหน็บเส้นผมเอาไว้เส้นหนึ่งด้วยครับ” เขาใช้มือทั้งสองข้างประคองด้านข้างของนาฬิกา แล้วค่อยๆ ยกลงมาอย่างระมัดระวัง

น้ำหนักในมือทำให้เขามั่นใจ เงินต้องอยู่ในนี้แน่

หวงเจิ้นอี้ขยับเข้ามาดู เห็นฝุ่นบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง บนฝุ่นไม่มีรอยนิ้วมือใดๆ จึงส่ายหน้า “ไม่ได้อยู่ในนี้หรอกมั้ง”

ถานอี้วางนาฬิกาแขวนลงบนตู้เตี้ยเบาๆ “อยู่ข้างในนี้แหละครับ ที่ไม่มีรอยนิ้วมืออาจเป็นเพราะผู้ตายอย่างขงชุนเซียงเป็นคนรักความสะอาด ตอนคนร้ายเอาเงินมาซ่อนมันก็สะอาดอยู่แล้ว ถ้าผมเปิดฝานาฬิกา เส้นผมจะหลุด ผมเลยยังไม่เปิด หัวหน้าหวงลองชั่งน้ำหนักดูสิครับ”

ทั้งสองสลับตำแหน่งกัน

หวงเจิ้นอี้สวมถุงมือ “ข้างในนาฬิกาแบบนี้มีโพรงใหญ่พอตัวจริงๆ นั่นแหละ” นาฬิกาแขวนแบบนี้เมื่อเจ็ดแปดปีก่อนถือว่าแพร่หลายมาก แทบมีกันทุกบ้าน เขาจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เขาลองยกขึ้นมาตามวิธีของถานอี้ “บ้าเอ๊ย! นายฟันธงได้ยังไงตั้งแต่แรกเนี่ยว่าเงินอยู่ในนี้”