บทที่ 93แสงใต้ตะเกียง

เซี่ยชิงเอ่ยลาแล้วเดินกลับห้องทำงานตามลำพัง

เธอไปห้องน้ำเพื่อชุบน้ำที่ไม้ม็อบ พลางถูพื้นไปพลางขบคิดทบทวนคำพูดของถานอี้ซ้ำๆ “ที่เกิดเหตุน่ะ ยิ่งคุ้นเคยเท่าไรก็ยิ่งดี แต่คนร้ายก็คุ้นเคยกับที่เกิดเหตุเป็นอย่างดีเช่นกัน ช่องโหว่ที่ทิ้งไว้จึงมีไม่มาก… ที่เกิดเหตุน่ะ ยิ่งคุ้นเคยเท่าไรก็ยิ่งดี แต่คนร้ายก็คุ้นเคยกับที่เกิดเหตุเป็นอย่างดีเช่นกัน ช่องโหว่ที่ทิ้งไว้จึงมีไม่…”

ห้องทำงานไม่ได้กว้างขวางอะไร ใช้เวลาแค่สองสามนาทีก็ถูเสร็จ

เซี่ยชิงล้างมือ แล้วแยกแยะคำพูดของถานอี้ออกมาวิเคราะห์อีกรอบ “ที่เกิดเหตุน่ะ ยิ่งคุ้นเคยเท่าไรก็ยิ่งดี แต่คนร้ายก็คุ้นเคยกับที่เกิดเหตุเป็นอย่างดีเช่นกัน ช่องโหว่ที่ทิ้งไว้จึงมีไม่มาก… ฉันรู้แล้ว!”

ในที่สุดเธอก็คว้าประกายความคิดที่หลุดลอยไปกลับมาได้ เหลยกวงเองก็คุ้นเคยกับบ้านของเหลยเหยี่ยนเป็นอย่างดี ถ้าอย่างนั้น พวกเขาจะเอาเงินไปซ่อนไว้ที่บ้านของเหลยเหยี่ยนหรือเปล่า ใต้แสงตะเกียงมักมืดมิดที่สุด! ต่อให้ตำรวจจะตีหญ้าให้งูตื่น อีกฝ่ายก็ยังนิ่งนอนใจได้ และไม่มีทางไปเอาเงินที่บ้านตระกูลเหลยแน่นอน ขอแค่รอให้เรื่องเงียบลง จัดงานศพเสร็จสิ้น ก็สามารถฮุบเงินไปได้อย่างไร้ร่องรอย

เซี่ยชิงกดโทรศัพท์หาถานอี้ทันที

“เสี่ยวเซี่ย?”

“ฉันเองค่ะ”

“มีเรื่องอะไรเหรอ”

“ฉันคิดว่าเงินที่ปล้นไปอาจจะยังอยู่ที่บ้านตระกูลเหลยค่ะ…”

“…”

ถานอี้เงียบเสียงไป

เซี่ยชิงเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมา กะทันหันก็นึกถึงตอนที่ถานอี้ตอกกลับหลี่จี้ว่า ‘พวกนั้นไม่ได้มองการณ์ไกลขนาดนั้น’ หรือว่าเธอจะมองโลกซับซ้อนเกินไป?

“ความคิดนี้เข้าท่ามาก ฉันใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวค่อยแจ้งความคืบหน้าให้ฟังนะ” ถานอี้ตัดสายไป

หวงเจิ้นอี้เอ่ยถาม “เสี่ยวเซี่ยมีความคิดใหม่อะไรอีกล่ะ”

ถานอี้ตอบ “เธอบอกว่าเงินของกลางอาจจะยังอยู่ที่บ้านตระกูลเหลยครับ”

“หืม?” หวงเจิ้นอี้ไม่ค่อยเข้าใจนัก “ตระกูลเหลยได้เงินเวนคืนที่ดินมาแสนหยวน ซื้อโน่นซื้อนี่ไปตั้งเยอะ ในมือเหลือแค่แปดหมื่นกว่า ซ่อนไว้ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมจะได้ประโยชน์อะไรกัน”

ความหมายโดยรวมของเขาก็คือ เงินไม่ได้เยอะมากมายอะไร ถ้าทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุแล้วถูกตำรวจยึดไป มิใช่สูญทั้งคนทั้งเงินหรือ

ถานอี้อธิบาย “ถ้าเราเจอเงิน เงินนั้นก็จะเป็นเงินที่พวกเหลยเหยี่ยนซึ่งเป็นผู้ตายซ่อนเอาไว้ เช่นนั้นแล้วการฆาตกรรมก็จะไม่ใช่เพื่อชิงทรัพย์ แต่เป็นการเอาชีวิต เหลยกวงจะสามารถเบี่ยงเบนความสนใจ แล้วค่อยๆ เข้าฮุบทรัพย์สินส่วนอื่นของตระกูลเหลยได้อย่างแนบเนียน แต่ถ้าเราหาไม่เจอ เมื่อคืนบ้านให้พวกเขาแล้ว พวกเขาก็จะสามารถเอาเงินก้อนนี้ไป แล้วค่อยๆ เอาออกมาใช้ได้อย่างไร้ร่องรอย ข้อสำคัญที่สุดคือ พวกเขาไม่กล้าซ่อนเงินไว้ที่บ้านตัวเอง หากถูกค้นเจอนั่นจะเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดีเลยครับ”

“ให้ตายสิ!” หวงเจิ้นอี้สบถออกมา “จริงด้วยแฮะ ถ้านี่หาเจอขึ้นมาจริงๆ ฉายา ‘นางปีศาจแมงป่องน้อย’ ของแม่หนูเสี่ยวเซี่ยคงได้ประทับตราถาวรแน่ ฉลาดเป็นกรดเกินไปแล้ว”

ตอนที่ถานอี้ได้ยินเซี่ยชิงพูดประโยคนั้น เขาก็อยากสบถออกมาแบบนี้เหมือนกัน แต่เพราะนึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง จึงอดกลั้นไว้

เขาเอ่ยถ่อมตัวแทนเซี่ยชิงประโยคหนึ่ง “มันยังเป็นแค่ข้อสันนิษฐานครับ ต้องหาให้เจอก่อนถึงจะนับว่าใช่”

“เออน่า~” หวงเจิ้นอี้โบกมือ “มีความคิดแบบนี้ได้ก็เก่งมากแล้ว หัวไวขนาดนี้ โชคดีจริงๆ ที่แม่หนูนั่นเป็นคนดี ฮ่าๆ…”

บ้านตระกูลเหลย

ฟู่ต๋าและหัวหน้าทีมหลี่จากสถานีตำรวจสาขาต่างก็อยู่ที่นี่ คนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนถกเถียงเรื่องรูปคดีกันอย่างออกรสอยู่กลางลานบ้าน พยายามวิเคราะห์ว่ามีผู้ต้องสงสัยที่อาจหลุดรอดไปคนไหนอีกบ้าง

เมื่อถานอี้กับหวงเจิ้นอี้เดินเข้ามา ทุกคนก็รีบกรูล้อมเข้ามาทันที

หลี่ยวี่เซินยิ้มพลางกล่าว “หัวหน้าหวง หัวหน้าถาน มาได้จังหวะพอดีเลย ช่วยมาดูให้พวกเราหน่อยครับ ตอนนี้ความคิดเห็นของทุกคนไม่ตรงกันเลย จับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว”

หวงเจิ้นอี้เอ่ย “คนร้ายเจ้าเล่ห์เกินไป คดีนี้ทำยากจริงๆ”

“นั่นสิครับ?!” หลี่ยวี่เซินผงกศีรษะติดๆ กัน “หัวหน้าถานบอกว่าเหมียวต้าชุนมีพิรุธสูง แต่พวกเราไม่มีหลักฐานนี่ครับ หนึ่งคือเขาไม่มีแผลที่มือ สองคือส่วนสูงก็ไม่ตรง แพทย์นิติเวชจ้าวกับแพทย์นิติเวชหานของสถานีเราศึกษารอยเท้าซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ ต่างก็บอกว่าข้อสรุปของแพทย์นิติเวชตัวน้อยคนนั้นมันฝืนเกินไป หาคู่รองเท้าไม่เจอ เปรียบเทียบไม่ได้ จะด่วนสรุปไปเลยคงไม่เหมาะมั้งครับ”