บทที่ 87ความก้าวหน้าของคดี

ถานอี้ยิ้ม เป็นเด็กสาวที่ฉลาดจริงๆ ไม่แย่งชิง ไม่เอาหน้า และรู้จักกาลเทศะ

หลีเข่อทึ่งอีกรอบ “นี่เธอขับบนถนนใหญ่เป็นแล้วเหรอ” พอได้รับคำยืนยันจากเซี่ยชิ่ง เธอจึงพูดต่อ “ฉันน่ะตอนอยู่มหาวิทยาลัยยังพอไหว แต่พอออกถนนจริงทีไรก็ตื่นเต้นทุกที”

เซี่ยชิ่งเอนหลังพิงเบาะ “ไม่เป็นไรหรอก พื้นฐานเธอแน่น ฝึกอีกไม่กี่รอบก็ชินแล้ว”

ถานอี้ดึงหัวข้อสนทนากลับมา “เมื่อกี้เหลยเหมี่ยวให้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมบ้างไหม”

“ไม่มีเลยค่ะ ยัยหนูเอาแต่ร้องไห้” หลีเข่อบอก “ฉันคิดว่าไม่ใช่เธอไม่อดทนหรอก แต่เธอคงเอาแต่สนใจเรื่องเรียน เรื่องในบ้านเลยแทบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ยิ่งไม่รู้อะไรเลยก็ยิ่งรู้สึกผิด พอรู้สึกผิดก็ยิ่งจมดิ่ง”

ถานอี้ถามต่อ “แล้วเพื่อนบ้านตระกูลเหลยได้พูดอะไรเพิ่มไหม”

หลีเข่อตอบ “เธอบอกว่าแม่ของเหลยเหมี่ยวกับพ่อแม่สามีเข้ากันได้ดีมาก ปกติแทบไม่เคยนินทาเรื่องพ่อแม่สามีเลย เธอรู้เรื่องส่วนตัวของบ้านเหลยจำกัดมาก รู้แค่ว่าพอเงินชดเชยรื้อถอนของแม่เหลยเหมี่ยวใกล้จะลงมา ครอบครัวของเหลยกวงก็แวะเวียนมาบ่อยขึ้น”

ถานอี้เหลือบมองเธอ “พูดต่อหน้าเหมียวเสี่ยวหงเลยเหรอ”

หลีเข่อตอบ “นั่นก็เปล่าหรอกค่ะ คำพูดจริงๆ ของเธอคือ ‘โอ๊ยน้องสะใภ้ ช่วงนี้พวกเธอแวะมาบ่อยไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลยหรือไง พวกเขาไม่ได้เล่าอะไรให้พวกเธอฟังบ้างเหรอ’ แล้วเหมียวเสี่ยวหงก็พูดว่า ‘พี่สาวพี่ยังไม่รู้อีกเหรอ พี่สะใภ้ใหญ่ฉันปากแข็งจะตาย ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นมา พวกฉันยังไม่รู้เลยว่ามีเรื่องเงินรื้อถอนด้วย’”

เธอเลียนเสียงเลียนท่าทางของหญิงสองคนสลับไปมาได้อย่างกวนอารมณ์ ทั้งน่ารักทั้งตลกขบขัน

เซี่ยชิ่งแซว “เข้าท่าแฮะ เห็นภาพชัดแจ๋ว จินตนาการร่างป้าแก่ๆ ของหลีเข่อลอยมาแต่ไกลเลย”

หลีเข่อแหว “ไปเลยนะ ฉันแก่ตัวไปไม่เป็นแบบนั้นหรอกย่ะ”

ถานอี้หัวเราะออกมาอีกครั้ง

คงเพราะคดีเริ่มมองเห็นเค้าลาง บรรยากาศจึงผ่อนคลายขึ้นมาก ปรึกษาเรื่องคดีกันไปพลาง ไม่นานก็มาถึงละแวกหมู่บ้านของตระกูลเหลย

ถานอี้ลงจากรถ แต่ไม่ได้เดินออกไปทันที เขายืนสังเกตท้ายรถตำรวจอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง

หลีเข่อแปลกใจ “หัวหน้าถานรออะไรอยู่เหรอคะ”

ถานอี้บอก “ผมจำได้ว่าเมื่อกี้เธอเพิ่งบอกว่าเสี่ยวเซี่ยแทบไม่เคยขับออกถนนจริง”

“จริงด้วยแฮะ…” หลีเข่อแลบลิ้น “ไม่เป็นไรหรอกมั้ง เธอขับนิ่งจะตาย จริงไหมล่ะคะ”

เซี่ยชิ่งมองผ่านกระจกหลังเห็นทั้งสองคนยืนนิ่งไม่ขยับ ตอนแรกก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงท่าทีของเซี่ยซวินเมื่อวันก่อน เธอก็เข้าใจได้ทันที

พอกลับถึงสำนักงานตำรวจ เซี่ยชิ่งก็ง่วนกับงานตลอดบ่าย ตกค่ำตอนไปกินข้าวที่โรงอาหารก็ยังไม่เห็นพวกหลีเข่อกลับมา

ตู้จุ่นกระซิบกระซาบอยู่ที่โต๊ะข้างๆ “นี่ ทางเขตเฟิงอันมีใครว่าคนของเราตีตนไปก่อนไข้บ้างไหมเนี่ย”

หวังเจิงตอบ “พี่ตู้ อย่าไปฟังพวกนั้นเห่าไร้สาระเลย เพิ่งดักซุ่มไปกี่ชั่วโมงเอง ช่างพล่ามกันจริง”

ตู้จุ่นว่า “มันก็จริงของนาย! เรื่องพรรค์นี้ถ้าไม่ดักซุ่มสักสามวันสามคืน ใครหน้าไหนจะกล้าพูดว่าตัวเองมาซุ่มจับคนร้ายกัน”

เซี่ยชิงส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ตู้จุ่นคนนี้นี่นะ

พวกเขาดักซุ่มอยู่ค่อนคืน จนกระทั่งเที่ยงคืน เซี่ยชิงถึงได้เห็นหลีเข่อที่สลับเวรกลับมา

หญิงสาวเดินคอตกหมดอาลัยตายอยากเข้ามาในห้องทำงาน พลางเบะปาก “ฉันไม่ไปทำภารกิจกับหัวหน้าถานอีกแล้วนะ”

เซี่ยชิงรินน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง แล้วหยิบบิสกิตรสนมส่งให้ห่อหนึ่ง “เป็นอะไรไปอีกล่ะ”

หลีเข่อฉีกซองขนม แล้วกัดกินอย่างเคียดแค้นไปคำหนึ่ง “น่าเบื่อ ชะมัด พวกหนอนหนังสือ ชอบจับผิดสั่งสอนคนอื่น”

เซี่ยชิง “…”

หลีเข่อฟ้อง “ฉันก็แค่คุยมากไปไม่กี่คำ เขาก็บอกฉันว่าระหว่างดักซุ่มต้องรักษาวินัย แล้วยังถามฉันอีกว่าอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยสอนมายังไง ฮึ มายุ่งอะไรด้วย อาจารย์ฉันสอนมาดีจะตายไป”

เซี่ยชิ่ง “…”

หลีเข่อยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ “ก็แค่หน้าตาหล่อกว่าชาวบ้านนิดหน่อย มีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนา ดักซุ่มมาทั้งวัน สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวเหมือนกันนั่นแหละ!”