บทที่ 88ของฝากจากครอบครัว

เซี่ยชิง “…”

เซี่ยชิงเคยได้ยินกิตติศัพท์ของถานอี้มาตั้งแต่ตอนอยู่กองบัญชาการตำรวจมณฑล เขาได้ฉายาว่า ‘เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ถาน’ ทำงานมาเจ็ดปี ในมือไม่เคยมีคดีคั่งค้างปิดไม่ลงแม้แต่คดีเดียว

คดีตระกูลเหลย เธอก็เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของถานอี้ รวมถึงยุทธวิธีสืบสวนแบบตีหญ้าให้งูตื่น เพื่อล่อให้คนร้ายนำหลักฐานมาส่งถึงมือเอง

ทว่าเธอดูก็รู้ว่าหลีเข่อแค่เสียหน้า ไม่ได้โกรธจริงจังและไม่ได้ด่าว่าจากใจจริงหรอก แค่เห็นเธอเป็นที่ระบายความอัดอั้น พอพ่นออกมาหมดก็โล่งแล้ว

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พอน้ำหมดแก้ว บิสกิตหมดห่อ สาวน้อยก็เริ่มง่วงตาปรือ

หลีเข่อหาวหวอดๆ พลางเอ่ย “พอได้บ่นแล้วโล่งขึ้นเยอะเลย เธออยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม ถ้าอยาก ฉันยอมทนนอนที่นี่สักคืนก็ได้นะ”

เซี่ยชิงตอบ “ไม่ต้องหรอก ทั้งกองปราบสองและกองปราบหนึ่งต่างก็มีเวรยาม ฉันไม่กลัวหรอก เธอไปนอนเถอะ”

พอหลีเข่อกลับไป เซี่ยชิงก็ล้มตัวลงบนเตียงสนามเช่นกัน

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ

เช้าวันต่อมา ตอนเซี่ยชิงนั่งกินมื้อเช้าอยู่ในโรงอาหารก็บังเอิญเจอถานอี้

ถานอี้เดินมานั่งลงตรงข้ามเธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ในถาดอาหารของเขามีไข่ต้มสองฟอง นมหนึ่งแก้ว หมั่นโถวทอดสี่ชิ้น และเกี๊ยวน้ำอีกชามหนึ่ง

เซี่ยชิงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท “หัวหน้าถาน อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

“อรุณสวัสดิ์” ถานอี้เปิดประเด็นทันที “จนถึงตอนนี้ ทั้งสองฝั่งยังไม่มีความเคลื่อนไหว ผมสงสัยว่าจะมีจุดไหนที่พวกเรามองข้ามไป”

เซี่ยชิงพยักหน้า “ฉันเห็นด้วยกับหัวหน้าถานค่ะ พวกเราคงต้องลองคิดทบทวนกันดูใหม่อีกที”

ถานอี้ตอบ “ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน”

ทั้งสองแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างกระชับได้ใจความ จากนั้นก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ต่างคนต่างก้มหน้ากินข้าวอย่างเงียบๆ แล้วแยกย้ายกันไป

เซี่ยชิงนำผ้าปูเตียงสนามที่อบอวลไปด้วย ‘กลิ่นตัวผู้ชาย’ ไปซัก เก็บกวาดหอพักเรียบร้อยแล้วจึงเดินทางกลับบ้าน

ที่บ้านไม่มีใครอยู่ เซี่ยชิงอาบน้ำเสร็จก็หลับเป็นตาย จนกระทั่งเสียงพูดคุยหัวเราะที่ดังมาจากชั้นล่างปลุกเธอให้ตื่น

เธอบิดขี้เกียจ คว้านาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว

เซี่ยชิงนอนเหม่อทอดอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งรู้สึกปวดปัสสาวะจึงยอมลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า

คงเพราะเสียงกดชักโครกที่ทำให้ข้างล่างได้ยิน

เสียงพูดคุยชั้นล่างพลันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวขึ้นบันไดมา “ใครอยู่ข้างบนน่ะ”

เซี่ยชิงผลักประตูเดินออกไป “พี่ใหญ่ ฉันเอง เมื่อคืนเข้าเวรมา เพิ่งตื่นน่ะ พวกพี่กลับมากันตั้งแต่เมื่อไหร่”

เซี่ยเฉินพูดอย่างเกรงใจ “ปลุกเธอตื่นสินะ พี่ไม่คิดว่าเธอจะอยู่บ้าน”

เซี่ยชิงตอบ “ไม่เป็นไรหรอก นอนไปตั้งหกเจ็ดชั่วโมงแล้ว ควรตื่นได้แล้วล่ะ”

เซี่ยเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก “งั้นก็ดีแล้ว รีบลงมาเร็ว พวกเราซื้อของฝากมาให้เธอด้วย มีทั้งของกิน เสื้อผ้า แล้วก็เครื่องประดับเลยนะ”

เซี่ยชิงสางผมลวกๆ สองสามที รวบเป็นมวยจุกเล็กๆ แล้วเดินตามหลังเซี่ยเฉินลงไปชั้นล่าง

เซี่ยชิงเอ่ยทักทายทุกคนอย่างสุภาพ

เฉินเยว่หัวอารมณ์ดี ถึงกับมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอย่างหาได้ยาก “แม่กับพี่สาวแกช่วยกันเลือกเสื้อผ้ามาให้สองชุด พี่ชายแกก็ซื้อเครื่องประดับมาให้ด้วย รีบไปลองดูสิ”

เซี่ยจวินก็พูดขึ้นเช่นกัน “ช่วงนี้เธอเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน ก็เลยเลือกมาสองชุดตามสายตาของฉันกับแม่”

เธอพูดพลางค้นถุงใบหนึ่งกับกล่องใบหนึ่งออกมาจากกองถุงพะเนิน แล้วยื่นให้เซี่ยชิ่งพร้อมกัน

“ขอบคุณค่ะแม่ ขอบคุณนะพี่” เซี่ยชิ่งรับมา “สายตาพวกคุณดีอยู่แล้ว ต้องเหมาะกับฉันแน่ๆ”

เฉินเยว่หัวตำหนิ “ไม่มีมารยาทเลย เรียกพี่สิ”

เซี่ยจวินแย้ง “แม่คะ เรียกชื่อก็ดีอยู่แล้วนี่นา เกิดวันเดียวกันแท้ๆ หนูไม่ได้อยากเป็นพี่สักหน่อย”

เฉินเยว่หัวถลึงตาใส่เธอ “เด็กคนนี้นี่ แก่กว่าแค่วินาทีเดียวก็คือแก่กว่า เป็นพี่มันไม่ดียังไง”

เซี่ยเฉินพูดแทรกขึ้น “เรื่องนี้ผมมีสิทธิ์พูดนะ เป็นพี่ชายต้องคอยดูแลน้องสาว คำนี้ผมได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนหูขึ้นขี้ไคลหมดแล้ว จวินจวินกับชิงชิงโตมาพร้อมกัน จะต้องไปแบ่งแยกความเป็นพี่เป็นน้องเพราะเวลาต่างกันไม่กี่นาทีทำไม บ้านเราก็ไม่ได้มีบัลลังก์ให้สืบทอดสักหน่อย”