บทที่ 92เริ่มต้นใหม่

“ตกลงครับ” ถานอี้กล่าวต่อ “พวกเราไล่เรียงเบาะแสกันมาหลายรอบแล้ว ตอนนี้ผมยังคงมีความคิดเหมือนเดิมว่า พวกเหลยกวงมีข้อสงสัยอย่างยิ่งว่าจะเป็นคนลงมือก่อเหตุ การที่ผู้ต้องสงสัยนิ่งเงียบไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ บ่งบอกได้สองประเด็น หนึ่งคือผู้ต้องสงสัยมีสภาพจิตใจที่นิ่งและแกร่งมาก สองคือต้องมีจุดไหนสักแห่งที่พวกเรามองข้ามไป จุดประสงค์ของการประชุมในวันนี้ก็เพื่อระดมความคิด ช่วยกันหาจุดที่เรามองข้ามไปนั้นออกมาให้ได้”

สิ้นเสียงของเขา ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

หวงเจิ้นอี้กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยแซว “พอฉันมาทำไมถึงได้สงวนท่าทีกันไปหมดล่ะเนี่ย ชายชาตรีถึกๆ กลายร่างเป็นสาวน้อยขี้อายกันหมดแล้ว”

“แบบนั้นก็ดีสิครับ ไม่ต้องไปเกิดใหม่แล้ว!”

“พอเลย ถ้าผู้หญิงหน้าตาเหมือนแก ชาตินี้คงไม่ต้องหวังว่าจะได้แต่งงานหรอก”

…

พวกตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าหัวเราะรับมุกอย่างไว้หน้า

ฟู่ต๋าเอ่ยขึ้นมา “หัวหน้าถาน หัวหน้าหวง ผมกำลังคิดว่า เราอาจจะเล็งเป้าหมายผิดคนหรือเปล่าครับ”

เขาปฏิเสธข้อสันนิษฐานของถานอี้ตั้งแต่ต้นตอเลยทีเดียว

หวงเจิ้นอี้ถาม “แล้วแกคิดว่าใครคือผู้ต้องสงสัยล่ะ”

ฟู่ต๋าจุดบุหรี่ขึ้นสูบ “คดีนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นครับ มองดูแล้วเหมือนใครๆ ก็เป็นฆาตกรได้ แต่เพราะหลักฐานไม่พอ ก็เลยไม่มีใครเป็นฆาตกรสักคน หัวหน้าหวงครับ คุณว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่จะเป็นการจ้างวานฆ่า”

“เหลวไหล!” หวงเจิ้นอี้เอ็ดเข้าให้ “เงินแค่นั้นเนี่ยนะ คุ้มค่าให้ไปจ้างมือปืนด้วยเหรอ ถอยกลับมามองอีกก้าว ถ้าเขาจ้างคนจริงๆ เขาจะให้เงินมือปืนเท่าไร แล้วถ้ามือปืนไม่พอใจ หอบเงินหนีไปทั้งหมดจะทำยังไง หรือถ้าตอนลงมือคนร้ายไม่ได้คิดว่าเงินน้อย แต่พอนานไปรู้สึกว่าน้อยขึ้นมาแล้วย้อนกลับมาแบล็กเมล์เขา จะทำยังไงล่ะ”

ฟู่ต๋าหัวเราะแหะๆ “ผมก็แค่ลองคิดเรื่อยเปื่อยดูครับ หัวหน้าทั้งสองท่านฟังผ่านๆ ไปก็แล้วกัน”

หวงเจิ้นอี้ชี้ไปทางตู้จุ่นอีกคน “เหล่าตู้ ปกติแกพูดมากที่สุด ประชุมคราวนี้จะขาดแกไม่ได้หรอกนะ แกพูดอะไรหน่อยสิ”

เหล่าตู้ยิ้มตาหยี “หัวหน้าหวงยังไม่รู้จักผมอีกเหรอครับ ให้ไปจับคนหรือไปดักซุ่มน่ะผมสู้ตาย แต่ถ้าเรื่องใช้สมองคิดนี่ผมไม่ไหวจริงๆ หัวหน้าปล่อยผมไปเถอะครับ”

หวงเจิ้นอี้ส่ายหน้า แล้วหันไปพูดกับถานอี้ “ดูท่าคงต้องปูพรมสืบหาเบาะแสกันใหม่ พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่อีกรอบเถอะ”

เขาก็ปฏิเสธข้อสงสัยที่มีต่อเหลยกวงและเหมียวต้าชุนไปโดยปริยายเช่นกัน

หรือว่าเธอกับถานอี้จะคิดผิดไปจริงๆ ? เซี่ยชิงคิดในใจ หากเป็นเพราะข้อสันนิษฐานเรื่องรอยเท้าเปื้อนเลือดของเธอที่ทำให้แนวทางสืบสวนไขว้เขว จนคดีนี้ต้องติดหลงทางปิดไม่ลงล่ะ

นั่นตั้งสี่ชีวิตเชียวนะ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เม็ดเหงื่อก็ผุดพรายขึ้นมาเต็มหน้าผากของเธอ

ถานอี้ใคร่ครวญอยู่นาน “ได้ครับ พี่ฟู่ คุณไปจัดการหน่อย เริ่มปูพรมสืบหาเบาะแสคดีนี้กันใหม่”

ฟู่ต๋าตอบรับ “ได้เลย พวกเรา ตามฉันมา”

ตำรวจสืบสวนเจ็ดแปดนายพากันเดินออกจากห้องประชุมไปจนหมดในพริบตา

ภายในห้องประชุมจึงเหลือเพียงเซี่ยชิง ถานอี้ และหวงเจิ้นอี้

หวงเจิ้นอี้ไม่ทันสังเกตว่าเซี่ยชิงยังอยู่ จึงพูดขึ้น “เสี่ยวถาน ไม่ต้องกดดันตัวเองมากเกินไป การทำคดีมันก็เป็นแบบนี้แหละ มีน้อยครั้งนักที่จะราบรื่นไร้อุปสรรค ถ้านายยังยืนยันความคิดเดิม ก็ลองไปที่เกิดเหตุอีกสักรอบดู ถึงไม่ได้เบาะแสอะไรเพิ่ม แต่อย่างน้อยก็อาจจะได้ประกายความคิดอะไรบ้าง”

ถานอี้เอ่ย “นั่นสิครับ ยิ่งคุ้นเคยกับที่เกิดเหตุมากเท่าไรก็ยิ่งดี แต่คนร้ายเองก็คุ้นเคยกับที่เกิดเหตุมากเหมือนกัน ถึงแทบไม่ทิ้งช่องโหว่ไว้เลย ช่วงสองวันนี้ผมไปมาหลายรอบแล้ว ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า หัวหน้าหวงครับ ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนสักหน่อย ถ้าพอมีเวลา จะช่วย…”

เซี่ยชิงเพิ่งก้าวไปถึงหน้าประตู พอได้ยินคำพูดนี้ของถานอี้ ในหัวก็พลันมีความคิดแวบหนึ่งแล่นผ่านเข้ามา มันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนเธอคว้าจับเอาไว้ไม่ทัน

หวงเจิ้นอี้เหลือบไปเห็นเซี่ยชิงเข้าพอดี จึงยิ้มพลางว่า “ได้สิ ฉันเองก็ตั้งใจจะไปอยู่พอดี เสี่ยวเซี่ยไปด้วยกันไหม ยัยหนูคนนี้ไอเดียเยอะ”

เซี่ยชิงเอ่ย “หัวหน้าหวงคะ อาจารย์กับแพทย์นิติเวชเฉินไม่อยู่ที่สำนักงานค่ะ”

หัวหน้าหวงหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา “จริงด้วย ทางตำรวจจราจรมีเคสตรวจพิสูจน์บาดแผลที่ค่อนข้างยุ่งยากอยู่เคสหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ เธอกลับไปทำงานเถอะ”