บทที่ 83ตรวจสถานที่เกิดเหตุซ้ำ

หลีเข่อได้สติกลับมา “หัวหน้าถานบอกว่า เขาจะไปตรวจสถานที่เกิดเหตุใหม่อีกรอบ”

หลังมื้อเที่ยง เซี่ยชิงก็กลับหอพักไปงีบหลับ

พอใกล้บ่ายโมง มือถือรุ่นอิฐก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ เห็นเป็นเบอร์ของถานอี้อีกแล้ว จึงกดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะ”

“เสี่ยวเซี่ย คุณอยู่ที่สำนักงานไหม”

“ฉันอยู่หอพักค่ะ”

“คุณมารอที่หน้าประตูใหญ่เลย พวกเราจะไปเขตเมืองเก่า ตรวจสถานที่เกิดเหตุใหม่อีกรอบ”

“ได้ค่ะ”

…

กำลังง่วงก็ได้หมอนพอดี เซี่ยชิงอยากไปดูตั้งนานแล้ว

เธอรีบแต่งตัวลงบันได ตรงไปที่ห้องทำงานเพื่อหยิบกล่องอุปกรณ์ตรวจสถานที่เกิดเหตุ แล้วสาวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังประตูใหญ่ของสำนักงานตำรวจ

“ชิงชิง!” หัวกลมๆ ของหลีเข่อยื่นออกมาจากที่นั่งข้างคนขับของรถตำรวจ

เซี่ยชิงเร่งฝีเท้า “มาแล้วๆ”

ฟู่ต๋าผลักประตูรถเปิดออก “เสี่ยวเซี่ยขึ้นฝั่งผมเลย”

เซี่ยชิ่งทำตามอย่างว่าง่าย ก้าวขึ้นรถไปทันที

เบาะหลังนั่งกันสามคน ฟู่ต๋าอยู่ตรงกลาง เซี่ยชิ่งนั่งติดประตู

พอไม่มีตู้จุ่นกับหลี่จี้ แต่ละคนจึงไม่ค่อยพูดจากัน นอกจากหลีเข่อที่พยายามหาเรื่องมาชวนถานอี้คุยได้ไม่กี่ประโยค คนอื่นๆ ต่างก็หลับตาพักผ่อนไปตลอดทาง

สามสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว รถตำรวจเลี้ยวมาจอดลงที่ด้านนอกตรอกตระกูลเหลย

ทุกคนลงจากรถ เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ขาดห้วงอันโหยหวนของเด็กสาว

หัวใจของเซี่ยชิงดิ่งวูบ

หลีเข่อดึงข้อศอกของเธอไว้ “ชิงชิง เหลยเหมี่ยวน่าสงสารจังเลย!”

“นั่นสิ” เซี่ยชิงถอนหายใจ “เคราะห์ร้ายหล่นทับแบบไม่ทันตั้งตัว เป็นใครก็คงรับไม่ไหว”

ฟู่ต๋าเอ่ยขึ้น “รับไม่ไหวก็ต้องรับ เวลาจะพรากทุกสิ่งไป และจะเยียวยาทุกอย่างเอง”

สิ่งที่ตำรวจสายสืบต้องเผชิญส่วนใหญ่คือความอัปลักษณ์ของสันดานมนุษย์และการพลัดพรากจากเป็นจากตายของผู้ทุกข์ทรมาน จึงมักมองโลกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แต่เพราะอย่างนั้นจึงดูเย็นชาไปบ้างในบางที

เซี่ยชิงพยักหน้า “การต้องยอมรับสิ่งที่รับไม่ได้ ตัวมันเองก็คือการบั่นทอนอย่างหนึ่ง ต่อให้ยอมรับได้แล้ว มันก็จะทิ้งรอยแผลเป็นที่ยากจะเยียวยาไว้ในใจอยู่ดี”

ถานอี้ที่เดินนำอยู่ข้างหน้าพลันหันกลับมา มองเซี่ยชิงด้วยสายตาลึกซึ้ง

เซี่ยชิงไม่ได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาของเขา ในใจเธอกำลังคิดว่า หลังจากที่เธอจากมา พ่อแม่และพี่ชายของเธอจะต้องใช้เวลานานเท่าไรถึงจะลืมเธอได้นะ?

สิบวัน หรือว่าครึ่งเดือน?

ไม่สิ อาจจะไม่เร็วขนาดนั้น ต่อให้ไม่ได้คิดถึงเธอ อย่างน้อยก็คงคิดถึงเงินค่าเลี้ยงดูที่ส่งกลับไปให้ทุกต้นเดือนกระมัง

ประตูบ้านของเพื่อนบ้านตระกูลเหลยเปิดกว้างอยู่ ตอนที่พวกเธอเดินผ่าน เสียงร้องไห้ก็หยุดชะงักลงกะทันหัน

จากนั้น หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมโซคนหนึ่งก็เข็นชายวัยกลางคนที่ดูอ่อนแรงและสีหน้าซีดเผือดออกมา ด้านหลังยังมีเด็กสาวที่ตาบวมเป่งและสะอึกสะอื้นไม่หยุดเดินตามมาด้วย

เหลยกวงกับเหลยเหมี่ยวอยู่ที่นี่กันหมด

ถานอี้ก้าวไปข้างหน้า กล่าวอย่างสุภาพ “ตำรวจมาตรวจสถานที่เกิดเหตุซ้ำครับ วางใจเถอะ พวกเราจะทวงความยุติธรรมให้พวกเขาแน่นอน”

“หนูไม่ต้องการความยุติธรรม! หนูไม่ต้องการความยุติธรรม!” จู่ๆ เหลยเหมี่ยวก็สติแตก สองกำปั้นทุบประตูใหญ่อย่างบ้าคลั่ง “หนูแค่อยากให้พวกเขากลับมา อยากให้มีชีวิตกลับมา ฮือๆ…”

“ฮือ…” เหลยกวงกอดหัวร้องไห้โฮ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก หยดลงบนหน้าขาเป็นสายจนเปียกชุ่มไปเป็นแถบในเวลาอันรวดเร็ว

หลีเข่อปาดน้ำตา ปรี่เข้าไปจับมือของเหลยเหมี่ยวไว้ “อย่าร้องเลยนะ อย่าทุบอีกเลย ถึงเธอทำร้ายตัวเองไปมันก็ไม่ช่วยอะไรขึ้นมาหรอก!”

ต่อหน้าความเจ็บปวดอันมหาศาลเช่นนี้ คำพูดใดๆ ล้วนไร้น้ำหนักทั้งสิ้น

เหลยเหมี่ยวส่ายหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุดจนแทบเสียสติ

หลีเข่อเกลี้ยกล่อมเหลยเหมี่ยวไม่สำเร็จ แต่ยังดีที่เธอแรงเยอะ จึงยึดตัวเหลยเหมี่ยวไว้ได้ ไม่ยอมให้ทำร้ายตัวเอง

สายตาของถานอี้จับจ้องไปที่เหมียวเสี่ยวหงภรรยาของเหลยกวง แต่คำพูดปลอบโยนกลับเอ่ยกับเหลยเหมี่ยว “คนตายไม่อาจฟื้นคืน ทำใจเถอะ สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้มีแค่สามอย่าง ข้อแรก ควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ดี ข้อสอง ลองนึกดูให้ละเอียดว่าก่อนที่พวกเขาจะเกิดเรื่อง มีเรื่องอะไรน่าสงสัยเกิดขึ้นในบ้านบ้าง และข้อสาม รอคอยเวลาที่ฆาตกรจะถูกลากตัวมารับโทษตามกฎหมาย”