บทที่ 85รอยเท้าที่ผิดธรรมชาติ

ถานอี้กับหลิวเฟิงหันมามองเธอพร้อมกัน

เซี่ยชิงอธิบายว่า “ที่ฉันพูดแบบนี้ เป็นการอนุมานร่วมกับข้อเท็จจริงที่ว่าในเรือนใหญ่ไม่พบรอยเท้าใดๆ เลย ลองคิดดูสิคะ คนร้ายวางแผนมาอย่างรอบคอบล่วงหน้า เขาใช้กุญแจไขเปิดประตูใหญ่ พอเข้ามาก็ถอดรองเท้าไว้ตรงนั้น ใส่แค่ถุงเท้าเดินเข้าลานบ้าน แต่เสียงเปิดประตูดันไปทำให้เหลยโย่วหมิงที่กำลังลุกมาเข้าห้องน้ำกลางดึกตื่นพอดี”

“เหลยโย่วหมิงมองจากในห้องเห็นมีคนไขประตูเข้ามา มืดจนดูไม่ออกว่าเป็นใคร จึงออกไปดู พอมาเจอกับคนร้ายที่กลางลาน เห็นว่าเป็นคนคุ้นเคย ตาเฒ่าก็โล่งอก แต่คนร้ายกลับลงมืออย่างเหี้ยมโหด”

“พอฆ่าคนเสร็จ เพื่อทำให้พวกเราสับสน คนร้ายจึงไปหารองเท้าหนังเบอร์ 42 จากที่ไหนสักแห่งมาสวม จงใจเหยียบลงบนแอ่งเลือด เดินผ่านไป ล้างลายนิ้วมือในครัว พอเดินถึงหน้าประตูก็เปลี่ยนกลับเป็นรองเท้าตัวเอง พร้อมกับเอารองเท้าของตาเฒ่าเหลยติดมือไปด้วย แผนการแยบยลทีเดียวค่ะ”

ถานอี้ยังไม่ด่วนสรุปว่าใช่หรือไม่ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับหลิวเฟิง “พี่หลิว พวกเราลองสลับรองเท้ากันหน่อย”

หลิวเฟิงสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดเซนติเมตร ใส่รองเท้าเบอร์ 42 พอดี ส่วนถานอี้สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ใส่รองเท้าเบอร์ 44

ทั้งสองคนต่างถอดออกมาคนละข้าง แล้วสลับรองเท้ากันอย่างรวดเร็ว

ถานอี้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตามที่เซี่ยชิงอธิบายไว้จริงๆ นิ้วโป้งเท้ายืดไม่ได้ ทำได้แค่งอคุดคู้อยู่ในรองเท้า เพื่อไม่ให้ชนจนเจ็บเกินไป เขาจึงไม่กล้าก้าวขายาว เดินเร็วไม่ได้ มีเพียงการงอนิ้วโป้งเท้าขึ้นแล้วโก่งอุ้งเท้าไว้เท่านั้นถึงจะพอเดินได้สะดวกขึ้นบ้าง

ตอนเปลี่ยนรองเท้าคืน ถานอี้ก็เอ่ยขึ้น “ข้อสังเกตนี้ของเสี่ยวเซี่ยมีประโยชน์มาก ช่วยคลี่คลายจุดที่ผมเคยรู้สึกว่าตรรกะมันแปลกๆ ไปได้เลย”

หลิวเฟิงถาม “หัวหน้าถานคิดว่าแปลกตรงไหนหรือครับ”

ถานอี้กล่าว “ผมดูสถานที่เกิดเหตุและรายงานชันสูตรศพแล้ว คนร้ายไม่ได้แทงถูกเส้นเลือดใหญ่ของผู้ตายสูงอายุทั้งสองคน ในที่เกิดเหตุของพวกเขาก็ไม่มีคราบเลือดแบบพุ่งกระจาย นั่นแปลว่าพื้นรองเท้าของคนร้ายไม่จำเป็นต้องเปื้อนเลือดเลยด้วยซ้ำ แต่เท้าทั้งสองข้างของคนร้ายกลับชุ่มโชกไปด้วยเลือด นี่ไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมตามปกติ”

สาเหตุที่เขาต้องมาตรวจสถานที่เกิดเหตุซ้ำ ก็เพราะปัญหานี้นี่เอง

หลิวเฟิงพยักหน้าหงึกๆ “ถ้าเป็นอย่างที่เสี่ยวเซี่ยว่า ทุกอย่างก็ลงล็อกพอดี”

เซี่ยชิงกล่าว “เหลยเหยี่ยนกับเหลยโย่วหมิงใส่รองเท้าเบอร์ 42 ทั้งคู่ ส่วนรองเท้าของเหลยกวง อย่างน้อยก็ต้องเบอร์ 43 ค่ะ”

ถานอี้ยิ้ม “ดี เราไปหารองเท้าหนังในเรือนใหญ่กัน เดี๋ยวค่อยให้เหลยเหมี่ยวมาชี้ดูว่ามีคู่ไหนหายไปบ้าง”

สิบนาทีต่อมา ที่หน้าประตูบ้านตระกูลเหลยมีรองเท้าหนังวางเรียงอยู่ห้าหกคู่

ฟู่ต๋ากับหลีเข่อพาเหลยเหมี่ยวเดินออกมา โดยมีสองสามีภรรยาเหลยกวงตามหลังมาติดๆ

หญิงเพื่อนบ้านชะโงกหน้าออกมาจากประตู พอเห็นเซี่ยชิงมองไปก็รีบผลุบกลับเข้าไปทันที

เซี่ยชิงร้องเรียก “พี่สาว ออกมาเถอะค่ะ รบกวนช่วยดูหน่อยว่ารองเท้าบ้านพวกเขามีคู่ไหนหายไปบ้าง”

ขณะที่พูด หางตาของเธอก็คอยจับสังเกตเหมียวเสี่ยวหงตลอดเวลา เหมียวเสี่ยวหงจ้องเหลยเหมี่ยวเขม็ง ข้อนิ้วมือที่กำอยู่บนรถเข็นเกร็งจนเริ่มซีดขาว

เหมียวเสี่ยวหงกำลังตื่นตระหนกงั้นเหรอ?

เซี่ยชิงรู้สึกว่าตัวเองชักจะมีอคติกับสองสามีภรรยาเหลยกวงเกินไป เหมือนปักใจอยากจะตีตราว่าพวกเขาเป็นคนร้ายให้ได้เสียอย่างนั้น

ความเคยชินแบบนี้ไม่ดีเอาเสียเลย

เธอละสายตากลับมา จังหวะที่เดินผ่านเหลยกวงก็กวาดตามองเขาแวบหนึ่ง เหลยกวงดูสงบกว่าเหมียวเสี่ยวหงมาก แววตาของเขาดูเหมือนจะมีความหวังบางอย่างแฝงอยู่

เขากำลังคาดหวังอะไรอยู่กันนะ คาดหวังให้จับตัวคนร้ายได้งั้นเหรอ?

เซี่ยชิงตั้งคำถามขึ้นในใจ

เหลยเหมี่ยวเริ่มก้มดูรองเท้า ทว่ายังไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ยอมแพ้

เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นแล้วปล่อยโฮออกมา “ไม่รู้ หนูจำรองเท้าของพ่อไม่ได้ ยิ่งรองเท้าของปู่หนูก็ยิ่งไม่รู้เรื่อง แม่มักจะบอกเสมอว่าให้หนูตั้งใจเรียนอย่างเดียว เรื่องอื่นไม่ต้องไปสนใจ ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว หนูก็ไม่ต่างอะไรกับคนโง่ หนูไม่รู้ หนูไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง หนูมันตัวไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!”