บทที่ 89ของขวัญที่เน้นมูลค่า

เฉินเยว่หัวปาถุงเปล่าในมือใส่เขา “เจ้าลูกคนนี้ ไม่ทำให้ฉันโมโหสักวันมันจะอึดอัดตายใช่ไหม”

เซี่ยเฉินรับไว้ได้พลางยิ้มแป้น

เซี่ยชิงเข้าใจแล้ว เซี่ยเฉินคงช่วยปรับทัศนคติของสองคนนั้นมาแล้ว แม้เฉินเยว่หัวจะไม่ชอบที่เธอเป็นแพทย์นิติเวช แต่คงไม่อยากให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนไปตลอด จึงยอมถอยให้ระดับหนึ่ง

สองแม่ลูกคำนึงถึงลักษณะงานของเธอ เสื้อผ้าที่ซื้อมาจึงเป็นแบบลำลองทั้งหมด ตัวหนึ่งเป็นเสื้อโค้ตกันลมสีเบจ ส่วนอีกชุดเป็นยีนส์แบรนด์อเมริกา ดีไซน์เรียบง่ายไม่ฉูดฉาด

เพื่อแสดงออกถึงความใส่ใจ เธอจึงรีบสวมลองดูทันที

เซี่ยเฉินพูดขึ้น “ไม่เลวเลย เสื้อโค้ตตัวนี้ทรงดูทะมัดทะแมง เหมาะกับชิงชิงพอดี”

เซี่ยชิงก็พูดเช่นกัน “สวยค่ะ ฉันชอบมาก”

เฉินเยว่หัวยิ้ม “ใช่ไหมล่ะ สายตาฉันเฉียบขาดอยู่แล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเหมาะ แต่ว่านะ แกห้ามใส่ตอนทำงานเด็ดขาดเลย… ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว ฉันไปอาบน้ำพักผ่อนสักหน่อยดีกว่า”

พอพูดถึงเรื่องงาน สีหน้าของเธอก็สลดลงอีกครั้ง ก่อนจะลุกเดินเข้าห้องนอนไป

เซี่ยจวินอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หุบลง “ฉันก็ไปอาบน้ำเหมือนกัน” เธอหิ้วถุงหลายใบเดินขึ้นชั้นบนไป

เซี่ยเฉินพูดว่า “เธอไม่ได้ไปด้วย เสื้อผ้าที่ซื้อให้เลยมีไม่กี่ตัว แต่ไม่เป็นไร พี่ซื้อเครื่องประดับที่แพงที่สุดให้เธอแล้ว”

เซี่ยชิงเข้าใจทันที เซี่ยเฉินไม่เพียงเป็นกาวใจให้แม่ลูกทั้งสามคน แต่ยังพยายามสร้างความสมดุลด้านสิ่งของให้อีกด้วย

“ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่” เซี่ยชิงเปิดกล่องเครื่องประดับ เผยให้เห็นกำไลทองคำแท้ลวดลายมังกรหงส์มงคลวงหนาเตอะ

เครื่องประดับที่ดูย้อนยุคขนาดนี้ ซื้อมาให้เธอจริงๆ เหรอ?

เซี่ยชิงมองเซี่ยเฉินด้วยความฉงน

เซี่ยเฉินพูดว่า “เธอเป็นแพทย์นิติเวช ใส่เครื่องประดับไม่ได้ พี่เลยเน้นซื้อแบบที่หนักๆ เข้าไว้ เอาไว้เก็บรักษามูลค่าไงล่ะ”

เซี่ยชิงยิ้มพลางพยักหน้า “ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่ ถูกใจฉันพอดีเลย”

บรรยากาศปรองดองเมื่อครู่นี้ เซี่ยเฉินมีส่วนช่วยอย่างมาก

ไม่อย่างนั้น ด้วยความลำเอียงและอคติของเฉินเยว่หัว ผนวกกับความระแวงและคอยระวังตัวของเซี่ยจวิน คุยกันไม่ถึงสองประโยคก็คงทะเลาะกันบ้านแตก

หากเฉินเยว่หัวกับเซี่ยจวินสามารถรักษาระดับความเคารพซึ่งกันและกันอย่างผิวเผินในบ้านได้ เซี่ยชิงก็ยินดีอย่างยิ่ง

เพราะอย่างไรเสีย บรรยากาศกลมเกลียวย่อมทำให้การอาศัยอยู่ในบ้านชั่วคราวหลังนี้สบายใจขึ้น

หลังจากเซี่ยซวินกลับมา ทั้งครอบครัวก็พากันเดินไปกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารทะเลราคาย่อมเยาในละแวกใกล้เคียง

เพิ่งจะนั่งลงในห้องส่วนตัว ไฉอวี้กับถานอี้ก็เดินเข้ามาด้วยกัน

ไฉอวี้ยื่นมือออกมาทักทายอย่างกระตือรือร้น “สวัสดีครับคุณลุง เห็นครอบครัวคุณลุงเดินมาแต่ไกลเลยครับ”

เซี่ยซวินจับมือกับเขา “ที่แท้ก็เลขาไฉนี่เอง พวกคุณมากันแค่สองคนเหรอ มานั่งกินด้วยกันสิครับ”

ไฉอวี้รีบตอบ “ไม่รบกวนดีกว่าครับ นัดเพื่อนไว้หลายคนเลย ไม่อยากขัดจังหวะเวลาครอบครัวครับ”

เซี่ยเฉินเอ่ยขึ้นบ้าง “ไว้วันหลังผมขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงพวกคุณต่างหากนะครับ หัวหน้าถาน น้องสาวผมคงต้องฝากคุณช่วยดูแลด้วย”

ถานอี้ตอบ “เกรงใจไปแล้วครับ ผมเพิ่งย้ายมาใหม่ เสี่ยวเซี่ยทำงานมืออาชีพมาก หัวไว ความคิดอ่านเฉียบคม มีแต่เธอต่างหากที่คอยช่วยผม”

พอได้ยินคนอื่นเอ่ยชมลูกสาว เซี่ยซวินก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง “เธอยังเด็ก อารมณ์ก็ยังร้อนอยู่บ้าง หัวหน้าถานช่วยตักเตือนและชี้แนะด้วยนะครับ”

ถานอี้ตอบ “คุณลุงวางใจได้ครับ เสี่ยวเซี่ยเข้ากับคนอื่นที่สำนักงานได้ดีมาก เพื่อนร่วมงานต่างก็ชอบเธอครับ”

อาจเป็นเพราะภาพจำเดิมไม่ตรงกับสิ่งที่ได้ยิน เซี่ยจวินกับเฉินเยว่หัวจึงหันไปมองเซี่ยชิงพร้อมกัน แววตาของทั้งคู่ฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด

เซี่ยชิงกล่าว “ขอบคุณหัวหน้าถานที่ชมค่ะ”

ถานอี้ยิ้มบางๆ พยักหน้าเล็กน้อย “คุณลุง คุณน้า งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ”

เซี่ยซวินรีบบอก “ไปเถอะๆ อย่าให้เพื่อนรอนาน”

เมื่อพ้นจากห้องโบตั๋น ทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังบันได

ไฉอวี้กระซิบเสียงเบา “ไม่ว่าจะมองยังไง ฉันก็นึกภาพเด็กสาวคนนี้กับแพทย์นิติเวชที่ผ่าศพขึ้นอืดไม่ออกจริงๆ ต้องยอมรับเลยว่า รูปลักษณ์ภายนอกของคนเรานี่หลอกตากันได้ดีแท้ๆ”