บทที่ 90ความในใจของไฉอวี้

ถานอี้ส่งเสียง “อืม” ในลำคอรับคำ

ไฉอวี้ส่งเสียง “เฮอะ” ก่อนจะพูดขึ้น “ฉันก็ว่าคนอื่นไปเรื่อย นายเองก็ใช่ย่อย วันๆ เอาแต่ใส่กรอบแว่นงี่เง่าทำเก๊กขรึม กลัวคนอื่นจะมาตกหลุมรักหรือไง ถามจริง ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะอยากแต่งงานกับตำรวจอย่างพวกนาย เลิกหลงตัวเองได้แล้ว!”

ถานอี้ไม่ได้ใส่ใจ “นายเคยเห็นฉันหลงตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่”

“นาย… ช่างเถอะ” ไฉอวี้เปลี่ยนเรื่องทันควัน “ที่นายบอกว่าคดียุ่งยาก ตกลงมันยังไงกันแน่ ยังเป็นคดีเสิ่นอี้อยู่อีกเหรอ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ถานอี้ยอมออกมานั่งกินข้าวกับไฉอวี้หลังจากมารับตำแหน่ง ก่อนหน้านี้เอาแต่ปฏิเสธตลอด อ้างว่างานยุ่ง วันนี้ก็ตั้งใจจะปฏิเสธเหมือนกัน ทว่าคดีตระกูลเหลยกำลังติดหล่มชั่วคราว เขาจึงยอมมาเปิดหูเปิดตาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง

ถานอี้ตอบ “ไม่ใช่ คดีอื่นน่ะ ช่างเถอะ อุตส่าห์ปลีกตัวออกมาได้ทั้งที”

“เหอะ มีแต่ฉันนี่แหละที่ยอมตามใจนาย” ไฉอวี้เปลี่ยนเรื่องอีกรอบ “นายว่าสองพี่น้องตระกูลเซี่ยใครสวยกว่ากัน ถ้าฉันไปจีบเซี่ยจวิน นายว่าพอมีลุ้นไหม”

ถานอี้เอ่ยเรียบๆ “ไหนตอนแรกนายชอบเซี่ยชิงไง เป็นอะไรไป รังเกียจแพทย์นิติเวชหรือไง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” ไฉอวี้รีบปฏิเสธ “น้องสาวคนนั้นกระทั่งเพจเจอร์ยังไม่ตอบกลับเลย ท่าทีชัดเจนขนาดนั้น ขืนดันทุรังตามตื๊อต่อนายว่ามันน่าสนุกตรงไหน”

ถานอี้แปลกใจ “แล้วเซี่ยจวินไม่ได้มีใจให้กู้หลิงอยู่หรอกเหรอ”

ไฉอวี้เงียบไปทันที

ถานอี้จึงถามต่อ “พวกนายไปเจอกันมาอีกแล้วใช่ไหม”

ไฉอวี้พยักหน้า “ฉันเคยไปดูการแสดงระบำโบราณกับนายกเทศมนตรีเยี่ยครั้งหนึ่ง เซี่ยจวินสวยมากจริงๆ สวยจนแทบหยุดหายใจ”

ทั้งสองเดินขึ้นบันได

ถานอี้เอ่ยเรียบๆ “ตื้นเขิน”

ไฉอวี้ไม่ยอม “นายไม่ตื้นเขินตายล่ะ คราวหน้าเราไปด้วยกัน ฉันอยากรู้นักว่านายจะทนไม่หวั่นไหวได้จริงไหม”

ถานอี้ตอบ “ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์สุนทรีย์ขนาดนั้น แต่ขอเตือนนายไว้อย่าง นายสู้กู้หลิงไม่ได้หรอก เซี่ยจวินเป็นคนที่มีเป้าหมายชัดเจนและคิดลึกซึ้ง เธอรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรและไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ แน่”

ไฉอวี้ชะงักเท้า “หมายความว่าไง”

ถานอี้กล่าว “เรื่องที่เซี่ยชิงเป็นแพทย์นิติเวช ฉันก็เป็นคนบอกนายเองไม่ใช่หรือไง”

“เข้าใจละ! หึ” ไฉอวี้หัวเราะขำๆ “นายนี่นะ คอยปกป้องลูกน้องตลอด แตะคนของตัวเองไม่ได้เลย ฉันถามหน่อย เซี่ยจวินเป็นนักเต้นที่บอบบาง จะกลัวศพ กลัวคนที่ยุ่งกับศพ มันไม่ปกติหรือไง ไม่ต้องพูดถึงเธอหรอก ขนาดฉินเจี๋ยยังกลัวจนหัวหด ขอย้ำนะว่าฉันให้เกียรติแพทย์นิติเวชเต็มร้อย ไม่ได้คิดดูถูกอะไรทั้งนั้น อย่ามาพาลใส่ฉันเลย”

ถานอี้ปรายตามอง “ฉินเจี๋ยเป็นตัวอะไร เขานับเป็นผู้ชายด้วยหรือไง”

ไฉอวี้พูดไม่ออก “…เขาก็แค่ไม่อยากคบกับแพทย์นิติเวช ทำไมถึงไม่นับเป็นผู้ชายล่ะ”

ถานอี้ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วย เขาจ้ำอ้าวยาวๆ เดินนำหน้าไป

ไฉอวี้ส่ายหน้า “ช่างเถอะ พี่ใหญ่อย่างฉันใจกว้างพอ ไม่ถือสานายหรอก”

…

เรื่องเอกสารรถของเซี่ยชิงนั้น เซี่ยเฉินจัดการให้เรียบร้อยแล้ว โดยจอดทิ้งไว้ที่บริษัท นึกอยากใช้งานเมื่อไหร่ก็ไปขับมาได้ทันที

วันที่ 5 ตุลาคม เซี่ยชิงขับรถมาที่สำนักงานตำรวจ ความจริงช่วงนี้เธอยังไม่ค่อยได้ขับเท่าไหร่ เพียงแต่ที่จอดรถแถวบ้านมีจำกัด เอามาจอดไว้ที่นี่จึงสะดวกกว่าไปจอดทิ้งไว้ที่บริษัท

ช่างบังเอิญเหลือเกิน พอจอดรถเสร็จ เธอก็เจอกับถานอี้เข้าพอดี

“คุณ…” ถานอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “อรุณสวัสดิ์”

เซี่ยชิงทักทาย “สวัสดีค่ะหัวหน้าถาน พอดีที่บ้านไม่มีที่จอดรถน่ะค่ะ เลยขออาศัยใช้สิทธิ์ที่ทำงานหน่อย”

ถานอี้เอ่ยขึ้น “รถรุ่นนี้กินน้ำมันพอดูเลยนะ”

เซี่ยชิงล็อกประตูรถพลางตอบ “ซานตาน่าประหยัดน้ำมันกว่าก็จริง แต่ฉันยังไม่มีงบขนาดนั้นนี่คะ คันนี้ราคาถูก เงินที่ประหยัดไปได้ตั้งหลายหมื่นหยวนก็พอเป็นค่าน้ำมันขับไปกลับที่ทำงานได้ตั้งหลายปีแล้วล่ะค่ะ”