บทที่ 86ล่อให้ขยับ

หญิงข้างบ้านโอบกอดเธอไว้ด้วยความสงสาร พลอยน้ำตาซึมพลางเอ่ยปลอบ “เด็กดี ไม่ใช่ความผิดของหนูหรอก ไม่ใช่ความผิดของหนูเลย ไม่เป็นไรนะ ป้าจำได้ ป้าจำได้หมดนั่นแหละ แม่หนูเวลาจะซื้อรองเท้าก็ให้ป้าไปเป็นเพื่อนตลอด ไม่ว่าคู่ของคนแก่หรือคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ก็ผ่านมือป้ามาทั้งนั้น”

“จริงเหรอคะ” เหลยเหมี่ยวหยุดร้องไห้ “ขอบคุณค่ะป้า ขอบคุณมากเลยค่ะ งั้นป้าช่วยดูให้หน่อยนะคะว่ารองเท้าของพ่อกับปู่หายไปบ้างหรือเปล่า”

“ได้สิ เดี๋ยวป้าดูให้เดี๋ยวนี้แหละ” คุณป้าพยุงเหลยเหมี่ยวให้ลุกขึ้นพลางบ่นพึมพำ “ตอนที่ยังไม่มีเรื่องรื้อถอน แม่หนูใช้เงินประหยัดมาก บ้านตระกูลเหลยแทบไม่ค่อยซื้อรองเท้าหนังหรอก… เอ๊ะ หายไปคู่หนึ่งจริงๆ ด้วย”

หลีเข่อถามขึ้น “หายไปแบบไหนเหรอคะ”

ป้าบอกว่า “ของเหลยเหยี่ยนน่ะ รองเท้าหนังสีดำที่ซื้อเมื่อปีก่อน พื้นค่อนข้างนิ่ม สองวันก่อนยังเห็นเขาใส่อยู่เลย”

เซี่ยชิงถาม “พวกเราต้องไปค้นบ้านคนที่เกี่ยวข้องเพื่อตามหารองเท้าคู่นี้ไหมคะ”

“ยังไม่จำเป็น เรารีบกลับกันก่อนดีกว่า” ถานอี้หันไปบอกเหลยกวง “คุณวางใจเถอะ คนร้ายเป็นคนรู้จักและมีทักษะในการต่อต้านการสืบสวน ตอนนี้พวกเราพอจะมีเบาะแสแล้ว อีกไม่นานคงหาหลักฐานมาคืนความเป็นธรรมให้พวกเขาได้อย่างแน่นอน”

เหลยกวงเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับ ลำบากพวกคุณแย่ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ”

เหลยเหมี่ยวยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น

หลีเข่อตบไหล่เธอเบาๆ “น้องสาว เข้มแข็งไว้นะ งานศพของพวกเขายังต้องรอให้เธอจัดการอยู่นะ”

เหลยกวงรีบพูดแทรก “หลานสาวผมยังเด็ก ทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของผมจัดการเองดีกว่าครับ คุณตำรวจถาน พวกเราจะจัดงานศพได้เมื่อไหร่เหรอครับ”

ถานอี้ตอบ “รอฟังประกาศแล้วกันครับ คงไม่เกินสองวัน”

เหลยกวงพยักหน้ารับ “ดีเลยครับ เด็กคนนี้เรียนอยู่มหาวิทยาลัยชื่อดัง อุตส่าห์ลางานกลับมา ถ้าชักช้าเกินไปเดี๋ยวจะเสียเรื่อง”

ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ ถานอี้ก็หยิบมือถือรุ่นอิฐขึ้นมาต่อสายทันที

“สวัสดีครับ ผมขอสายหัวหน้าหลี่”

“ผมพูดอยู่ หัวหน้าถานมีอะไรว่ามาได้เลย”

“หัวหน้าหลี่ ส่งคนหนึ่งชุดไปที่บ้านตระกูลเหมียวเดี๋ยวนี้เลยครับ จับตาดูความเคลื่อนไหวของคนบ้านเหมียวทุกฝีก้าวไว้ให้ดี”

“ทำไมล่ะ มีเบาะแสอะไรแล้วเหรอ”

“มีแล้วครับ ไว้งานซาแล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน หัวหน้าหลี่อย่าลืมส่งคนไปเยอะหน่อยนะครับ คนร้ายมีทักษะในการต่อต้านการสืบสวนสูงมาก”

“ได้เลยๆ วางใจได้เลย”

ถานอี้กดวางสายแล้วชำเลืองมองเข้าไปในตรอก เหมียวเสี่ยวหงกับเหลยกวงยังไม่ได้กลับเข้าลานบ้าน ทำท่าเหมือนกำลังยืนร่ำลาเพื่อนบ้านอยู่

ฟู่ต๋าเอ่ยถาม “หัวหน้าถานล็อกเป้าไปที่บ้านเหมียวแล้วเหรอครับ”

หลีเข่อช่วยเตือน “เหมียวต้าชุนสูงอย่างน้อยร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรขึ้นไปเลยนะคะ”

“อืม” ถานอี้สตาร์ตเครื่องยนต์ เหยียบคันเร่งพารถแล่นออกจากปากตรอก ขับเลยไปอีกสองตรอกจึงเหยียบเบรกชะลอจอด “เหล่าหลิว พี่ฟู่ ลำบากพวกพี่สองคนหน่อยนะครับ คอยจับตาดูไว้ว่าเหมียวเสี่ยวหงจะทำอะไรบ้าง”

ฟู่ต๋าออกอาการงงงวยเล็กน้อย หลุดปาก “หา” ออกมาคำหนึ่ง

“ได้เลย” หลิวเฟิงดึงตัวฟู่ต๋าลงจากรถแล้วพากันเร่งฝีเท้าลัดเลาะกลับเข้าไปในตรอกทันที

หลีเข่อเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา “หัวหน้าถาน แล้วฉันต้องทำอะไรคะ”

“เธอตามผมไปที่บ้านเหลยกวง” ถานอี้สั่ง

หลีเข่อไม่เข้าใจ “แต่เหลยกวงไม่ได้อยู่บ้านนี่คะ”

ถานอี้เอ่ยเนิบๆ “แต่เงินของบ้านตระกูลเหลยน่าจะอยู่ที่นั่น”

หลีเข่อทำท่านึกขึ้นได้ “อ๋อ… เมื่อกี้หัวหน้าถานจงใจแย้มพรายข้อมูลให้เหลยกวงได้ยินสินะ ถ้าพวกเขากินปูนร้อนท้อง ก็อาจจะรีบยักย้ายถ่ายเทเงินทองที่ขโมยมา… เอ๊ะ? ไม่ถูกสิ ขาของเหลยกวงเจ็บอยู่ ไม่น่าจะใช่เขาได้นี่นา! ประตูใหญ่บ้านตระกูลเหลยไม่มีร่องรอยการงัดแงะ แถมรองเท้าหนังยังหายไปอีกคู่ ดังนั้นหัวหน้าถานเลยสงสัยว่าเหมียวเสี่ยวหงแอบหยิบกุญแจบ้านตระกูลเหลยไปให้เหมียวต้าชุน แล้วเหมียวต้าชุนก็จงใจสวมรองเท้าของเหลยเหยี่ยนเพื่อทิ้งรอยเท้าลวงพวกเรา!”

สมกับที่ร่ำเรียนด้านการสืบสวนคดีอาญามาโดยตรง หัวไวเป็นกรดจริงๆ เพียงได้เบาะแสไม่กี่ชิ้นก็สามารถปะติดปะต่อคดีได้เป็นฉากๆ

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” หลีเข่อเอี้ยวตัวกลับมา ขยิบตาให้เซี่ยชิงอย่างภูมิใจ “แล้วชิงชิงล่ะ เธอจะไปกับพวกเราด้วยไหม”

เซี่ยชิงบอก “ในเมื่อต้องไปดักซุ่ม ก็ไม่ต้องเอารถตำรวจไปหรอก ฉันรับหน้าที่ขับรถกลับสำนักงานเองค่ะ”