บทที่ 91ประชุมระดมความคิด

ถานอี้ยิ้ม “คิดแบบนี้ก็ไม่เลว รถคันนี้จะขึ้นเขาลงห้วยไม่มีปัญหาแน่นอน”

เซี่ยชิงว่า “วันไหนว่างๆ ก็ขับเที่ยวเองได้ เท่จะตาย”

ถานอี้พยักหน้า “ไว้ว่างชวนพี่ชายนายไปด้วยสิ ไปด้วยกัน”

เซี่ยชิงตอบ “ได้เลยค่ะ”

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงาน เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงของหลี่จี้ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “หัวหน้าถาน เสี่ยวเซี่ย”

เซี่ยชิงหันกลับไป “นายไปไหนมาน่ะ” เมื่อวานเขาเข้าเวรกลางวัน ตามหลักแล้วควรจะเดินมาจากทางหอพักสิ

หลี่จี้วิ่งเหยาะๆ ตามมาทัน “ปู่ฉันป่วยน่ะ เมื่อเช้าเลยแวะไปโรงพยาบาลมา”

เซี่ยชิงถาม “เป็นอะไรมากไหม”

“ไม่มีปัญหาอะไรมากหรอก อยู่ต่อได้อีกสักแปดปีสิบปีสบายๆ” พูดจบ หลี่จี้ก็หันไปมองถานอี้ “หัวหน้าถาน คดีของบ้านตระกูลเหลยนั่น คุณว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่จะจ้างมือปืนน่ะ”

ถานอี้ตอบ “พวกนั้นไม่มีปัญญาคิดการใหญ่ขนาดนั้นหรอก”

“นั่นก็จริง เฮ้อ…” หลี่จี้ถอนหายใจ “ดักซุ่มมาตั้งหลายวันแล้ว ไม่เห็นมีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ฉันก็เลยคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย หัวหน้าถาน…”

ถานอี้เอ่ยขัดขึ้น “เรียกฉันว่าหัวหน้าถานเฉยๆ ก็พอ” ตอนอยู่จิ้นหยางคนก็เรียกแบบนี้ เขาชินแล้ว

“จริงด้วย คุณเคยบอกแล้วนี่ ฉันลืมไปสนิทเลย” หลี่จี้เกาหัว “หัวหน้าถาน พวกเราควรจะลองไปดูที่บ้านตระกูลเหลยอีกสักรอบไหม”

ถานอี้บอก “ประชุมเสร็จค่อยว่ากัน”

คนทั้งสามคนทยอยเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน

ข้างในมีคนค่อนข้างเยอะ ต่างคนต่างทักทายกันไปมา ไม่ทันไรเซี่ยชิงกับหลี่จี้ก็คลาดกับถานอี้

หลี่จี้ว่า “ฉันรู้สึกว่าหัวหน้าถานเข้าถึงยากกว่าหัวหน้าหวงแฮะ”

เซี่ยชิงบอก “เพิ่งจะมาได้ไม่นาน นิสัยก็ไม่เหมือนกัน ปรับตัวเข้าหากันอีกไม่กี่วันก็ดีขึ้นเองแหละ ดูนายนี่สิ เรียกหัวหน้าหวงได้คล่องปากเชียว ปรับตัวไวจริงๆ”

หลี่จี้หัวเราะร่า แล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของกองปราบสอง

เซี่ยชิงเดินขึ้นไปยังชั้นสาม

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องทำงาน เฉาไห่เซิงกำลังยกถังขยะอยู่พอดี เซี่ยชิงจึงรีบแย่งมาถือไว้ “อาจารย์คะ ฉันทำเองค่ะ”

เฉาไห่เซิงยืดตัวตรงแล้วบิดเอวซ้ายขวา “เสี่ยวเซี่ย ฉันกับแพทย์นิติเวชเฉินจะออกไปตรวจพิสูจน์บาดแผลหน่อย เธอเฝ้าห้องทำงานไว้นะ ถ้ากองปราบสองมีประชุม เธอก็ไปแทนพวกเราที”

เซี่ยชิงตอบ “ได้ค่ะ อาจารย์ไปเถอะ น่าจะเป็นเรื่องคดีบ้านตระกูลเหลยกับเสิ่นอี้ รายละเอียดพวกนั้นฉันคุ้นเคยดีอยู่แล้วค่ะ”

“ยัยหนูนี่ ทั้งฉลาดทั้งเก่ง ช่วงนี้ฉันกับอาจารย์ของเธอเลยเบาแรงไปได้เยอะเลย” เฉินเชียนเดินเข้ามาพอดี

เซี่ยชิ่งยิ้ม “ขอบคุณแพทย์นิติเวชเฉินที่ชมค่ะ ฉันจะไม่เหลิงและจะพยายามต่อไปแน่นอนค่ะ”

“ฮ่าๆ…” แพทย์นิติเวชเฉินวางกระเป๋าถือลงบนโต๊ะ ชี้หน้าเซี่ยชิ่งอย่างเอ็นดู “ทะเล้นจริงนะ”

เซี่ยชิ่งจัดการเทขยะอย่างคล่องแคล่ว เช็ดโต๊ะทำงานทั้งสามตัวจนสะอาดเอี่ยม ขณะที่กำลังจะถูพื้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เฉาไห่เซิงยกหูขึ้นรับ ฟังอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ เดี๋ยวให้เสี่ยวเซี่ยของเราลงไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เขาวางสายแล้วหันมาบอก “หลี่จี้โทรมาน่ะ เธอไปประชุมเถอะ”

“ค่ะ” เซี่ยชิ่งวางไม้ถูพื้น ล้างมือให้สะอาด แล้วหยิบสมุดจดเดินลงไปชั้นล่าง

ห้องประชุมชั้นสอง

ถานอี้นั่งขมวดคิ้วอยู่ที่หัวโต๊ะ นิ้วชี้และนิ้วกลางอันเรียวยาวคีบบุหรี่ก้นกรองที่ถูกสูบไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เมื่อเห็นเซี่ยชิงกับหลีเข่อเดินเข้ามา เขาก็ดักดับบุหรี่ในมือทันที “เอาล่ะ คนมาครบแล้ว เริ่มประชุมได้”

เสียงพูดคุยพึมพำในห้องประชุมเงียบกริบลงในพริบตา

ถานอี้ปรับท่านั่งให้ตรง “คดีบ้านตระกูลเหลยล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ถ้ายังปิดคดีไม่ได้ กองปราบสองของพวกเราคงต้องโดนตำหนิแน่…”

“เรื่องโดนตำหนิน่ะเรื่องเล็ก แต่ที่สำคัญคือ พวกเราจะสูญเสียความไว้เนื้อเชื่อใจจากประชาชนไม่ได้เด็ดขาด” หวงเจิ้นอี้เดินก้าวเข้ามาในห้อง “หัวหน้าถาน ไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะขอนั่งฟังด้วย”

ถานอี้ลุกขึ้นยืน “หัวหน้าหวงเกรงใจเกินไปแล้วครับ ผมยินดีอย่างยิ่ง เชิญนั่งครับ”

หวงเจิ้นอี้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เขา “นายดำเนินประชุมต่อไปเถอะ ฉันแค่นั่งฟังเฉยๆ”