บทที่ 84รอยเท้าที่ผิดปกติ

เขาพูดด้วยจังหวะไม่เร็วนัก น้ำเสียงทุ้มต่ำ มีผลช่วยปลอบประโลมและทำให้คนสงบลงได้เป็นอย่างดี

สองนาทีต่อมา เหลยเหมี่ยวก็สงบสติอารมณ์ลงได้จริงๆ

ถานอี้เอ่ยกับฟู่ต๋า “พี่ฟู่ คุณกับหลีเข่ออยู่คุยกับพวกเขาต่ออีกหน่อย ช่วยเกลี้ยกล่อมพวกเขาด้วย ผมกับพี่หลิวและเสี่ยวเซี่ยจะรีบไปรีบมา”

ฟู่ต๋ารับคำอย่างเต็มใจ พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าถือ “ได้ พวกนายไปเถอะ”

เซี่ยชิงละสายตาจากสองสามีภรรยาเหลยกวง แล้วเดินตามหลังถานอี้มุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลเหลย

ประตูใหญ่ถูกติดแถบผนึกไว้

ตำรวจจากสถานีตำรวจท้องที่ซิ่งฝูหลี่ช่วยปลดล็อกประตูให้พวกเขา ตอนดันประตู บานประตูด้านซ้ายก็ส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ

ถานอี้เดินนำเข้าไปข้างในแล้วเปิดไฟหลอดไส้

คราบเลือดสีสดบนพื้นปูนซีเมนต์ไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว กลายสภาพเป็นเหมือนรอยเปื้อนคล้ำเป็นหย่อมๆ ที่เช็ดไม่ออก

ทั้งสามคนเริ่มตรวจสอบซ้ำจากตรงนี้ รอยเท้ากับอาวุธสังหารเป็นเพียงสองเบาะแสที่คนร้ายทิ้งไว้ ในเมื่อบนอาวุธสังหารไม่พบลายนิ้วมือและไม่พบคราบเลือดของคนร้าย ก็ทำได้เพียงทุ่มเทสมาธิไปกับการศึกษารอยเท้า

เซี่ยชิงนั่งยองๆ บนพื้น ตรวจดูร่องรอยแต่ละจุดอย่างละเอียด

เนื่องจากเลือดที่ติดอยู่ใต้พื้นรองเท้ามีน้อยลงเรื่อยๆ รอยเท้าตรงประตูจึงเบาบางที่สุด น่าจะเพื่อปกปิดร่องรอยการก่อเหตุ (เพื่อให้แน่ใจว่าตอนก้าวออกจากประตูจะไม่มีคราบเลือดติดใต้รองเท้า) คนร้ายจึงถูไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้ตรงนี้เกิดเป็นรอยลากถูเป็นปื้นใหญ่

รอยเท้าเปื้อนเลือดตรงหน้าประตูห้องครัวชัดเจนเป็นพิเศษ

รอยเท้าสองสามรอยระหว่างช่องประตูกับศพแรกนั้นหนักมากจนมองไม่เห็นลวดลายพื้นรองเท้าแล้ว กลายเป็นรอยดำคล้ำทึบแผ่นหนึ่ง

เซี่ยชิงเดินกลับไปที่หน้าประตูห้องครัว ปัดไล่แมลงวันสองสามตัว แล้วหยิบแว่นขยายออกจากกระเป๋าอุปกรณ์ตรวจสถานที่เกิดเหตุ ส่องดูรอยเท้าที่ชัดเจนที่สุดรอยนั้นซ้ำๆ จากนั้นก็หยิบตลับเมตรขึ้นมาวัดความกว้างและความยาวของช่วงก้าว

หลิวเฟิงถามขึ้น “เสี่ยวเซี่ย เจออะไรเหรอ”

“ยังบอกได้ไม่แน่ชัดค่ะ” เซี่ยชิงใช้ปลายตลับเมตรชี้ไปบนอากาศเหนือรอยเท้า “พี่หลิวช่วยดูให้ฉันหน่อยสิคะ ว่าคราบเลือดตรงนี้หนักกว่า แล้วตรงนี้ก็เบาไปหน่อยหรือเปล่า”

หลิวเฟิงเดินย่อตัวมาสองก้าว เข้ามาหยุดข้างกายเซี่ยชิง “แมลงวันบินตอมตลอดเวลา อาจจะดูได้ไม่แม่นยำเท่าไหร่แล้ว”

ตรงนี้ไม่ได้ใกล้กับห้องน้ำสาธารณะมากนัก การปนเปื้อนคราบเลือดจากการบินตอมของแมลงวันจึงไม่ถึงกับรุนแรงมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย

เซี่ยชิงเห็นพ้องกับความคิดของเขา “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ลองดูไว้เป็นข้อมูลอ้างอิงก็พอ”

“ได้” หลิวเฟิงรับแว่นขยายไป ส่องวิเคราะห์ตรงตำแหน่งใต้ปลายรองเท้าลงมาประมาณครึ่งนิ้วอยู่สามถึงห้าวินาที แล้วก้มดูตรงส่วนอุ้งเท้าอีกสิบกว่าวินาที “ก็มีส่วนอยู่นะ แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับพฤติกรรมการเดินด้วย คนเราลงน้ำหนักต่างจุดกัน”

“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่หลิว” เซี่ยชิงรับแว่นขยายกลับมา แล้วก้มดูรอยเท้าอื่นที่มีลวดลายค่อนข้างชัดเจน แทบทุกรอยล้วนเป็นแบบนี้

แต่หลิวเฟิงพูดถูก มันฟังดูค่อนข้างฝืนไปจริงๆ ยังไม่อาจใช้เป็นข้อสรุปได้

ถานอี้ขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นยืน “เสี่ยวเซี่ย ถ้าการค้นพบของเธอเป็นเบาะแส เธอคิดว่ามันเกิดจากอะไร”

เซี่ยชิงไม่ตอบแต่ถามกลับ “หัวหน้าถาน เรื่องเหลยเซิ่งยังสืบอยู่ไหมคะ”

ถานอี้ตอบ “หัวหน้าหลี่กำลังตามสืบอยู่ แต่นอกจากเรื่องส่วนสูงที่ตรงกันแล้ว พวกเราก็ไม่มีหลักฐานหนักแน่นอะไรเลย”

“อืม” เซี่ยชิงทราบสถานการณ์นี้ดี

หลิวเฟิงกล่าว “พวกคุณอาจจะไม่รู้ ที่อันไห่บ้านเรา ส่วนสูง 178 เซนติเมตรถือเป็นส่วนสูงที่พบได้ทั่วไปมาก เหลยเซิ่งอาจจะบริสุทธิ์จริงๆ ก็ได้”

“ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ” เซี่ยชิงเห็นด้วยกับเขา “หัวหน้าถาน สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ยังคงขาดหลักฐานรองรับ แต่มันอาจช่วยเปิดมุมมองใหม่อีกแนวทางหนึ่งได้”

“ยังเกี่ยวกับเรื่องส่วนสูงอยู่อีกเหรอ” ถานอี้ก็ย่อตัวลงนั่งตาม พลางยื่นมือไปทางเซี่ยชิง

“ใช่ค่ะ” เซี่ยชิงส่งแว่นขยายให้เขา “‘รอยเท้าของผู้ชายเวลาย่ำและถีบตัวมักจะค่อนข้างชัดเจน ปกติมักจะลงน้ำหนักค่อนไปทางด้านนอก และยกเท้าค่อนไปทางด้านใน จุดรับแรงกดชัดเจน อยู่ตรงกลางหรือไม่ก็ค่อนไปทางด้านนอก’ แต่รอยเท้าของคนร้ายกลับแปลกมาก ลักษณะเด่นที่ว่ามาแทบไม่ปรากฏเลย รูปแบบแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ฉันกำลังคิดว่า ถ้ามีคนคนหนึ่งที่ใส่รองเท้าเบอร์ 43, 44 หรือ 45 ยัดเท้าตัวเองลงไปในรองเท้าเบอร์ 42 เขาจะเดินยังไงคะ เขาจะงอนิ้วโป้งเท้า ยกอุ้งเท้าให้ลอย เดินปลายเท้าแยกออกด้านนอก หรือแม้กระทั่งเผลอลดช่วงก้าวให้สั้นลงโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า”