บทที่ 82สืบหาเบาะแสในวันชาติ

เรื่องอาการบาดเจ็บ หมอของโรงพยาบาลประจำเมืองได้ตรวจซ้ำแล้ว ขาของเขาไม่มีสัญญาณว่าอาการทรุดหนักลง แสดงว่าไม่ได้ออกแรงเคลื่อนไหวรุนแรง

เจ้าหน้าที่ตรวจร่องรอยหลักฐานก็ระบุเช่นกันว่า เมื่อพิจารณาจากรอยเท้าที่พบในที่เกิดเหตุ ไม่น่าจะใช่การกระทำของคนที่มีปัญหาเรื่องขา

จากคำบอกเล่าของหลี่จี้ เซี่ยชิงโดนตู้จุ่นหัวเราะเยาะอย่างไม่ไว้หน้า แน่นอนว่าเขาไม่กล้าทำต่อหน้าถานอี้

เซี่ยชิงไม่อยากคุยเรื่องถานอี้ “พวกเธอจะไปไหนกันต่อ”

หลีเข่อตอบ “พวกเราจะไปเดินดูแถวๆ บ้านเหลยกวงน่ะ ตามความคิดฉันนะ ก็แค่ทำตามหน้าที่ไปอย่างนั้นเอง”

เซี่ยชิงพูด “อย่าเพิ่งรีบร้อน สังเกตให้เยอะเข้าไว้ เป้าหมายการสืบสวนของคดีนี้มีจำกัด ขอแค่มีความอดทน ยังไงก็ปิดคดีได้แน่”

“ได้ ฉันเชื่อเธอ” หลีเข่อหันหลังเดินออกไป “หัวหน้าถานบอกว่าจะรวมพลตอนแปดโมงครึ่ง เวลาใกล้จะถึงแล้ว ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ”

ยัยหนูนี่ดูท่าทางกระตือรือร้นจนรอแทบไม่ไหวเลยทีเดียว

เซี่ยชิงส่ายหน้า ยัยหนูนี่ดีไปหมดทุกอย่าง ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือหน้าตาสู้เซี่ยจวินไม่ได้ ชาติตระกูลของถานอี้จัดว่าดี แถมยังเป็นตำรวจ โอกาสที่จะหาคู่ครองจากเพื่อนร่วมงานคงมีไม่มากนัก

อีกอย่าง ถานอี้กับพวกเซี่ยจวินและกู้หลิงก็น่าจะได้เจอกันเพราะคดีของเสิ่นอี้แล้วด้วยกระมัง

เธอส่องกระจกตรงหลังประตู พลางนึกในใจ ต้องยอมรับเลยว่าใบหน้าของเจ้าของร่างเดิมนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน แม้จะไม่มีความอ่อนหวานละมุนละไมเหมือนเฉินเยว่หัวกับเซี่ยจวิน แต่ก็มีความเฉลียวฉลาดมีชีวิตชีวาเหมือนคุณย่าของเธอ

หลังจากทำความสะอาดเรียบร้อย เซี่ยชิงก็นำสำนวนคดีที่จัดการไปเมื่อเร็วๆ นี้มาจัดหมวดหมู่อีกรอบ อันไหนควรเก็บเข้าแฟ้มก็เก็บ อันไหนควรเพิ่มเติมข้อมูลก็เพิ่มเติม

ยุ่งจนถึงเที่ยง เซี่ยชิงจึงไปกินข้าวที่โรงอาหาร

“ชิงชิง!” พอเดินเข้าประตูไป เธอก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกดังลั่นของหลีเข่อ “ฉันจองที่ไว้ให้แล้ว รีบมาเร็ว”

เซี่ยชิงโบกมือ “เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้แหละ”

วันชาติแบบนี้ อาหารในโรงอาหารดีทีเดียว

เซี่ยชิงตักไก่ตุ๋นเห็ด ผัดสามสหาย และยังมีหมูผัดซอสเปรี้ยวหวานเผ็ดอีกครึ่งทัพพี

เธอถือถาดอาหารเดินไปที่โต๊ะแล้วนั่งลง “ไปไหนกันมาบ้าง มีเบาะแสอะไรไหม”

หลีเข่อส่ายหน้า “ไปตรวจสอบภรรยาของเหลยกวงกับครอบครัวฝั่งบ้านเดิมของเธอมา แต่ตอนนี้ยังไม่พบอะไร”

เซี่ยชิงถาม “ครอบครัวฝั่งบ้านเดิมเธอเป็นยังไงบ้าง เธอเจอใครมาบ้างล่ะ”

หลีเข่อใช้ตะเกียบจิ้มมันฝรั่งขึ้นมาหนึ่งชิ้น “พ่อแม่เธอ พี่ชายหนึ่งคน แล้วก็น้องชายสติไม่สมประกอบที่ไอคิวหยุดอยู่ที่วัยห้าขวบอีกหนึ่งคน หลานสาวสองคน หลานชายหนึ่งคน ที่บ้านฐานะไม่ดี เป็นบ้านชั้นเดียวพื้นที่ไม่กว้าง ดูเหมือนจะอยู่กันไม่ค่อยพอ”

“อ๋อ…” เซี่ยชิงเริ่มลงมือกินพลางครุ่นคิด

ถ้าภรรยาของเหลยกวงชอบจุนเจือพี่ชาย เช่นนั้นแรงจูงใจในการก่อเหตุของเธอก็ยิ่งมีมากขึ้นน่ะสิ

ไม่สิ ไม่ใช่!

เธอจะตัดสินว่าคนอื่นเป็นคนเลวโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้ คนจนบนโลกนี้มีตั้งมากมาย ทุกคนต้องไปปล้น ไปฆ่าคนกันหมดเลยหรือไง

ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว!

“นี่ คิดอะไรอยู่เหรอ” หลีเข่อเคาะโต๊ะตรงหน้าเธอ “พี่ตู้กำลังคุยกับเธออยู่นะ”

“ขอโทษที คิดอะไรเพลินไปหน่อย” เซี่ยชิงเงยหน้าขึ้นมา ถึงพบว่าตู้จุ่นกับฟู่ต๋าเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และนั่งลงตรงข้ามกัน “พี่ตู้พูดว่าอะไรนะคะ”

ฟู่ต๋าเอ่ยขึ้น “ปากอย่างเขามันจะมีคำพูดดีๆ อะไรได้ เสี่ยวเซี่ยไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก กินข้าวเถอะ!”

ตู้จุ่นหัวเราะฮ่าๆ “ฉันกำลังพูดอยู่ว่า เหลยกวงขาเป๋จริงๆ นะ”

“ค่ะ ฉันโทรไปหาหลี่จี้แล้ว” เซี่ยชิงพูด “ได้สืบดูเหตุการณ์ในวันที่เขาเกิดเรื่องหรือยังคะ”

ตู้จุ่นเหลือบมองถานอี้อย่างมีเลศนัย “หัวหน้าถานพาพวกเราไปตรวจสอบด้วยตัวเองเลย ไม่มีปัญหาหรอก”

ถานอี้น่าจะได้ยินตำแหน่งของตัวเอง จึงช้อนสายตาขึ้นมามอง

เซี่ยชิงจำต้องทักทายไปตามมารยาท “หัวหน้าถาน”

“พวกคุณค่อยๆ ทานกันนะ” ถานอี้ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงไปยังจุดล้างจาน

วันนี้เขาสวมกางเกงลำลองสีเบจ เสื้อแจ็กเก็ตตัวสั้นสีน้ำตาลเข้ม ไหล่กว้างช่วงขายาว ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

หลีเข่อเผลอมองตามไปหลายตา

เซี่ยชิงกลัวว่าเธอจะโดนเหล่าตู้แซวเอา จึงรีบพูดขึ้น “หลังจากนี้พวกพี่จะไปสืบอะไรกันต่อคะ”